Όταν η φόρμα απορροφά την ουσία…

 

Η αποτυχία του Eurogroup της 20ής Μαρτίου (ένα ακόμη Eurogroup στην σειρά των προεξαγγελμένων αδιεξόδων γύρω από την διαβόητη, πλέον, δεύτερη αξιολόγηση του Μνημονίου-3) να προχωρήσει σε κάτι σαν συμφωνία για το μέλλον του Ελληνικού Προγράμματος ημέρες μόνον πριν τον μεγάλο εορτασμό, στην Ρώμη, των 60χρονων της ΕΕ, “πέτυχε” δυο πράγματα.

Στο μικρό επίπεδο: η μεταφορά – για μιαν ακόμη φορά – της διαπραγμάτευσης από την Αθήνα στις Βρυξέλλες, με τους Έλληνες υπουργούς να παραμένουν εκεί για ένα κυλιόμενο Brussels Group μην και ξεκολλήσουν – πολιτικά – τα πράγματα , αληθινά εγκαθιστά την διαδικασία σε μνήμες του 2015. Η φόρμα, με άλλα λόγια, απορροφά την ουσία. Επειδή συμφωνία ουσίας δεν υπάρχει στα τεχνικά, αυτά “βαφτίζονται” πολιτικά. Στήνεται πλατφόρμα συζήτησης πολιτική, προκύπτει τεχνικό αδιέξοδο…

Στο μεγάλο επίπεδο: η Κορυφή της 25ης Μαρτίου στην Ρώμη, πέρα από το εορταστικό/αυτοδοξαστικό του πράγματος, υποχρεώνει την “Ευρώπη” να βρεθεί αντιμέτωπη με την ανάγκη μιας κατασκευής που να επιτρέψει κάποιοι να προχωρήσουν με ρυθμούς ταχύτερους και ουσιαστικότερους. Ανεξάρτητα του πώς θα ονομασθεί – Ευρώπη των δύο ή των πολλών ταχυτήτων, Ευρώπη των ενισχυμένων συνεργασιών, της μεταβλητής γεωμετρίας κλπ – στην Ρώμη είτε θα αντιμετωπισθεί μια κατασκευή των willing and able, των προθύμων ΚΑΙ ικανών, είτε η Ευρώπη θα αφεθεί να βαλτώνει.

Προσοχή, τώρα: ακόμη κι αν δεν προσχωρήσει κανείς στην αντίληψη ότι η Ελλάδα,  η Ελληνική Κυβέρνηση πάντως που σήμερα διαπραγματεύεται, “φέρνει” στην Κορυφή της Ρώμης το δικό της αδιέξοδο, ένα είναι βέβαιο: καλύτερη περίπτωση, καλύτερο test case για την αποκρυστάλλωση του “willing and able” από την συνεχιζόμενη Ελληνική συμμετοχή στην Ευρωζώνη (όχι “πολιτικά”, αλλ΄ ουσιαστικά), δηλαδή στην κατεξοχήν “ενισχυμένη συνεργασία” δύσκολα θα φανταζόταν κανείς!

Οι πιθανότητες, τώρα, δυο: είτε “η Ελληνική υπόθεση” θα θεωρηθεί ευθέως κάτι σαν μυγάκι που μπαίνει στο μάτι της “Ευρώπης” – ενοχλεί , δυσαρεστεί, αλλά μένει περιθωριακή – είτε θα χρησιμοποιηθεί σαν σύμπτωμα μιας μεγαλύτερης ανάγκης προβληματισμού. Ωραία προσέγγιση σπουδαστηρίου!