Το Σύνταγμα (πάλι) στη Βουλή

 

…και στην απορημένη κοινή γνώμη

Όταν πριν ένα μήνα, γινόταν η αξιολόγηση της πρώτης ψηφοφορίας για το Σύνταγμα στην Βουλή (που θα καταστήσει την επόμενη Βουλή Αναθεωρητική για συγκεκριμένα άρθρα), είχε ήδη φανεί ότι η δεύτερη ψηφοφορία – η σημερινή – έκρυβε ενδιαφέροντα/πολιτικά επικίνδυνα πράγματα.

Μπορεί πολιτικά εκρηκτικά ζητήματα όπως οι προσβλητικές διατάξεις περί μη-ευθύνης υπουργών (άρθρο 86) και περί βουλευτικής ασυλίας (άρθρο 62) να «πέρασαν» με ευρεία πλειοψηφία – άρα είναι αναθεωρητέες με 151 ψήφους από την επόμενη Βουλή: βέβαια… να δούμε τι ακριβώς θα ψηφισθεί ως ρύθμιση τότε! – και μπορεί άλλες διατάξεις όπως οι περί θρησκευτικής ουδετερότητας (άρθρο 3) και πολιτικού όρκου (άρθρα 13 και 33) να τα κατάφεραν μόλις με απλή πλειοψηφία – άρα χρειάζονται 180 ψήφους στην επόμενη Βουλή, οι οποίες δεν θάναι εύκολη υπόθεση! – όμως το σασπένς έρχεται με την πολύκροτη υπόθεση της αποσύνδεσης της επιλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας από την διάλυση της Βουλής.

Αυτή η υπόθεση , που από τον συνδυασμό άστοχου σχεδιασμού της «αναθεώρησης Κατρούγκαλου» (έτσι χαρακτηρίζεται, ενδο-ΣΥΡΙΖΑ/επικριτικά/ειρωνικά, η οργάνωση της αναθεώρησης με ήρωα τον ήδη γνώριμο από την ομώνυμη ασφαλιστική μεταρρύθμιση νυν υπουργό Εξωτερικών…) και τακτικά επιδέξιας κίνησης από την πλευρά της Αξιωματικής ιδίως Αντιπολίτευσης, είναι η υπόθεση εκείνη που σήμερα θα συζητηθεί περισσότερο. Καθώς – στην ουσία – το αποτέλεσμα θα προδιαγράψει αν για μιαν ακόμη φορά η (τεχνητή) μη-αναζήτηση/μη-επίτευξη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας σε λογική συναίνεσης/ευρύτερης πλειοψηφίας, θα μπορούσε να φέρει και στις αρχές του 2020 πρόωρες βουλευτικές εκλογές (στην ουσία: επαναληπτικές εκείνων του 2019…). Όπως συνέβη το 2015. Όπως είχε συμβεί και το 2009. Όπως είχε συμβεί, μελοδραματικότερα, και το 1990.

Παρακάμπτουμε συνειδητά τις ψηφισθείσες, με απλή πλειοψηφία, διατάξεις-ευχολόγια για την κατοχύρωση των εργασιακών και συλλογικών ελευθεριών (άρθρο 22) και των κοινωνικών δικαιωμάτων (άρθρο 21), καθώς όλοι συνειδητοποιούν – οι πολίτες, που πληρώνουμε το μάρμαρο σε εποχές Μνημονίων… – ότι παρόμοιες ρυθμίσεις «υπάρχουν» όταν υπάρχουν και συνθήκες οικονομικής/δημοσιονομικής κανονικότητας. Αλλιώτικα, απλώς εκφωνούνται! Ούτε οι συντάξεις θα επανέλθουν επειδή το νέο Σύνταγμα θα το πει ούτε οι τραγικά πιεσμένες εργασιακές συνθήκες με απλήρωτες υπερωρίες ή με υπερελαστικές συνθήκες ή με ανασφάλιστη εργασία ή με … απλώς απλήρωτη εργασία θα διορθωθούν, γιατί το Σύνταγμα θα το επιβάλει. Παρακάμπτουμε επίσης – με την ελπίδα ότι τελικά δεν θα περάσει… – την ρήτρα περί κύρωσης διεθνών συνθηκών με δημοψήφισμα (άρθρο 28), που θα φέρει άπειρα προβλήματα αν προχωρήσει κάποτε η μετεξέλιξη της ΕΕ/βλέπε προτάσεις Μακρόν, καθώς και την πρόταση για εποικοδομητικό ψήφο δυσπιστίας/ «δεν ρίχνουμε μια Κυβέρνηση χωρίς να προτείνουμε εναλλακτική» (άρθρο 84), γιατί φοβούμεθα ότι τελικά δεν θα περάσει ενώ έχει σοβαρή λογική. Και μένουμε στην υπόθεση της αποσύνδεσης της εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας από την διάλυση της Βουλής/πρόωρες εκλογές.

Εδώ, τί έγινε; Η πρόταση να οδηγεί η αποτυχία εκλογής προέδρου της Βουλής – μετά από διαδοχικές ψηφοφορίες κλπ – σε άμεση εκλογή/από τον λαό, που ήταν η βασική εκδοχή ΣΥΡΙΖΑ/Κατρούγκαλου για την αναθεώρηση του άρθρου 30 καταψηφίσθηκε, με 148 ψήφους (καταψήφισαν Νίκος Φίλης, Νίκος Κοτζιάς, Στ. Κοντονής, Νίνα Κασιμάτη, Φ. Βάκη) άρα… δεν υπάρχει. Αντιθέτως, η αναθεώρηση του άρθρου 32 παρα 4 και 5, η οποία κυρίως οδηγεί στην αποσύνδεση από την διάλυση της Βουλής, «πέρασε» με ευρύτατη πλειοψηφία 221/220 ψήφων. Άμα, τώρα, περάσει με άνω των 180 ψήφων η ρύθμιση όπως αυτή έχει προκύψει, τότε η επόμενη Βουλή θα αναθεωρήσει κατά το δοκούν με 151 ψήφους. Θα έχουμε ασφαλώς διεξοδική συζήτηση/καυγά για το κατά πόσον η σημερινή Βουλή «δεσμεύει» ή όχι την επόμενη για το περιεχόμενο (ή την κατεύθυνση;) της αναθεώρησης.

Όμως, ανεξαρτήτως επιστημονικών απόψεων ή/και των obiter dicta/εν παρόδω θέσεων του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου ή και του ΣτΕ επι του θέματος, η κοινοβουλευτική πρακτική είναι ότι η τότε Βουλή θα επιλέξει τον δρόμο που θα ακολουθήσει. Άμα η Ν.Δ. βρεθεί να έχει αυτοδυναμία , θα προδιαγράψει την πορεία των μετά το 2019 πραγμάτων. (Αλλά και αν βρεθεί κοντά στην αυτοδυναμία, δύσκολα θα οδηγηθούν αλλού τα πράγματα – πλην αν το ΚΙΝΑΛ βρεθεί σε περιδίνηση).

Όλα αυτά έχουν φέρει και ξαναφέρει στο προσκήνιο σενάριο για αυτο-καταβύθιση αυτού του καίριου ζητήματος της «αναθεώρησης Κατρούγκαλου» – πώς; Με αλλαγή ψήφου από τόσους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να κατεβάσουν τον πήχη (και στο άρθρο 32) κάτω από τις 150 ψήφους – οπότε η αναθεώρηση θα απαιτεί στην επόμενη Βουλή 180 ψήφους…

Όμως μια τέτοια τακτική/τακτικίστικη συμπεριφορά, δεν θα φέρει μέσα της παραδοχή ήττας/απώλειας του ελέγχου; Και δεν θα δημιουργήσει νέα αντανακλαστικά αποστασιοποίησης από την πολιτική σε μια ήδη παραζαλισμένη κοινή γνώμη;

Δεν θα είναι καθόλου εύκολη αυτή η 14 Μαρτίου, τελικά…