Το νέο κύμα παγκόσμιας οικονομικής αντιπαραθετικότητας

 

Το ότι βρισκόμαστε, σε παγκόσμια κλίμακα, σε μια φάση οικονομικής αντιπαραθετικότητας δεν αποτελεί είδηση, ούτε χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να συνειδητοποιηθεί. Η ευκολία με την οποία η εποχή Τραμπ οργάνωσε την επαναφορά της ίδιας της έννοιας «εμπορικός πόλεμος» (που υποτίθεται ότι είχε καταχωθεί οριστικά στα χαλάσματα που άφησε πίσω της η Μεγάλη Κρίση του Μεσοπολέμου και η έκβασή της, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος), η κεντρική οικονομική διάσταση του Brexit στην Ευρώπη, ακόμη-ακόμη η λογική του επενδυτικού screening με την οποία η ΕΕ και πάντως η Γερμανία ήδη επιχειρούν να απωθήσουν την αυξανόμενη παρουσία της Κίνας στην οικονομική δομή της Δύσης – όλα αυτά μπολιάζουν τις διεθνείς σχέσεις με αυτό που ονοματίσαμε αντιπαραθετικότητα νέας εποχής.

Δείτε όμως ήδη δυο νέες αιχμές αυτού του φαινομένου. Η πρώτη πολύ-πολύ κοντά μας: στις 17 Φεβρουαρίου καλείται το Αμερικανικό Υπουργείο Εμπορίου να αποφανθεί κατά πόσον οι εισαγωγές αυτοκινήτων στις ΗΠΑ έχουν «συνέπειες εθνικής ασφάλειας». Άμα η απάντηση δοθεί καταφατικά, ο Πρόεδρος (θυμόμαστε ποιος είναι) μπορεί εντός τριών μηνών να λάβει «πρόσφορα μέτρα». Αυτήν την νομική διόδευση ακολούθησε η Διοίκηση Τραμπ για να επιβάλει, χωρίς ενοχλήσεις Κογκρέσου, δασμούς σε χώρες φίλιες των ΗΠΑ (και εντελώς μη-απειλητικές για την όποια ασφάλεια!) όπως ο Καναδάς. Τώρα, εκείνο που επιχειρεί ο Τραμπ είναι να ασκήσει την πιο ακραία πίεση κατά της Ευρώπης – απ’ όπου βασική πηγή εισαγωγής αυτοκινήτων στις ΗΠΑ. Όταν όμως λέμε «Ευρώπη» στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, εννοούμε Γερμανία: και κανείς δεν ξεχνάει τι έγινε με τις διώξεις που ξεκίνησαν από Αμερικανικής πλευράς για τις εκπομπές αερίων των Γερμανικών αυτοκινήτων.

Ασφαλώς, οι ΑμερικανοΕυρωπαϊκές εμπορικές διαπραγματεύσεις είναι πολύ ευρύτερες. Όμως το «κόλλημα» που έχει προκύψει στο άνοιγμα της αγοράς Ευρωπαϊκών αγροτικών προϊόντων, όπου τον χορό σέρνει παραδοσιακά η Γαλλία, μητέρα και φρουρός της ΚΑΠ, δείχνει να έχει δημιουργήσει διαστάσεις αδιεξόδου. Ποιος/πώς θα αφοπλίσει αυτήν την νάρκη;

Η δεύτερη αιχμή του φαινομένου: εδώ και βδομάδες βρίσκεται σε εξέλιξη γύρω από την Κινεζική τηλεπικοινωνιακή Huawei ένα δικαστικό θρίλερ. Κορυφή του παγόβουνου – όπως θα φανεί στην συνέχεια – η σύλληψη (στον Καναδά, αλλά με ένταλμα ΗΠΑ) και κράτηση της κόρης του Προέδρου της Huawei για συνέργεια στην παράκαμψη του εμπάργκο κατά του Ιράν. Καθώς η Κίνα είναι Κίνα, προχώρησε με μια λογική αντιποίνων σε σύλληψη Καναδών υπηκόων και σε απαγγελία βαρύτατων κατηγοριών εναντίον τους. Μιλήσαμε για κορυφή του παγόβουνου επειδή, την ίδια στιγμή, με executive order ο Πρόεδρος Τραμπ ετοιμάζεται να αποκλείσει το Κινεζικής προέλευσης τηλεπικοινωνιακό hardware από τα προωθημένα Αμερικανικά δίκτυα. (Πλην της Huawei, και η ΖΤΕ είναι διεθνώς υπερδραστήρια). Ενώ τω μεταξύ Κινεζικές είναι οι επενδύσεις προωθημένης τηλεπικοινωνιακής υποδομής/5G σε περισσότερες από τις μισές Αφρικανικές χώρες. Αλλά και στην Ευρώπη η τεχνολογία 5G, που θα φέρει στην πράξη το «Ίντερνετ των Πραγμάτων» με την διασύνδεση κάθε είδους συσκευών, έχει σημαντική Κινεζική συνιστώσα. «Παγκοσμιοποίηση», που λέγαμε.

Στην ίδια την Ευρώπη, η Κινεζική παρουσία επιχειρείται να βρει  μπροστά της ανάχωμα καταγγελίας για βιομηχανική κατασκοπεία- ή τουλάχιστον για την ασφάλεια των επικοινωνιών. Οι Βρυξέλλες καλούνται να κινητοποιηθούν, διστάζουν.

Το μέλλον ως εκδοχή ενός λησμονημένου – θεωρήσαμε – παρελθόντος.