“Όλα είναι πολιτικά”, ή Καραμανλής – Βενιζέλος στην Βουλή

 

Όλη η διαπραγμάτευση της Ελλάδας με τους “εταίρους” της – μας το δίδαξαν με έμφαση, αυτό, τόσο οι δικοί μας διαπραγματευτές όσο και οι τοποθετήσεις ιδίως των Ευρωπαίων (=των Γερμανών)! – είναι εν τέλει μια υπόθεση πολιτική. Βαθύτατα πολιτική. Τραυματιστικά πολιτική.

Το τεχνικό της περιεχόμενο είναι αδιαμφισβήτητο, όμως οσάκις το πράγμα κατορθώνεται να σταθεί όρθιο – όπως συνέβη στην τελευταία στροφή των πραγμάτων με την ψήφιση στην Βουλή των Ελλήνων ενός βαρύτατου πρόσθετου πακέτου προσαρμογής (που θα μας οδηγήσει μέχρι και δυο χρόνια μετά την λήξη του τωρινού Προγράμματος…) – παρευθύς αναδύεται το επόμενο μπλοκάρισμα (εν προκειμένω: ενώ φθάνει στο σημερινό Eurogroup συμφωνημένη – υποτίθεται! – μια συζήτηση περί Ελληνικού χρέους και μεσοπρόθεσμης διαρρύθμισής του και ύψους/διάρκειας των πρωτογενών πλεονασμάτων, συμφωνημένη πάντως ως προς την έναρξη και τις γενικές κατευθύνσεις της, η Γερμανική στάση “φροντίζει” να την πάει ταχύτατα πίσω). Οπότε; Πάλιν η “πολιτική λύση” διεκδικεί τα δικαιώματά της.

Εδώ, το πράγμα κινδυνεύει να έχει ιδιαίτερα μεγάλο κόστος. Τόσο για την σημερινή Κυβερνητική παράταξη, η οποία φορτώθηκε ιδιαίτερα μεγάλο βάρος περνώντας απο την Βουλή το Μνημόνιο-3+ (αν μη Μνημόνιο-4), οσο και για την συνέχεια της πολιτικής διαδικασίας σε μια χώρα όπου η μνήμη των εκφράσεων “Γερμανοτσολιάδες” κοκ δεν έχει ακόμη σβήσει. Τι εννοούμε; Αν και ο Αλέξης Τσίπρας , μαζί και ο ΣΥΡΙΖΑ, “αδειαστεί” από τους Ευρωπαίους (ακολουθούντες την στάση του Βερολίνου (Σώϋμπλε) όπως αδειάστηκε το 2014-15 ο Αντώνης Σαμαράς (μετά του Βαγγέλη Βενιζέλου), υπό την έννοια ότι δεν του δοθούν στο Eurogroup σήμερα τουλάχιστον κάποιες διατυπώσεις/κάποιο wording ή/και απτές προοπτικές  προσέγγισης του φακέλου “αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους” σε πολιτικά ωφέλιμο ορίζοντα, τότε θα υποχρεωθεί σε άγαρμπη πολιτική αντίδραση. Καθώς, δε, στα έδρανα της Βουλής δεν υπάρχουν πλέον αληθινές εφεδρείες, η συνέχεια κινδυνεύει να αποβεί ξεθεμελιωτική για την αποδοχή της έννοιας “Ευρώπη” στην συνέχεια της δημόσιας συζήτησης.
Στο μέτρο, δε, που η Αντιπολίτευση – Αξιωματική αλλά και ελάσσων – αξιοποιήσει αυτήν την ευκαιρία (πράγμα εύλογο για την Ελληνική πολιτική πρακτική) προκειμένου να επαναπωθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ προς την παλιότερη αντι-Ευρωπαϊκή του στάση, τότε η έκταση της οπισθοχώρησης από την προσγείωση και τον ρεαλισμό που ζήσαμε μετά το 2015 μπορεί να αποβεί γνησίως επικίνδυνη για την συνέχεια σε μιαν Ελλάδα που μπαίνει στο Μνημονιο-3+ (ή το Μνημονιο-4) μετά απο δυο ακόμη διαδοχικά 3μηνα σε ήπια έστω ύφεση.

Και αν ο Τσίπρας βρεθεί μπροστά σε “άδειασμα” και δεν βρει τρόπο να αντιδράσει κάπως; Ρωτήστε τον Βαγγέλη Βενιζέλο, όταν δεν κατόρθωσε να αντιδράσει όταν ο Κώστας Καραμανλής του τσίμπησε (φιλικά, φιλικότατα) το μάγουλο στην Βουλή…