Όταν αναζητούνται σημεία σταθεροποίησης σε ζώνη κινδύνου

 

Και ενώ είμασταν εγκατεστημένοι στην αρκετά ανθρωποφαγική διαχείριση του σκανδάλου Novartis, με κοντά-κοντά στο φόντο των πραγμάτων την διχαστική διαχείριση του Μακεδονικού, ο Αλέξης Τσίπρας – με δηλώσεις του (σε δυο Κυπριακές εφημερίδες: «Φιλελεύθερο» και «Σημερινή») επανέλαβε την έκφραση που αποδίδει στην «κεφαλαιώδους σημασίας κοινή στρατηγική Ελλάδας-Κύπρου». Ήρθαν οι δηλώσεις αυτές σε μια στιγμή όπου, λίγα μίλια ανοιχτά της Κύπρου, το Τουρκικό Ναυτικό παρενοχλούσε στοχευμένα (με έως και 6 σκάφη) τις εργασίες και τον πλου του γεωτρύπανου Saipem 12000, από το τεμάχιο 6/«Καλυψώ» σε εκείνο 3/ «Σουπιά» της Κυπριακής ΑΟΖ. Στην πρώτη γεώτρηση, τα συμφέροντα ήταν ΕΝΙ/Τotal, στην επόμενη ENI/KoGas• δηλαδή Ιταλία, Γαλλία και Νότια Κορέα επί σκηνής…

Αν, τώρα, βάλει κανείς αυτό το σκηνικό δίπλα στις κινήσεις στο Αιγαίο από πλευράς Τουρκίας τις ημέρες της επετείου των Ιμίων, κυρίως όμως τις δηλώσεις του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ της Τουρκίας Χουλουσί Ακάρ (την περασμένη βδομάδα, στην Τουρκική «Μιλιέτ») ότι «η Τουρκία έχει την στρατιωτική ισχύ να διεξάγει στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Αφρίν (στην μεθοριακή περιοχή της Βόρειας Συρίας) και ταυτοχρόνως στο Αιγαίο» με αναφορά στα «δικαιώματα και συμφέροντα» της Τουρκίας, και με βάση την τουρκική ανάγνωση διεθνούς δικαίου και διεθνών συμφωνιών, βλέπει να διαμορφώνεται μια πολύ συγκεκριμένη – και διόλου θεωρητική – κατάσταση στην περιοχή.

Να το πούμε αλλιώς: ό,τι θεωρήθηκε ότι επενδύθηκε σε προσπάθεια εκτόνωσης, ή πάντως πλαισίωσης της Ελληνοτουρκικής έντασης με την επίσκεψη Ερντογάν (πριν λίγες μόλις εβδομάδες…) στην Αθήνα, δεν επαληθεύεται. Το αντίθετο.

Αν, τώρα, έλθει και επισημάνει κανείς την προ ολίγων μόλις ημερών τοποθέτηση Κυριάκου Μητσοτάκη – στα πλαίσια των Growth Awards/Eurobank-Grant Thornton, όθεν και η προσοχή που δόθηκε κυρίως στην έκκληση «φέρτε πίσω τις καταθέσεις» ή/και στην αναφορά του «πώς θα απελευθερωθεί η επιχειρηματικότητα» – ότι «η συναίνεση χρειάζεται απ’ όλες τις πλευρές [όμως] όταν η πολιτική ζωή βουλιάζει στην σκανδαλολογία και στις επιθέσεις, συναίνεση δεν μπορεί να υπάρξει», αρχίζει να διερωτάται κάτι το ενδιαφέρον.

Μήπως και από πλευράς Τσίπρα και από πλευράς Μητσοτάκη «κάτι» έχει επισημανθεί να πλησιάζει, δυσάρεστο αν μη επικίνδυνο; Και μήπως γίνονται δειλά βήματα μιας πρώτης προσπάθειας χτισίματος ενιαίων («εθνικών») γραμμών; Μας διαφορετικής δηλαδή σταθεροποίησης;