Φόρουμ Δελφών: Η προσεκτική αισιοδοξία Στουρνάρα

 

Βλέπαμε χθες πώς εξελίχθηκε το φετινό (δεύτερο) Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, ανοίγοντας την συζήτηση σε σειρά μετώπων του παράξενου αυτού 2017 – που η ανάλυση του ΣΕΒ το είχε υποδεχθεί στο γύρισμα του χρόνου με το δίλημμα: Annus mirabilis ή Annus horribilis? Αν ένα μέτωπο θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι δημιουργεί θεμελιωμένη αισιοδοξία, αυτό ήταν η παρέμβαση Γιάννη Στουρνάρα.

Ο Γιάννης Στουρνάρας, ως διοικητής της ΤτΕ αλλά και με την πείρα του Υπουργού Οικονομικών 2013-14, ξεκίνησε εξηγώντας ότι και την πρόβλεψη ΔΝΤ ή ακόμη και Βρυξελλών για τους αναπτυξιακούς ρυθμούς της Ελλάδας σε βάθος χρόνου βρίσκει υπερβολικά απαισιόδοξη, αλλά και την δυσπιστία τους στην ικανότητα της ελληνικής οικονομίας να παραγάγει πλεονάσματα θεωρεί αδικαιολόγητη.

Πάντως, πέρα από τις θετικές εκτιμήσεις που κατέθεσε – συνεχώς βέβαια επανερχόμενος στο ότι το κλείσιμο της αξιολόγησης οφείλει να γίνει….”χθες”! – προσήλθε και με μια πρόταση/άσκηση για ήπια ελάφρυνση του χρέους/mild debt relief exercise που, θυμίζοντας προσέγγιση Νίκου Χριστοδουλάκη προ εβδομάδων, επιτρέπει ένα σενάριο που να περιλαμβάνει χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα (3,5% του ΑΕΠ το 2018-20, 2% εν συνεχεία) και όμως – με ένα συγκρατημένο παιχνίδι στα επιτόκια των δανείων του EFSF – να δίνει χρέος βιώσιμο ή/και χρηματοδοτικές ανάγκες του Δημοσίου κάτω απο το 15-20% του ΑΕΠ κατά την νέα ορθοδοξία. Όλοι όσοι άκουσαν την προσέγγιση Στουρνάρα, αισθάνονταν ότι “κάτι” αρχίζει να ωριμάζει. Η μάλλον ότι έχει προχωρήσει.

Σημειωτέον ότι, και στο ίδιο Φόρουμ, επανήλθε με αντίστοιχη παρέμβαση ο Νίκος Χριστοδουλάκης αναζητώντας και πάλι τρόπους σταθεροποίησης του Ελληνικού χρέους, με την επισήμανση ότι “Υπάρχει και ο παρονομαστής στην εξίσωση!”. Υπ’ αυτήν την έννοια, εκείνο που προέχει είναι να γίνει δεκτή από τους “εταίρους” μια υποχώρηση της απαίτησης για πρωτογενή πλεονάσματα, με τους απελευθερούμενους πόρους να κατευθύνονται σε επενδύσεις που θα επιτρέψουν μεγέθυνση του ΑΕΠ σε βάθος χρόνου – συν διαρρύθμιση των “ακριβών” τμημάτων του χρέους μέσω του ESM.

“Κάτι” αρχίζει να ωριμάζει, σίγουρα.