«Το Μέλλον της Εργασίας μετά το Μνημόνιο», μια συζήτηση που άργησε, αλλά πάει (;) να ξεκινήσει

 

Η απεργία των δημοσιογράφων – διήμερης διάρκειας – εκτόπισε ουκ ολίγα θέματα από το ραντάρ της δημοσιότητας. Απ’ αυτά ίσως το πιο σημαντικό να είναι η κίνηση του ΣΕΒ να προσέλθει, πρωτοβουλιακά, στην συζήτηση «Το μέλλον της εργασίας μετά το Μνημόνιο». Μάλιστα η προβολή της πρωτοβουλίας αυτής, που στηρίζεται σε εκτεταμένη μελέτη, «Τάσεις και προκλήσεις για επιχειρήσεις και εργαζόμενους» ο υπότιτλος, με παρουσίαση στην αίθουσα σεμιναρίων της Τράπεζας της Ελλάδος, ήταν σχεδιασμένο να είναι ευρύτερη. Γι’ αυτό και μετά την διπλή παρουσίαση των θέσεων ΣΕΒ (από Θόδωρο Φέσσα και Χάρη Κυριαζή), και στις δυο περιπτώσεις διεξοδική, υπήρξε ένα πρώτο πάνελ όπου τοποθετήθηκαν οι επιχειρήσεις –  δυο του μεταποιητικού κλάδου, με την Ελένη Κολιοπούλου της ΠΑΚΟ από μέρους του Συνδέσμου Βιομηχανιών Κεντρικής Ελλάδας και Θεσσαλίας και με τον Αθ. Συριανό της Ελλ. Ζυθοποιίας Αταλάντης, μια με τον Δημ. Μανταλίδη από τον ιδιαίτερο χώρο των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων – ενώ σ’ ένα δεύτερο χρόνο υπήρξε συζήτηση (ή πάντως υπήρξαν διασταυρωμένες τοποθετήσεις) των κοινωνικών εταίρων μεταξύ των Προέδρων ΓΣΕΕ-ΣΕΒ-ΣΓΕΒΕΕ-ΕΣΕΕ-ΣΕΤΕ.

Πρέπει να ομολογήσει κανείς ότι η πρωτοβουλία αυτή – που σαφώς και άργησε , καθώς αν κάτι «πέτυχαν» τα διαδοχικά Μνημόνια (τα οποία πρόσφατα εξύμνησε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μιλώντας στον Αλέξη Παπαχελά), ήταν να γονατίσει απόλυτα στην Ελλάδα ο κόσμος της εργασίας με το άνω του 20% σε ανεργία, με το 1/3 των νέων θέσεων εργασίας σε μερική απασχόληση, με τον θεσμό των καθυστερούμενων αμοιβών σε άνθιση… – δικαιούται να έχει απόλυτη προτεραιότητα στην δημόσια συζήτηση Στην διοργάνωση ΣΕΒ/ΤτΕ ακούστηκαν πολλά και αιχμηρά. Αν κάτι, θα απομόνωνε κανείς τα συγκεκριμένα παραδείγματα που ανέδειξε η Ελ. Κολιοπούλου, περιγράφοντας πώς η καθημερινότητα μονάδων παραγωγής σε συνεχή ροή/λειτουργία (που υποτίθεται ότι ρυθμίζεται από το βάθος του χρόνου με… Βασιλικό Διάταγμα) δεν καλύπτεται ούτε με τέσσερεις βάρδιες – και ποιος αντέχει πέμπτη βάρδια για τα ρεπό; πώς η λειτουργία Σάββατο ουσιαστικά καταλήγει να είναι απαγορευτική, πράγμα που στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο (αλλά και  Βαλκανικό…) περιβάλλον οδηγεί σε αδιέξοδο. πώς ακόμη και οι υπεραπλουστευμένες θεωρητικά απαιτήσεις γνωστοποίησης των έκτακτων υπερωριών (μέσω app κινητών), όπως άμα π.χ. έχεις βλάβη μηχανημάτων νύχτα, ουσιαστικά απαιτεί άνθρωπο διαθέσιμο 24 ώρες το 24ωρο επί 365 ημέρες τον χρόνο!

Όμως για την ευρύτερη/μελλοντοστραφή συζήτηση, ας κρατηθούν οι τοποθετήσεις/προτάσεις του Προέδρου του ΣΕΒ Θ. Φέσσα. Που, όπως έρχονται στο καίριο αυτό θέμα ένα εξάμηνο πριν την ολοκλήρωση της θητείας τού ίδιου, προσλαμβάνουν ιδιαίτερη σημασία. Λοιπόν:
Με δεδομένο ότι «η επιστροφή στο καθεστώς των εργασιακών ρυθμίσεων το οποίο ίσχυε πριν την κρίση είναι μια ανιστόρητη ουτοπία που δεν έχει πια σχέση με την οικονομική πραγματικότητα της χώρας» και ότι – περίπου ταυτόσημα – «η μεταφυσική άποψη ότι οι τεκτονικές τεχνολογικές αλλαγές δεν αφορούν την Ελληνική αγορά εργασίας, είναι μια αυταπάτη», ο ΣΕΒ προσέρχεται με βασική θέση ότι «λύση στην ελληνική κρίση απασχόλησης είναι μια ολοκληρωμένη στρατηγική απασχόλησης για στήριξη ενός νέου παραγωγικού μοντέλου βασιζόμενου στην ενίσχυση [υφισταμένων επιχειρήσεων] και ανάπτυξη [ νέων και υφισταμένων] του τομέα διεθνών εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών».

Αυτό, ασφαλώς, ηχεί κάπως σαν ευχολόγιο. Γι αυτό και συμπληρώνεται με τις εξής απόψεις/προτάσεις:

  • Η πορεία των μισθών «να συνδέεται με και να εξαρτάται από την πορεία των παραγωγικοτήτων».
  • Να συνειδητοποιηθεί ότι «η υπερ-ρύθμιση (όπως και η υπερφορολόγηση) οδηγεί τους μεν μεγάλους σε απώλεια ανταγωνιστικότητας και θέσεων εργασίας, τους δε μικρούς στην παραοικονομία».
  • Να γίνει δεκτό ότι «οι ευέλικτες μορφές εργασίας δεν είναι ανάθεμα». Φυσικά δεν γίνεται και «να αποτελούν την κύρια δύναμη για την μείωση της θηριώδους ανεργίας στην χώρα».
  • Επείγει επίσης η συνειδητοποίηση [απ’ όλους] ότι «η Ελληνική οικονομία κινδυνεύει να εγκλωβιστεί, στο πλαίσιο των τεχνολογικών ανακατατάξεων, στις χώρες χαμηλών ειδικοτήτων και [συνεπώς] μισθών».  Γι αυτό επείγει η βελτίωση των επιδόσεων στην ψηφιακή οικονομία, όπως και η σύνδεση της εκπαίδευσης με τις επιχειρήσεις.

Όλα αυτά, για τον ΣΕΒ, προϋποθέτουν εγκαθίδρυση σε νέα – ευρύτερη: με ασφαλιστικό, εκπαίδευση, φορολογικό, επιχειρηματική μεγέθυνση κοκ – βάση του κοινωνικού διαλόγου. Η πρώτη γεύση από την ίδια την διοργάνωση «Το μέλλον της Εργασίας μετά το Μνημόνιο» έδειξε ότι μικρά μόνον βήματα έχουν γίνει στην κατεύθυνση της συνειδητοποίησης. Μια αίσθηση παράπονου, υπορρέουσας καταγγελίας ανέβαινε ως ατμόσφαιρα. Ο δρόμος λοιπόν δείχνει ακόμη να είναι μακρύς…