Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε την «μεσαία τάξη»

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Οι χθεσινές ανακοινώσεις από πλευράς της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης – στο Ζάππειο, με την ονομασία «Μένουμε Όρθιοι – 2» – του δικού της προτεινόμενου προγράμματος για την αντιμετώπιση της κρίσης, λίγες μόνο μέρες μετά την ανακοίνωση του προγράμματος που θα εφαρμοσθεί από την Κυβέρνηση (και ακριβώς την ίδια ώρα που ο Πρωθυπουργός έδινε τηλεοπτική συνέντευξη γενικής επεξήγησης στον STAR) είχαν στην πράξη περισσότερο πολιτικό, παρά τεχνικό περιεχόμενο. Το αντίθετο, δηλαδή απ’ αυτό που επεδίωξε η διαρρύθμιση και η παρουσίασή του, με το σχήμα Τσίπρα στην γενική τοποθέτηση, Αχτσιόγλου-Παππά-Τσακαλώτου στα επιμέρους και Ξενογιαννακοπούλου να δίνει παραδείγματα ωφελουμένων. (Το τελευταίο αυτό καλά θα έκαναν γενικώς να το κρατήσουν ως φόρμα επικοινωνίας όλοι όσοι ανακοινώνουν προθέσεις, προγράμματα, σχεδιασμούς: παλιότερα την δουλειά αυτή, της μετάφρασης στην πράξη, έκαναν αναλυτές και δημοσιογράφοι που τώρα τελευταίως εμφανίζουν κόπωση).

Τι εννοούμε όμως πολιτικό περιεχόμενο; Πρώτα-πρώτα, η σημερινή Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν γίνεται να μην διεπίστωσε ότι η εξαρχής προσέγγισή της – να ζητήσει εμπροσθοβαρή μέτρα από την Κυβέρνηση και να μιλήσει για στήριξη της εργασίας, αλλά και όχι της ανεργίας (αμφότερα ωραία συνθηματολογημένα) – διεκδικήθηκε επί του πεδίου από την Κυβέρνηση. Η οποία και με το πρόγραμμα «Συν-Εργασία», εμπνεύσεως Kurzarbeit, δανείστηκε τα περί κατά προτεραιότητα στηρίξεως της εργασίας και προβάλλοντας το άθροισμα των 24 δις για τα δικά της μέτρα (έναντι ενός ποσού 26 δις που είχε αρχικά ακουστεί από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, και είχε καταγγελθεί ως προσέγγιση «λεφτόδεντρου») την εντύπωση τουλάχιστον εμπροσθοβαρούς παρέμβασης την έδωσε.  Οι έννοιες και τα συνθήματα στην πολιτική δεν καλύπτονται από πνευματική ιδιοκτησία!

Δεύτερο σημείο, όμως, η κάλυψη των νέων προτάσεων/σχεδιασμών ΣΥΡΙΖΑ, που όντως μερίμνησε για ποσοτικοποίηση του κόστους των μέτρων και για τους εργαζόμενους, και για τις επιχειρήσεις και για τους «αόρατους» της οικονομίας, δεν ευτύχησε στα μέσα ενημέρωσης. Κι ας επελέγη η σκηνοθεσία Ζαππείου, και μάλιστα με την λογική του «-2» που φιλόδοξα παρέπεμπε σε επαναδιεκδίκηση της εξουσίας πάνω στο κύμα της ανερχόμενης ύφεσης και της εισοδηματικής καταβύθισης πολλών χιλιάδων νοικοκυριών. Αυτή η πραγματικότητα, το ότι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βρεθεί χωρίς άνοιγμα στα ΜΜΕ (και, κυρίως, στους δημοσιογράφους: έχει πέσει θύμα της άποψης ότι στα Μέσα «τα αφεντικά ορίζουν το περιεχόμενο», ενώ η πραγματικότητα άλλα λέει – αν δεν έχεις φροντίσει να σε ακούν στις αίθουσες σύνταξης, τότε στην πτώση δεν υπάρχεις…) στην τωρινή φάση τιμωρείται αυστηρά δια της αδιαφορίας για την πρακτική κλειστότητας των ηδύτατων ημερών εξουσίας… Όταν έχεις συνηθίσει να επικοινωνείς με non-papers και με κινήσεις κορυφής, σε περιμένει η επικοινωνιακή έρημος όταν βρεθείς εκτός εξουσίας – ακόμη κι αν έχεις κάτι να πεις.

Τρίτο σημείο, ακόμη πολιτικότερο στον πυρήνα του: ο ΣΥΡΙΖΑ του Ζαππείου/ «Μένουμε Όρθιοι-2» ανεκάλυψε την μεσαία τάξη. Σωστότερα: ολοκλήρωσε την συνειδητοποίηση ότι από την μεσαία τάξη έχασε την εξουσία (παράξενος ο κύκλος: και η Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, αποξενώνοντας την μεσαία τάξη με το ΕΕΤΗΔΕ που έγινε ΕΝΦΙΑ έχασε την εξουσία, και ο ΣΥΡΙΖΑ με την – θεωρητικοποιημένη – ταξική μεροληψία της φορολογικής υπερεπιβάρυνσης προκειμένου να κάνει επιδοματική πολιτική έχασε την δική του…) οπότε σε κάτι σαν μεσαία τάξη θα χρειαστεί τώρα, στην βύθιση της κρίσης, να απευθυνθεί.

Και όντως: τα παραδείγματα που έδωσε η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου – του αυταπασχολούμενου «με γραφείο εκτός της οικίας του» με καθαρό εισόδημα 10.000 το 2019 και 3μελή οικογένεια, του δικηγόρου «με έδρα την κατοικία του», του καλλιτέχνη που θα βρεθεί ξέμπαρκος το φετινό καλοκαίρι, την επιχείρηση εστίασης με 10 εργαζόμενους και την επιχείρηση χονδρικής με 4 εργαζόμενους – ακριβώς εκείνο που έχει απομείνει να αυτοπροσδιορίζεται ως μεσαία τάξη αφορούσαν. Το αν θα γίνει τώρα κατανοητή, αν θα κατασταλάξει στους ενδιαφερομένους η διαφορά από τα κυβερνητικά μέτρα είναι, βέβαια, το ζητούμενο. Όμως, το γεγονός και μόνο ότι στα παραδείγματα προτεινόμενης πολιτικής από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ αυτά «κερδίζουν» έναντι π.χ. των περιπτώσεων ανέργων εποχιακά εργαζόμενων (που θα βρεθούν με το προτεινόμενο «επίδομα έκτακτης ανάγκης» αντί του επιδόματος ανεργίας) ή των εργαζόμενων εκ περιτροπής σε πληττόμενη επιχείρηση, δείχνει ότι το μάθημα για το πού βρίσκονται οι ψήφοι της εποχής κατασταλάζει.

Αρκεί αυτό, για να σπάσει ο τωρινός κύκλος αποδοχής της Κυβέρνησης; Θα χρειαστεί να προχωρήσει η κρίση για να το δούμε. Πάντως, στην Μάρα Ζαχαρέα ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε την πολιτική ευστροφία να μην κάνει «αντιπολίτευση στην Αντιπολίτευση» όπως τόσοι και τόσοι των κυβερνητικών εδράνων. Αλλά να δηλώσει ότι με ενδιαφέρον θα διαβάσει τις προτάσεις της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης…