Όταν οι συνταγματολόγοι ανεβαίνουν στα οδοφράγματα

 

Δεν υπάρχει – λογικά – ζήτημα πιο απομακρυσμένο από την διαπάλη της καθημερινής πολιτικής αντιπαράθεσης, από εκείνο της συζήτησης γύρω από τα συνταγματικά. Το Σύνταγμα είναι, υποτίθεται, τοποθετημένο σε βάθρο υψηλό, πάνω από τις έριδες της άμεσης πολιτικής, με τους αργούς χρόνους του (το δικό μας, μάλιστα, με την επιβολή πολλαπλών ψηφοφοριών και την αναζήτηση ενισχυμένων πλειοψηφιών και την μεσολάβηση κατ’ ελάχιστον 5ετίας ανάμεσα στα αναθεωρητικά εγχειρήματα «συνομιλεί με την Ιστορία» σε επίπεδο χρόνου!).

Όμως, όπως σε τόσα και τόσα άλλα, έτσι και σ’ αυτό τα καταφέραμε: η συνταγματολογική πρακτική τείνει να γίνει ρινγκ πάλης. Εκείνο που ζήσαμε τις τελευταίες ημέρες είναι, κυριολεκτικά, «μάχη των συνταγματολόγων» με πρώτο σκαλοπάτι την αψιμαχία Νίκου Αλιβιζάτου-Βαγγέλη Βενιζέλου. Ο Ν. Αλιβιζάτος πρότεινε μια μικρή/μίνιμουμ Αναθεώρηση ώστε να εξαλειφθούν προσβλητικές ρυθμίσεις όπως της ΜΗ-ευθύνης υπουργών ή του ακαταδίωκτου των βουλευτών, αλλά και να αποσυνδεθεί η Προεδρική εκλογή (που συνήθως αστοχεί λόγω των τεράστιων πλειοψηφιών που απαιτεί…) από τον κοινοβουλευτικό βίο/εκβίαση πρόωρων εκλογών.

Ο Β. Βενιζέλος αντιτάχθηκε – άλλωστε… το κόμμα του, το υπό δημιουργίαν Κίνημα Αλλαγής, δεν τον είχε συμβουλευθεί – με επιχείρημα ότι αναθεώρηση δεν ξεκινά σε φάση πολιτικής έντασης. Αυτό εξελίχθηκε σε αντανακλαστικό άρνησης από πλευράς της Ν.Δ., όπου φοβήθηκαν μήπως ο Κυριάκος Μητοστάκης εμφανισθεί ακολουθών πρωτοβουλία του ΚινΑλ (ακριβώς αυτό πήγαινε να χτίσει η πρωτοβουλία Αλιβιζάτου, με πρόταση να προσέλθουν ΚινΑλ και ΝΔ από κοινού, καλούντες την Κυβέρνηση να ακολουθήσει) .Μετά είχαμε βαριά αμηχανία του ηγετικού κύκλου της ΚινΑλ όταν έγινε από ΣΥΡΙΖΑ επίθεση συνεργασίας περί τα συνταγματικά «με προοδευτικό πρόσημο», την στιγμή που από πλευράς Βενιζέλου προέκυψε έκρηξη.

Θα δούμε τώρα την συνέχεια. Όμως, συνταγματολόγοι στα οδοφράγματα – έχει κάποια γραφικότητα η εικόνα.