Τσίπρας κατά ΣΕΒ: μια (για μας) απροσδόκητη συνέχεια

 

Όποιος πίστεψε – να είμαστε ειλικρινείς: το πιστέψαμε! – ότι οι εχθροπραξίες που ξεκίνησαν με την πρωθυπουργική τοποθέτηση στην Γενική Συνέλευση του ΣΒΒΕ, με ξεκάθαρη βολή κατά της στάσης του ΣΕΒ, με αφορμή το συνταξιοδοτικό, θα επιδιωκόταν να συμμαζευτούν, έκανε λάθος. Αντιθέτως, η ένταση κλιμακώθηκε. Σε επίπεδο που θυμίζει άλλες, παλιές, εποχές κόντρας όχι – μόνον – πολιτικής που τις θεωρούσαμε ξεπερασμένες…

Για να πάμε κατευθείαν στο τέλος (;) της διαδρομής, ο Δημήτρης Τζανακόπουλος – ως Κυβερνητικός εκπρόσωπος – μίλησε για «αμιγώς πολιτικά κίνητρα του ΣΕΒ», ρητώς στρέφοντας τον λόγο κατά του «προέδρου του Θ. Φέσσα, ο οποίος θέλησε να επιτεθεί για μιαν ακόμη φορά στην Κυβέρνηση». Οι δηλώσεις Τζανακόπουλου θέλησαν να είναι απάντηση στις τοποθετήσεις Φέσσα στα πλαίσια έκτακτης συνέντευξης Τύπου που δόθηκε στα γραφεία του Συνδέσμου. (Για να είμαστε λίγο πιο ακριβείς, η συνέντευξη ήταν προγραμματισμένη για ένα θέμα αρκετά τεχνικό – τις προτεινόμενες ρυθμίσεις για τις υπεργολαβίες: θα το αγγίξουμε στην συνέχεια γιατί έχει ουσία – αλλά αυτονόητα εξετράπη σε de facto συνέχιση της κόντρας).

Από πλευράς Τζανακόπουλου έγινε αναφορά και σε «λαγό του Προέδρου της Ν.Δ.», με αληθινή αιχμή το: «κάνει πιο ακραίες δηλώσεις και από τους πλέον ακραίους δανειστές».

Όμως… ας πάμε λίγο στο σκηνικό της οδού Ξενοφώντος. Η βασική τοποθέτηση Φέσσα (ως προς τις πολιτικές διαστάσεις) ήταν ότι «επιχειρείται να διαιρεθεί η επιχειρηματικότητα σε καλούς και κακούς». Ταυτόχρονα, υπήρξε και η αναφορά ότι «οι αγορές δεν θα συγχωρήσουν την διγλωσσία, το ξήλωμα των μεταρρυθμίσεων και την πολιτική πόλωση». Ειδικότερα όσον αφορά το πολύκροτο μέτωπο των συντάξεων, η θέση Φέσσα υπήρξε ότι «εκείνο που χρειάζεται να γίνει είναι να αποκτήσουμε βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα». Καθώς και ότι «αυτή τη στιγμή ο προϋπολογισμός δεν μπορεί να αντέξει το κόστος της ασφαλιστικής δαπάνης».

Για τον Φέσσα «η φωνή του ΣΕΒ υπήρξε πάντα ανεξάρτητη» και ο σύνδεσμος «υπήρξε πάντα σταθερός στις απόψεις του [οι οποίες] υιοθετούνται ευρύτερα μετά από χρόνια». Στο επανερχόμενο ερώτημα «γιατί» αυτή η ένταση στις σχέσεις, ο Θ. Φέσσας δεν θέλησε να βγάλει συμπεράσματα, περισσότερο δείχνοντας προς την απέναντι πλευρά – εκείνη των πρωθυπουργικών δηλώσεων στον ΣΒΒΕ (για τον οποίο ΣΒΒΕ επεσήμανε ότι, πέραν των ευγενικών εκφράσεων αμφιτρύωνα στην Θεσσαλονίκη, δεν υπήρξαν αληθινές διαφορές τοποθετήσεως επί της ουσίας).

Αν τώρα σταθεί κανείς για λίγο στην τεχνική πλευρά της συνέντευξης Τύπου του ΣΕΒ, θα σημειώσει ότι αφορούσε τις προτεινόμενες ρυθμίσεις του υπουργείου Εργασίας για τις εργολαβίες – στα πλαίσια ευρύτερων ρυθμίσεων στα εργασιακά, από την διευθέτηση της αδήλωτης εργασίας και τα πρόστιμα (όπου αναγνωρίζεται ότι έγιναν βήματα εξορθολογισμού με στόχο την κανονικοποίηση της κατάστασης των αδήλωτων εργαζόμενων/την πρόσληψη και ασφάλισή τους και όχι απλώς ένα διακηρυκτικό κυνηγητό της παρανομίας) μέχρι την αντιμετώπιση των ανηλίκων. Για τον ΣΕΒ, οι εισαγόμενες από το άρθρο 9 του σχετικού σχεδίου νόμου πρόνοιες για τις εργολαβίες – που ξεπερνούν κατά πολύ το σύστημα εργολαβίας στον κατασκευαστικό τομέα – είναι δυσλειτουργικές, έτσι όπως δημιουργούν απεριόριστη/απροσδιόριστη ευθύνη του αναθέτοντος για την τήρηση εργασιακών και ασφαλιστικών κανόνων από τον εργολάβο (και τους όποιους εν συνεχεία υπεργολάβους του…) σε βάθος χρόνου. Προστίθενται εδώ και οι διαδικαστικές απαιτήσεις, με ανάλυση μισθοδοσίας, ασφαλιστικών εισφορών κοκ σε μηνιαία βάση, που καθιστούν το σύστημα μη-λειτουργικό (γι αυτό άλλωστε, και… εξαιρέθηκε τελικά ο δημόσιος τομέας!). Σύμφωνα με τον Γ. Ιωάννου, που τρέχει τα εργασιακά στον ΣΕΒ «η καλή νομοθέτηση σε τεχνικά ζητήματα απαιτεί διαβούλευση, και εδώ διαβούλευση δεν υπήρξε». Μάλιστα επισημαινόταν ότι, από την (πρόσφατη) επικράτηση των θέσεων ΣΕΒ στα πλαίσια του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας/της Επιτροπής Εφαρμογής Κανόνων για τα θέματα της υποχρεωτικότητας της διαιτησίας, υπάρχει γενικώς υποχώρηση της διάθεσης διαβούλευσης…

Αυτό, λοιπόν, ήταν το τεχνικό περιεχόμενο της τελευταίας «αναμέτρησης» ΣΕΒ/υπουργείου Εργασίας, πέραν δηλαδή της αυτοτελούς προσθήκης του ΣΒΒΕ στο πλέγμα των θεσμικών κοινωνικών εταίρων – όπου, και εκεί όμως, δημιουργούνται τεχνικά ζητήματα, όπως π.χ. των επιχειρήσεων οι οποίες (έχοντας σημαντικές παραγωγικές μονάδες και στην Β. Ελλάδα, παράδειγμα ο ΤΙΤΑΝ) συμμετέχουν και στους δυο Συνδέσμους: από ποιο συμβατικό πλαίσιο θα διέπονται, και πώς;

Απ’ αυτό όμως το τεχνικό επίπεδο, η ένταση που δημιουργήθηκε επί του πολιτικού πήγε ασύγκριτα πιο ψηλά – και διερωτάται κανείς σαν πώς «μαζεύεται» τώρα. Το σήμα που άναψε από πλευράς Φέσσα – για το τι μπορεί να σημάνει από πλευράς επενδυτικού κλίματος όλη αυτή η ιστορία – δεν φαίνεται να αρκεί. Ήδη, αναζητούνται άλλες μορφές αποκατάστασης επαφής. Όμως… στην Βουλή επι της αρχής του νομοσχεδίου Αχτσιόγλου οι θετικές ψήφοι δεν ήταν μόνο από ΣΥΡΙΖΑ (και ΑΝΕΛ), αλλά και από ΔηΣυμπ και Ποτάμι. Το ΚΚΕ (και η Ένωση Κεντρώων) έμεινε στο «παρών». Η ΝΔ (και η Χρυσή Αυγή) πέρασε στο «όχι».

Στις βελτιώσεις των κυρώσεων για την δήλωση εργασίας διαμορφώθηκαν διαφοροποιημένες πλειοψηφίες. Πάντως… στο επίμαχο άρθρο 9 για τις εργολαβίες, στο «ΝΑΙ» είχαμε ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και ΔηΣυμπ . Στο «ΟΧΙ» ΝΔ, Ποτάμι και Ένωση Κεντρώων, ενώ στο «παρών» έμεινε το ΚΚΕ (και η Χρυσή Αυγή).

Ας μας επιτραπεί ένα ενδιάμεσο συμπέρασμα: η γενική αίσθηση κόντρας θα πνίξει κάθε ουσία, πλέον.