ΧΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΙΛΙΟΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ

Η έκδοση 1.000 τευχών ενός περιοδικού –εν προκειμένω της «Βιομηχανικής Επιθεωρήσεως» (για να χρησιμοποιήσω τον αρχικό και επί δεκαετίες τίτλο της) είναι ένα σημαντικό επίτευγμα, ένα ορόσημο.

Μολονότι έχουν περάσει 15 χρόνια από τότε που η μακρά συνεργασία μου με την «Β.Ε.» τελείωσε (το 2005), νιώθω (και είμαι) στενά συνδεδεμένος με αυτό, το τωρινό της ορόσημο.

Είναι μια σύνδεση-σχέση αριθμητική-ποσοτική και ουσιαστική:

Αριθμητική-Ποσοτική σύνδεση-σχέση

Τα 1.000 τεύχη της «Β.Ε.» εκδόθηκαν σε διάστημα 86 ετών (από την ίδρυσή της το 1934 μέχρι σήμερα). Η δική μου συμβίωση-σύμπραξη με το Περιοδικό (από το 1963 μέχρι την αποχώρησή μου το 2005) «κάλυψε» τα μισά σχεδόν (42) από τα χρόνια αυτά –που αντιστοιχούν σε σχεδόν 500 από τα 1.000 τεύχη. Μια πολύ μεστή «σύνδεση», δεκάδων ετών-εκατοντάδων τευχών…

Ουσιαστική σύνδεση-σχέση

Η ουσιαστική, όμως, διαχρονική σύνδεση-σχέση μου με την «Β.Ε.» είναι περισσότερο αξιοσημείωτη:

Ξεκινώντας από δόκιμος συντάκτης, διετέλεσα ακολούθως κανονικός συντάκτης, Υποδιευθυντής, Διευθυντής Συντάξεως, Σύμβουλος Σύνταξης (και Editor ενός πρωτότυπου, δυστυχώς βραχύβιου, αγγλόγλωσσου ένθετου τη δεκαετία του ΄60).

Εργάσθηκα, κατά καιρούς, ως αρθρογράφος, σχολιογράφος, οικονομικός αναλυτής, μεταφραστής, κριτικός βιβλίων, διορθωτής, επιμελητής εκδόσεως, σελιδοποιός, εικονογράφος κ.ά. (ανεκτίμητες εμπειρίες!). και, όλα αυτά μαζί, τα χρόνια της δυσπραγίας του Περιοδικού κατά την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο, ιδιαίτερα δε κατά τη διάρκεια της κάθε άλλο παρά φιλικής προς την «Β.Ε.» ακραίας «σοσιαλμανίας» τη δεκαετία του ΄80. Ήταν για μένα τότε ένας αγώνας απίστευτα δύσκολος, υπό δυσμενέστατες και δυσοίωνες συνθήκες.

Η «Β.Ε.» άντεξε στις αντιξοότητες, επεβίωσε και, έτσι, μπόρεσε να περάσει όρθια, ζωντανή –με ακλόνητες τις ιδέες-τις θέσεις της και αλώβητο το κύρος της– στα άξια χέρια της Αλεξάνδρας Βοβολίνη-Λασκαρίδη. Η οποία –μαζί με άξιους συνεργάτες– επέτυχε, κάτω από νέες οικονομικές και άλλες συνθήκες, να αναζωογονήσει το Περιοδικό, να του δώσει νέα δύναμη και να επεκτείνει την εμβέλεια της δραστηριότητάς του.

*

Η μακρόχρονη συμβίωση-συνέργεια με την «Β.Ε.» μού προσέφερε πολλά:

  • Την πολύτιμη (και για τις άλλες, εκτός δημοσιογραφίας, μέχρι σήμερα επαγγελματικές επιδόσεις μου) μαθητεία-«θητεία» δίπλα στον Σπύρο Βοβολίνη, ιδρυτή-δημιουργό και Διευθυντή του Περιοδικού επί μισό και πλέον αιώνα, μια εμβληματική φυσιογνωμία στον χώρο του Ελληνικού Τύπου.
  • Τη γνωριμία μου με πρωταγωνιστές της δημοσιογραφίας, της βιομηχανίας, της πολιτικής, της πνευματικής ζωής του τόπου μας, και τη συνεργασία με πολλούς άλλους σημαντικούς ανθρώπους. Ξεχωριστή, μεταξύ αυτών, ήταν η Κατερίνα Δασκαλάκη –αγαπημένη φίλη– η οποία έχει βάλει τη «σφραγίδα» της προσωπικότητάς της όχι μόνο στη δημοσιογραφία, αλλά και στον δημόσιο βίο, και στην πολιτιστική ζωή της Ελλάδος και πέρα από τα σύνορά της.

Συχνά φέρνω στον νου μου –κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια από το τέλος της συνεργασίας μου με την «Β.Ε.» (ή, ίσως, ιδιαίτερα ως εκ τούτου)– ανθρώπους, με τους οποίους συμπορεύθηκα στη μακρόχρονη διαδρομή του Περιοδικού. Πρωτίστως φυσικά, τον Σπύρο Βοβολίνη, αλλά και πολλούς συνεργάτες των περασμένων, καθοριστικών φάσεων της πορείας αυτής.

Ενδεικτικά μνημονεύω δημοσιογράφους, όπως ο Κλέαρχος Μιμίκος. σταθερούς (μη-δημοσιογράφους) συνεργάτες-συμπαραστάτες, ιδίως στα κρίσιμα χρόνια του αγώνα για την επιβίωση του Περιοδικού, διακεκριμένους στους κλάδους τους επιστήμονες, όπως ο Ιωάννης Κανδύλης, ο Ιωάννης Μερκάτης, ο Μιχάλης Μπρούζος. τυπογράφους, όπως ο Νίκος Κωβαίος, ο Ιωάννης Μακρής, ο Γεράσιμος Συνοδινός, ο Λάκης Μαναϊλογλου. στοιχειοθέτες, όπως ο Φίφης Μπίνης και ο πολύ νεότερος (συνεργάτης, μαζί και φίλος) Ντίμης Καρράς. ο φωτογράφος Παναγιώτης Δεληκάρης. και πολλοί άλλοι.

Θα αναφερθώ ιδιαίτερα στην γραμματέα Πόπη Μάρκου και στον αξέχαστο Γιάννη Τσούχλο, επί σειρά ετών ικανότατο «θηρευτή» διαφημίσεων και συνδρομών, του οποίου οι φιλότιμες αγωνιώδεις προσπάθειες για εξεύρεση στηριγμάτων της κλονιζόμενης οικονομικά εκδόσεως, την εποχή των «ισχνών αγελάδων», ήταν ηρωικές.

(Δεν λησμονώ ούτε υποβαθμίζω, ασφαλώς, τη συνεργασία και συμβολή σε κάθε τομέα των συναδέλφων της πρόσφατης εποχής του Περιοδικού).

*

Ως επίμετρο του συγχαρητήριου σημειώματός μου, μία ευχή:

Να συνεχίσει η «Βιομηχανική Επιθεώρηση» –με όποια άλλη ονομασία της– την πορεία της με πολλά ακόμη, αμέτρητα, αναρίθμητα (αλλά αριθμημένα!) τεύχη: έχοντας σταθερό οδηγό –σε ένα αενάως μεταβαλλόμενο περιβάλλον– τις βασικές έκπαλαι σταθερές αρχές-αξίες-αντιλήψεις, στις οποίες οφείλει σε μέγιστο βαθμό τον τωρινό εορτασμό της.

 

Δημήτρης Γ. Καραμάνος

Οκτώβριος 2020