Οικονομική Επιθεώρηση, Σεπτέμβριος 2020, τ. 998

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΤΡΙΑ της Αλεξάνδρας Κ. Βοβολίνη

 

 

Αγαπητοί μου αναγνώστες,

Μασκοφορεμένοι και απογοητευμένοι από την αργοπορία του εμβολίου κατά του επικίνδυνου όσο και αλλοπρόσαλλου ιού που ταλαιπωρεί την παγκόσμια κοινότητα από την αρχή του 2020, παρακολουθούμε τις τελευταίες εβδομάδες πολυεπίπεδες ανατροπές.

Η πανδημία, που τελικά πλησιάζει να αποβεί ως προς τα αποτελέσματά της ισοδύναμη με παγκόσμιο πόλεμο, μας έχει υποχρεώσει κυριολεκτικά σε μη ανθρώπινη συμπεριφορά και έχει ποτίσει ακόμη και τους πιο ψύχραιμους με τον κρυφό φόβο του θανάτου. Όσο οι προσπάθειες για ένα αποτελεσματικό εμβόλιο ή τουλάχιστον για πειστική δυνατότητα θεραπείας δεν έχουν ολοκληρωθεί, τόσο η αβεβαιότητα θα κυριαρχεί στην καθημερινότητά μας χωρίς να μπορούμε να προβλέψουμε το τέλος της.

Τον ίδιο ακριβώς καιρό, η χώρα μας ταλαιπωρείται και από την επιθετική στάση της Τουρκίας, η οποία μέσα στη συγκυρία διαλέγει να ξανανοίξει τώρα τα χρονίζοντα ζητήματα της υφαλοκρηπίδας, της ανακήρυξης ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και συνολικότερα των νησιών του Αιγαίου. Μια στάση που έχει δημιουργήσει ευρύτερους προβληματισμούς σε Ευρωπαϊκή Ένωση και ΗΠΑ, χωρίς ωστόσο να έχει ξεκαθαρίσει ικανοποιητικά μια από μέρους τους προσέγγιση που να θέτει όρια στην Άγκυρα και να συγκρατεί την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η κύρωση από τη Βουλή των Ελλήνων των συμφωνιών με Ιταλία και Αίγυπτο για ανακήρυξη και οριοθέτηση ΑΟΖ με τις χώρες αυτές, καθώς και η προοπτική της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια από τα έως τώρα 6, δημιουργεί μια αίσθηση κινητικότητας της εξωτερικής πολιτικής και συνάμα απόκρουσης της αναθεωρητικής και διεκδικητικής στάσης της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή μας.

Παράλληλα, πλησιάζει η ώρα για τον καθορισμό της οικονομικής πολιτικής της επόμενης περιόδου, ενώ τρέχει και η προθεσμία υποβολής Εθνικού Σχεδίου βάσει των προτάσεων της Επιτροπής Πισσαρίδη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέσα στον Οκτώβρη προς έγκριση. Στόχος να υλοποιηθεί η «υπόσχεση» χρηματοδοτικής στήριξης της οικονομίας και των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων από πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης. Πολλά από τα προτεινόμενα μέτρα τα γνωρίζουμε από τις προηγούμενες άκαρπες προσπάθειες διόρθωσης των διαρθρωτικών στρεβλώσεων της ελληνικής οικονομίας, π.χ. στο θέμα του ασφαλιστικού, της βελτίωσης των συνθηκών απονομής της δικαιοσύνης, της διαβόητης πλέον πάταξης της γραφειοκρατίας – με τελική στόχευση τη δημιουργία ενός νέου, εξωστρεφούς και ανταγωνιστικού παραγωγικού μοντέλου για τη χώρα. Αυτή τη φορά, το σχέδιο είναι πολύ πιο συνεκτικό και μετά την έγκρισή του τέλη του 2020/αρχές του 2021 υπόσχεται να προσφέρει μια μεγάλη ανάσα στην ελληνική οικονομία.

Θα είναι μία ακόμη προσπάθεια μετάβασης της κρατικοδίαιτης κοινωνίας μας σε μια πιο εκσυγχρονισμένη –με την καλή έννοια– και ανταγωνιστική κοινωνία. Ένας τέτοιος στόχος είναι μακροπρόθεσμος και απαραίτητη θα είναι η ιεράρχηση των μεταρρυθμίσεων. Ας ξεκινήσει λοιπόν και ο πολυπόθητος διάλογος για τη δημιουργία βιώσιμων επενδύσεων με ελληνικά και ξένα κεφάλαια, ώστε να μη μείνουμε ουραγοί στις διεθνείς καταγραφές, όπως ακόμη και σήμερα.

Οι τελευταίες ρηξικέλευθες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αλλά και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για ανοχή στα ελλείμματα και στο δημόσιο χρέος υπό τη σκιά της πανδημίας και για άπλετη παροχή ρευστότητας στις οικονομίες δείχνουν έμπρακτα την κατανόηση και συμπαράσταση στην υγειονομική κρίση που διανύουμε, η οποία δεν αφήνει αλώβητο κανέναν τομέα της οικονομίας.

Τολμηρές αποφάσεις, αναζήτηση της κοινωνικής συνοχής με πειθώ και ψυχραιμία, αυτά είναι τα απαραίτητα εφόδια για το δύσκολο φθινόπωρο που μας περιμένει.