Όταν η ΓΣΕΒΕΕ μιλά για οικονομική δημοκρατία (συνέχεια)

 

Βλέπαμε χθες πώς ξεκίνησαν οι εργασίες της 2ης Διεθνούς Συνάντησης για τις ΜμΕ στην Αθήνα, μάλιστα με στόχευση «ΜμΕ και Οικονομική Δημοκρατία: μοχλοί ανάπτυξης και καινοτομίας» και πώς οριοθετήθηκαν οι παρεμβάσεις που στόχο είχαν να δείξουν προς ένα σχέδιο βελτίωσης των συνθηκών λειτουργίας των ΜμΕ. Έχει ενδιαφέρον να δει κανείς πώς η πολιτική ηγεσία, προσερχόμενη στην συζήτηση έδειξε να συμμερίζεται την προτεραιότητα της φορολογικής μεταρρύθμισης.

Έτσι, ο Αλέξης Τσίπρας παραδέχθηκε ότι «η φορολογία των επιχειρήσεων είναι πράγματι εξαιρετικά υψηλή» και αναφέρθηκε σε «οδικό χάρτη για αποκλιμάκωση της φορολογικής επιβάρυνσης», αφού πρώτα παραδέχθηκε ότι «η κρίση πίεσε τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου και τις οδήγησε στα όριά τους». Παράλληλα ζήτησε «να αισθανθούμε όλοι σύμμαχοι».

«Απάντησε» ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέτοντας ως πρώτη προτεραιότητα την «μείωση φόρων και εισφορών για λιτό και αποτελεσματικό κράτος» (το δεύτερο σκέλος φράσης λειτουργούσε ως προ-απάντηση στην αιτίαση ότι οι γενικευμένες μειώσεις φόρων θα προκαλούσαν δημοσιονομικό εκτροχιασμό…). Και εξειδίκευσε με το γνωστό πλαίσιό του: από 29% στο 20% ο φόρος επιχειρήσεων, από 15% στο 5% ο φόρος μερισμάτων, στο 9% αντί 22% το πρώτο σκαλοπάτι του φόρου εισοδήματος, μείωση κατά 30% του ΕΝΦΙΑ, συν υπεραποσβέσεις στις νέες επενδύσεις.

Ήδη, ενόψει της τοποθέτησης Μητσοτάκη, ο Αλέξης Τσίπρας είχε φροντίσει να προ-τοποθετηθεί. Ναι μεν «η φορολογία πρέπει να μειωθεί σε βιώσιμα επίπεδα», αλλά αποτελεί «ωμή παραπλάνηση να λέει κάποιος ότι μπορεί να εξαλείψει όλα τα φορολογικά βάρη, πέρα και έξω από τους αντικειμενικούς περιορισμούς».

Πάντως, και οι δυο πλευρές του πολιτικού φάσματος δείχνουν να συνειδητοποιούν το φορολογικό αδιέξοδο που έχει χτιστεί. Εν τω μεταξύ, επειδή είχε μείνει «στον αέρα» η αναφορά Καββαθά σε οικονομικό δαρβινισμό, με ενδιαφέρον αναμενόταν η παρέμβαση του Θόδωρου Φέσσα από μέρους του ΣΕΒ. Αυτός, υπενθύμισε ότι «70% των μελών του ΣΕΒ είναι δυναμικές ΜμΕ» για να ταχθεί υπέρ ενός «ενάρετου κύκλου ανάπτυξης που [να] περιλαμβάνει και την λογική της επιχειρηματικής μεγέθυνσης όπου οι μικρές επιχειρήσεις επιδιώκουν να γίνουν μεσαίες και οι μεσαίες μεγάλες». Το γεγονός ότι στην Ελλάδα παρατηρείται υστέρηση των ΜμΕ σε εξωστρέφεια και καινοτομία (μόνον 50% της παραγωγικότητας του Ευρωπαϊκού μέσου όρου…) δημιουργεί συνεπώς προβληματισμό. Γι αυτό και ο ΣΕΒ καλεί σε κατά 50% μείωση των διοικητικών εμποδίων, καθώς στην χώρα μας οι ΜμΕ εκτιμάται ότι αντιμετωπίζουν 6πλάσια αντικίνητρα απ’ ό,τι οι ανταγωνιστές τους.

Για τον Βασίλη Κορκίδη της ΕΣΕΕ, πάλι, «χωρίς μεσαία τάξη δεν υπάρχει Δημοκρατία, χωρίς μικρομεσαία επιχείρηση δεν υπάρχει οικονομία». Γι αυτό, στο δίλημμα «μεγέθυνση ή θάνατος» που αισθάνθηκε ότι τίθεται, αντέταξε την διαπίστωση ότι «εμείς οι «μικροί» προσφέρουμε το 60% των θέσεων εργασίας, σχεδόν το διπλάσιο των «micro» της Ευρώπης». Γι αυτό και τάχθηκε υπέρ ευρείας μεταρρυθμιστικής κίνησης σε φορολογικό/Δημόσια Διοίκηση/Δικαιοσύνη/αγορά εργασίας αλλά και στην ανάγκη «συνδυαστικά και όχι ανταγωνιστικά, να συνεχίσουμε την προσπάθεια».