Όταν οι διαφωνούντες συμφωνούν, χαλαρά!

 

Το ζήσαμε πριν λίγες μέρες, με όλη την τελετουργία της παρουσίας του Γάλλου Προέδρου Μακρόν στην Αθήνα, με Πνύκα και θερμές ανταλλαγές απόψεων με τον Έλληνα Πρωθυπουργό Τσίπρα κοκ: κεντρικό ρόλο στο πολιτικό «μενού» είχαν οι προτάσεις Μακρόν για «Το Μέλλον της Ευρώπης» – ή, έστω, το πολιτικό/ιδεολογικό περίγραμμα αυτών των προτάσεων. Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι η Ελληνική πλευρά συμφωνούσε κατά πολύ – όπως έπραξε όταν, λίγο αργότερα, υποδέχθηκε στην Κέρκυρα τον ομόλογό του Πάολο Τζεντιλόνι, που και με αυτού την Ευρωπαϊκή προσέγγιση (μην ξεχνούμε ότι στην Ρώμη ξεκίνησε όλη αυτή η συζήτηση περί μέλλοντος, πανηγυρικά, την άνοιξη) διεπίστωσε συμφωνία.

Α, ναι, εν τω μεταξύ και ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (και φίλος μας) Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, μιλώντας ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στα πλαίσια του «State of the Union» καθιερωμένο λόγο του, έθεσε και αυτός στο τραπέζι ανάλογες Ευρωμελλοντοστραφείς προτάσεις. Να θυμηθούμε ότι και η Άνγκελα Μέρκελ είχε υποδεχθεί με (για Γερμανίδα) θερμή συγκαταβατικότητα τις ιδέες Μακρόν και – νωρίτερα – τις προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για «Το Μέλλον της Ευρώπης». Ακόμη και ο δυσάρεστος Βόλφγκανγκ Σώϋμπλε είχε συμπαραχθεί π.χ. με την ιδέα να μετατραπεί ο ESM σε ένα είδους Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο…

Κάπου εδώ, όμως, καλό θα ήταν να μπει ένα φρένο στο ποιος συμφωνεί με ποιον. Και, κυρίως, σε τι! Παράδειγμα: τάσσεται ο Γιουνκέρ, μετά τον Μακρόν, υπέρ ενός «κοινού υπουργού Οικονομικών» στην Ευρωζώνη. Υπέροχα! Συμφωνούμε – αλλά… με τι; Με τι ακριβώς; Με το να έχει αύριο ο καλός αυτός κύριος τον τελευταίο λόγο στα φορολογικά και στις δαπάνες μας με λογική Σώϋμπλε; Ή με λογική Μοσκοβισί, ας πούμε; Ή ίσως με λογική… Ντάισελμπλουμ; (Εύστοχα διερωτήθηκε, σ’ αυτό τουλάχιστον το ο Αλέξης Τσίπρας τι θα προσέφερε αυτός ο θεσμός «αν είναι να λειτουργεί ως παιδονόμος»). Εξετάζει επίσης ο Γιουνκέρ και την σκοπιμότητα «κοινού Υπουργού Κοινωνικών Υποθέσεων» . Ωραία! Υπέροχα! Όμως…τι ακριβώς εξουσίες θα έχει, π.χ. – στα συνταξιοδοτικά ή στα της ανεργίας; Το περίπου «τίποτε» της σημερινής Ευρωπαϊκής ενοποίησης; Ή τις προτροπές προς ελαστικοποίηση των εργασιακών;

Ένα ακόμη: πρόταση Γιουνκέρ – εδώ έκαναν μορφασμό οι Γερμανοί, όμως έχουν και εκλογές την ερχόμενη Κυριακή, οπότε… άσε καλύτερα! – να έχουμε το ίδιο πρόσωπο Προέδρο της Επιτροπής και πρόεδρο του Συμβουλίου (όπως τώρα η κυρία Μογκερίνι είναι Αντιπρόεδρος της Επιτροπής και Ύπατος Εκπρόσωπος του Συμβουλίου για τα διεθνή). Και πάλι: με τι λογής αρμοδιότητες; προς τα που και για τί;

Θέλει λίγη περισσότερη προσοχή όταν υπάρχει σπουδή συμπαράταξης με τις θεσμικές προτάσεις «περί Ευρώπης» όπως όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε κάνει το δικό του καλωσόρισμα σ’ όλην αυτήν την ιστορία με το «η Ευρώπη αλλάζει, αλλά η Ελλάδα μένει καθηλωμένη». Θέλει προσοχή μήπως, ιδίως στην προοπτική Ευρώπης των περισσότερων ταχυτήτων – ή, κατά Τσίπρα, περισσότερων ευκαιριών – μην βρεθούμε διαφωνούντες επί της ουσίας, να συμφωνούμε. Χαλαρά…