Το παιχνίδι είναι (πάλι) με τις λέξεις

 

Πρώτα, είχαμε τον κόφτη – δηλαδή στον μηχανισμό αυτόματων περικοπών δαπανών, άπαξ και δεν επιτευχθεί το συμφωνημένο πρωτογενές πλεόνασμα. Ύστερα, αποκτήσαμε τον “υπερ-κόφτη”, αλλά και τον “δομημένο/structured κόφτη”: επρόκειτο ή, μάλλον, πρόκειται γιατί είναι μπροστά μας, για τον προς συμφωνία μηχανισμό περικοπών σε δαπάνες για μετά το 2018/μετά το τωρινό Πρόγραμμα. με προσυμφωνημένο ένα σχήμα 40-40-20, δηλαδή 40% από συνταξιοδοτική δαπάνη, 40% απΌ μισθολογικές δαπάνες Δημοσίου, 20% από “λοιπά”.

Ακολούθησε –καλά να ’μαστε!– ο “αντίστροφος/reverse κόφτης” – που μάλιστα πρωτοακούστηκε ως “ανάστροφος”, Κύριος οίδε γιατί! Αυτός τι έλεγε; Ότι όπως ο κόφτης θα νομοθετηθεί μεν για το μέλλον, αλλά με ρητή πρόνοια ότι δεν θα ισχύσει αν οι στόχοι πλεονάσματος πιαστούν (αυτονόητο, αλλά στην πολιτική τι είναι αυτονόητο;), έτσι θα συμφωνηθεί και ότι όσο οι στόχοι θα πιάνονται –και θα δημιουργείται, συνεπώς, “δημοσιονομικός χώρος”–, τόσο θα μπορούν να προχωρούν, προνομοθετημένα, αντίστροφα/αντισταθμιστικά μέτρα.

Εδώ, μάλιστα, κάποιοι εμπνεύσθηκαν την έννοια “δότης”, η οποία μάλλον εγκαταλείφθηκε, καθώς παραπέμπει σε μεταμοσχεύσεις που –όσο και να ’ναι– δεν φέρνουν ευχάριστους συνειρμούς.

Έτσι άρχισε να συζητείται μείωση του κατώτερου ΦΠΑ από το 13% στο 12% ή “υποχώρηση” αγαθών από το 23% στο 13% ή κάτι για τα νησιά (το ’χει τάξει και ο Πάνος Καμμένος, βλέπετε). Οι αναφορές σε παρέμβαση στον ΕΝΦΙΑ υπό την έννοια της θέσπισης αφορολόγητου 50.000 ευρώ μάλλον μπαίνει για να… κοπεί.

Έτσι πάει, τώρα, το παιχνίδι με τις λέξεις. Που έρχεται να προστεθεί στο ακόμη πιο παραδοσιακό παίξιμο με τον χρόνο.