Όταν ο Εμανουέλ Μακρόν απευθύνεται στην Εκκλησία

 

Οι κινήσεις με τις οποίες ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν διεκδικεί την – κατά κάποιον τρόπο – καθοδήγηση των πραγμάτων πέρασαν αυτήν την εβδομάδα σ’ ένα άλλο, αρκετά απροσδόκητο επίπεδο.

Ο άνθρωπος που λίγο-πολύ διέλυσε το καθιερωμένο πολιτικό σύστημα της Γαλλίας, που με τις ομιλίες του σε Πνύκα και σε Σορβόννη πήρε την πρωτοβουλία να ξεκινήσει την συζήτηση για «Το Μέλλον της Ευρώπης», που με την εργατική του νομοθεσία το φθινόπωρο και με την αντιπαράθεση με τους σιδηροδρομικούς τώρα επιχειρεί να «ξεπαγώσει» εκείνα που θεωρεί ακαμψίες/αρτηριοσκλήρωση της Γαλλικής οικονομίας – αυτός λοιπόν ήρθε και, με κάθε επισημότητα απευθύνθηκε σε συγκέντρωση όλων των επισκόπων της Γαλλίας/της Καθολικής Εκκλησίας. Τους κάλεσε «να επανεπενδύσουν στην πολιτική σκηνή, την Γαλλική όπως και την Ευρωπαϊκή». Εξήγησε την άποψή του, ότι τα. πνευματικά ζητήματα «έχουν την θέση τους στην δημόσια συζήτηση». Και παρατήρησε ότι «οι πολιτικοί έχουν βαθύτερα παραβλέψει/méconnu τους Καθολικούς της Γαλλίας».

Μια τέτοια πρωτοβουλία, στην χώρα εκείνη που έκανε εμβληματική την λειτουργία της laïcité/της απόλυτης αποσύνδεσης του πολιτικού από το θρησκευτικό, στη χώρα από την οποία εκπορεύθηκε και η λογική του αντικληρικαλισμού άλλωστε, προκάλεσε αληθινό σοκ. Στην Αριστερά, θεωρήθηκε το άνοιγμα αυτό του Μακρόν ως «άνευ προηγουμένου προσβολή στην έννοια της laïcité». Βέβαια ο ίδιος ο Μακρόν το είχε δει νάρχεται, γι’ αυτό και προκατέλαβε τις επικρίσεις οικοδομώντας έναν δικό του ορισμό της laïcité , που «ασφαλώς και δεν έχει ως λειτουργία την άρνηση της πνευματικότητας».

Στους κύκλους της διανόησης – που ακόμη αφθονούν, στην Γαλλία του 2018 – και της «υψηλής» δημοσιογραφίας, η πρωτοβουλία προσεγγίσθηκε με δυσπιστία. Γι’ αυτό και πάλι, ο Μακρόν μερίμνησε να έχει εξηγήσει ότι θέματα όπως π.χ. η βιοηθική παρουσιάζουν «αντικρουόμενες πλευρές της πραγματικότητας που διατρέχουν και τους ίδιους τους Καθολικούς». Γενικό, «όταν ακούμε την Εκκλησία σε όλα τα ζητήματα, δεν σημαίνει ότι η φωνή της μπορεί να θεωρηθεί επιτακτική. Δεν μπορεί παρά να είναι ερωτηματική».

Όλα αυτά, πάντως, δεν απέτρεψαν εκείνους που θύμισαν ότι και ο Ναπολέων είχε επιχειρήσει να οικοδομήσει μια σχέση με την Καθολική Εκκλησία: αν μη τι άλλο, στέφθηκε ο ίδιος με τα χέρια του μπροστά στον αποσβολωμένο αρχιεπίσκοπο, και έστεψε εν συνεχεία την Ιωσηφίνα…