Χτίζεται κάτι σαν «χαμηλή συναίνεση»

 

Θα μας συγχωρήσουν οι Πολιτικοί Αρχηγοί – Τσίπρας, Θεοδωράκης, Λεβέντης Κουτσούμπας, Γεννηματά, Μητσοτάκης: κατά την σειρά των προχθεσινών και χθεσινών συναντήσεων ενημέρωσης στο Μαξίμου – αλλά όλη τους η προσπάθεια να “ανεβαστεί” ένταση και οξύτητα, ελάχιστα μας έπεισε. Βέβαια, ο μηντιακός μας κήπος λημματογράφησε και φιλοξένησε φραστικές κόντρες και αντιθέσεις, εφηύρε και αντιπαραθέσεις. Όμως, να!, κάπου δεν κατορθώθηκε, θαρρούμε, να αναδειχθεί εκείνο που παγίως αποτελεί την πεμπτουσία της Ελληνικής πολιτικής ζωής: η αντιθετικότητα, η ένταση, η απόλυτη απόρριψη του απέναντι! Αντίθετα, τόσο στην βασική επιφάνεια συζήτησης – δηλαδή στην συμφωνία και τις επιπτώσεις του Eurogroup της 15ης Ιουνίου – όσο και στην άλλη πλευρά της ενημέρωσης των αρχηγών – στο Κυπριακό και τις άμεσες προοπτικές του – η ένταση μάλλον επιδερμική μας φάνηκε.

Γιατί; Στο μέτωπο του αύριο του Μνημονίου-3 και της κυλιόμενης διαπραγμάτευσης με τους “εταίρους”, μάλλον εκείνο που συνειδητοποιείται από το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό είναι ότι οποιαδήποτε περαιτέρω εξέλιξη είναι εν πολλοίς προδιεγεγραμμένη · δεδομένη· εξαρτώμενη από τις ισορροπίες μεταξύ των “μεγάλων των παιδιών” (Γερμανίας και ΔΝΤ, άντε και με λίγο έδαφος για Ευρ. Επιτροπή, ή και Γαλλία). Οπότε, μπορεί – αναμενόμενα – ο Σταύρος Θεοδωράκης να εξηγεί ότι “αν είχαν τελειώσει νωρίτερα οι διαπραγματεύσεις, θα έπιαναν τόσο οι θυσίες των πολιτών”, η Φώφη Γεννηματά να επετέθη λέγοντας στον Τσίπρα ότι “μας έχεις βάλει την θηλιά στο λαιμό μας”, ή ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θεσμικότερα ότι “θα τα πούμε όλα στην Βουλή” .

Όμως, όπως και ο Τσίπρας έταξε στην Φώφη να την πάει “μαζί με τον Γιώργο Παπανδρέου στο Καστελλόριζο” (για να γιορτάσουν την έξοδο από το Μνημόνιο!…), ή όπως είπε στον Κυριάκο ότι “θεμιτή η αντιπαράθεση στα θέματα οικονομίας, αλλά δεν πρέπει να εκπέμπονται λάθος μηνύματα στους επενδυτές”, η ουσία ήταν για όλους φανερή: έχει χαραχτεί ακόμη βαθύτερα, ένας δρόμος, από τον οποίο δεν έχει παρέκκλιση. Μπορεί μόνον να πει κανείς σωστά (π.χ. ο Κυριάκος αλλά και Βαγγέλης Βενιζέλος…) ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα δεν μπορούν να περπατήσουν όπως συμφωνήθηκαν. Αλλά… για αργότερα οποιαδήποτε συζήτηση ουσίας.

Αντίστοιχα, ας μας επιτραπεί, ισχύουν και προκειμένου περί του Κυπριακού. Όπου – μην το παραβλέπουμε – οι προκλήσεις είναι πολύ πιο άμεσες, είναι “αύριο”. Καθώς και οι συνομιλίες της Γενεύης είναι σε λίγες μέρες και… η ουσία του μπλοκαρίσματος, δηλαδή η έναρξη των υποθαλάσσιων ερευνών της Total  στην Κυπριακή ΑΟΖ (ή… η μη-έναρξη) είναι για το πρώτο 15θήμερο του Ιουλίου. Οπότε, καλές οι όποιες θέσεις αλλά στην πράξη μετράει το τι θα γίνει (ή… δεν θα γίνει). Είναι περίεργο να βλέπεις να χτίζεται έτσι κάτι σαν “χαμηλή συναίνεση”. Αλλά δεν είναι και αδιάφορο.