Το project management στην Ελλάδα – σήμερα

 

Το μάθαμε το project management ως έννοια και ως πρακτική στην Ελλάδα όταν ο Στέφανος Μάνος είχε μετακαλέσει (για το Μετρό των Αθηνών, θυμάστε;) την Bechtel με το υψηλότατο κόστος της – και, παρά τις αμφισβητήσεις, διαπιστώθηκε ότι το έργο τέλειωσε και σχετικά έγκαιρα και σωστά. Το ξαναείδαμε σε πλήρη εξέλιξη την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων και – παρόλα τα παρατράγουδα λόγω της (συνειδητής;) καθυστέρησης έναρξης και του συνακόλουθου εκτροχιασμού – είδαμε να εγκαθίσταται το project management σε όλα τα μεγάλα έργα. από τα βαριά έργα οδικής υποδομής μέχρι, τώρα, τα ακόμη βαρύτερα του ενεργειακού τομέα, αλλά και στα όλο και πιο πυκνά έργα «μεγέθους» στον τουριστικό τομέα.

Οπότε, η χθεσινή διοργάνωση ημερίδας της Ένωσης επαγγελματικών του project management/PMI στην Αθήνα κίνησε ενδιαφέρον σε ευρύτερο κοινό. Εκεί, ο βετεράνος του τουριστικού κλάδου Μάκης Φωκάς του «Ηλέκτρα» κατέθεσε την μαρτυρία από ένα συγκεκριμένο έργο – το Metropolis Electra της Μητροπόλεως – αλλά και συνολικά από την εμπειρία του τουριστικού κλάδου. Ο Oliver Lehmann, Πρόεδρος της PMI Γερμανίας, παρουσίασε τις νέες τάσεις στον κλάδο τονίζοντας πόσο επικίνδυνη μπορεί να αποδειχθεί η λόγω της οικονομικής κρίσης πρακτική του “corner cutting”, αλλά και πόσο οι επαγγελματίες του project management χρειάζεται να μην λησμονούν ότι… υπάρχει πελάτης! Καθώς και το ότι καλές είναι οι νέες θεωρίες και οι best practices, όμως σε κάθε έργο η ουσία είναι να πηγαίνει το project management στις ιδιαιτερότητες του έργο, στις λεπτομέρειές του.

Στην συζήτηση στρογγυλού τραπεζιού για το project management στον 21ο αιώνα, ο Μανώλης Γιαννακουδάκης της ΑΣΟΕΕ εξήγησε διεξοδικά πώς η σωστή επιλογή προσώπων, με σοβαρή μελέτη και όχι απλώς με βιογραφικό, που καλούνται να στελεχώσουν μιαν ομάδα έργου στο project management είναι αυτό που καθορίζει την επιτυχία.

Ο Θανάσης Συριανός, της Ζυθοποιίας Αταλάντης, έφερε την συζήτηση στις ανάγκες project management του μεταποιητικού τομέα, αλλά και στάθηκε στο τι θα πει/τι σημαίνει “επάγγελμα”: ότι δηλαδή δεν πρόκειται απλώς για μιαν απασχόληση, έστω και υψηλού επιπέδου και καλά αμειβόμενη, αλλά για κάτι που συμπαρασύρει δέσμευση, έχει την επιδίωξη της αναγνώρισης, χρειάζεται πιστοποίηση… Με αυτό ως βάση, ο Θ. Συριανός ανέλυσε την πρακτική της «διττής εκπαίδευσης»/της επαγγελματικής κατάρτισης του Γερμανικού συστήματος, που έχει κατορθώσει μέσα από διαδικασίες συνεργασίας εκπαίδευσης-παραγωγής και με συστήματα πιστοποίησης να επαναφέρει την λογική του «μάστορα» στα σύγχρονα επαγγέλματα.

Σ’ αυτήν την παρουσίαση αρθρώθηκε η εισήγηση και του Νίκου Μακρυπίδη που, μιλώντας με την εμπειρία του Aegean College/Ομίλου Όμηρος, έδωσε στοιχεία για το τι έχει φέρει η πρακτική της ιδιωτικής ανώτατης εκπαίδευσης όχι απλώς στην Αγγλία (ή και στην Κύπρο των οκτώ Πανεπιστημίων, από τα οποία 5 ιδιωτικά) με την προσέλκυση ξένων σπουδαστών, αλλά και στην… Τουρκία με 4,1 εκατομμύρια φοιτητές, 480.000 μεταπτυχιακούς 91.000 διδακτορικούς – στα 118 δημόσια και 78 ιδιωτικά της Πανεπιστήμια με τζίρο 118 δις ευρώ και 750.000 θέσεις εργασίας. Η ανάγκη του τι γίνονται δίπλα μας ώστε να φέρουμε την εκπαιδευτική πραγματικότητα στον αιώνα μας στην Ελλάδα γίνεται όλο και πιο πιεστική.

Τέλος, ο Κώστας Ανδριοσάπουλος, καθηγητής Ενεργειακής Οικονομίας, ανέπτυξε το χαρακτηριστικό της resilience, της ανθεκτικότητας με προσαρμοστικότητα που απαιτούν τα ενεργειακά έργα με το «τριπλό D» της εποχής ( Digitalisation – Decentralisation – Decarbonisation), και που όσον αφορά τα δυο πρώτα «D» τουλάχιστον οδηγεί συνολικά το project management στην εποχή αυτή.