Υπάρχει μέλλον για κάποιαν Αριστερά στην Ευρώπη;

 

Είδαμε την περασμένη βδομάδα τον Κυριάκο Μητσοτάκη να εισφέρει την Ελληνική στήριξη στην ανάδειξη του Μάνφρεντ Βέμπερ ως επικεφαλής της καμπάνιας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος/των Χριστιανοδημοκρατών για τις Ευρωεκλογές και ως Spitzenkanditat για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και θεωρούσαμε ότι το βασικό στοίχημα της στροφής του ΕΛΚ δεξιότερα/συντηρητικότερα που συμβολίζει η επιλογή Βέμπερ, είναι το να συγκρατήσει την επιτεινόμενη στροφή των Ευρωπαίων ψηφοφόρων προς πιο ακραίες – και μάλιστα Ευρωφοβικές: Ορμπαν, Σαλβίνι, Λεπέν – κατευθύνσεις.

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε, η παρουσία και συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα (μαζί και με τον Πορτογάλο ομόλογό του Αντόνιο Κόστα) σε σεμιναριακή διοργάνωση του συνεδρίου SPD στο Βερολίνο, μαζί με την αμφισβητούμενη ηγέτη των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών Άντρεα Νάλες και με θέμα «Αριστερός και επιτυχημένος», σηματοδότησε κάτι διαφορετικό. Το στοίχημα της υπό ευρύτερη – αναγκαστικά!… – έννοιας Αριστεράς ότι υπάρχει κάτι σαν  αύριο γι αυτήν στην Ευρώπη. Η υποδοχή του από το ακροατήριο με ζωηρό χειροκρότημα όταν τον υπεδέχθη η Άντρεα Νάλες είχε ήδη το ενδιαφέρον της – «θύμιζε την εποχή του  «L’ Europe con Tsipras» στην Ιταλία, την εποχή των προηγούμενων Ευρωεκλογών το 2014» – και οι θέσεις που υπεστήριζε για συμπορευση «στην βάση ενός προοδευτικού σχεδίου για την Ευρώπη του 21ου αιώνα» καταγράφηκαν με ενδιαφέρον σε μια Σοσιαλδημοκρατία που, ακριβώς, αναζητά πυξίδα.

Στα δικά μας, αναπόφευκτο ήταν την προσοχή να κρατήσει η αναφορά Τσίπρα στην κατάσταση όπου βρέθηκε – ο ίδιος και ο ΣΥΡΙΖΑ – το υπέρθερμο καλοκαίρι του 2015. Πάντως, καθώς και η Ελλάδα του 2018-19-20 έχει μπροστά της σημαντικές εκλογικές αναμετρήσεις, ας κρατηθεί το: «Η επιλογή εξόδου από το ευρώ και η επιστροφή στο εθνικό νόμιμα , που σε κάποιους ακουγόταν εξόχως επαναστατική και αριστερή επιλογή, ήταν στην πραγματικότητα η επιλογή της ολικής καταστροφής των λαϊκών μαζών και της μεσαίας τάξης, προς όφελος αυτής της ελίτ (που είχε καταφέρει να βγάλει τον πλούτο της σε τράπεζες του εξωτερικού). Μια βίαιη αναδιανομή πλούτου από κάτω προς τα πάνω, βιαιότερη απ’ αυτήν των Μνημονίων και της λιτότητας». Το συμπέρασμα Τσίπρα – θαρρούμε, με τα μάτια πάντα στραμμένα στο εσωτερικό…. – ήταν το «Προτιμήσαμε λοιπόν τον δύσκολο συμβιβασμό».

Όμως η προς τα έξω πρόταση/αναζήτηση πολιτικής κατεύθυνσης για μιαν Ευρώπη που ήδη καταφανώς στρέφεται δεξιά/δεξιότερα, με μια λογική κλεισίματος και ταυτοτικής αναδίπλωσης, ήταν άλλη. Ήταν η έκκλησή του «οι Σοσιαλδημοκράτες και η Αριστερά πρέπει να συναντηθούν [γύρω από] ένα συνεκτικό πρόγραμμα, στοχευμένο και εφαρμόσιμο, για την εφαρμογή πολιτικών που να βελτιώνουν την ζωή της κοινωνικής πλειοψηφίας». Πάλι, βέβαια, ο λόγος αυτός είχε την Ελληνική του διάσταση – την επίθεση κατά της «Ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας ως παράδειγμα προς αποφυγήν [για] τον σχεδόν μονομέτωπο αγώνα που διεξάγει ενάντια στην Αριστερά». Αλλ’ η Ευρωπαϊκή ανάγνωση της πρότασης Τσίπρα για συστράτευση Σοσιαλδημοκρατίας-Αριστεράς (αναζητήσαμε επιμελώς, αλλά δεν βρήκαμε διάσταση Πρασίνων ή έστω αναφορά σε οικολογικά…) είχε περισσότερο να κάνει με την από μέρους του ήπια (;) καταδίκη της «απότομης στροφής της Σοσιαλδημοκρατίας από τις ιδρυτικές της αρχές [που] αποδείχθηκε πλήρως καταστροφική και απογοητευτική» – αλλά και με την άποψη ότι «το κενό που δημιουργείται [στην Ευρώπη], το καλύπτουν άλλες δυνάμεις: οι ακροδεξιοί, οι δημαγωγοί, ακόμη και δυνάμεις απροκάλυπτα φασιστικές» που έχουν ενισχυθεί τα τελευταία χρόνια. Αυτή η προσέγγιση, που μίλησε στην ουσία για την δημιουργία της βάσης Σαλβίνι/Λέγκας και 5 Αστέρων από την διάλυση του Ιταλικού πολιτικού συστήματος, για την δημιουργία του Λεπενισμού στην Γαλλία από την κατάρρευση του ιστορικού ΚΚ αλλά και την έκπτωση των Σοσιαλιστών και της παραδοσιακής Δεξιάς διαχρονικά, συν (για τους αμφιτρύωνες) από την άνοδο του AfD στην Γερμανία είχε μια δυσοίωνα κριτικής/αυτοκριτικής διάστασης. Και μια κάποια γεύση «τελευταίας ευκαιρίας».