Η μομφή της γενικευμένης ανεπάρκειας – και η σημασία του ύφους

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Δεν είχαμε στοιχηματίσει λάθος, ότι το ύφος και οι τακτικισμοί ήταν εκείνα που θα χαρακτήριζαν – σαφώς περισσότερο από την όποια ουσία – την 3ήμερη συζήτηση γύρω από την πρόταση δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης στην Βουλή. Που, φυσικά/αναμενόμενα, έληξε χθες την νύχτα με την υπερψήφιση συνέχισης της θητείας της. Έλλειψε μόνον η ψήφος της ασθενούσης (βαριά) Μαριέττας Γιαννάκου, που δέχθηκε τις ευχές όλων να ξεπεράσει και αυτή την δύσκολη περιπέτεια. ενώ σε λευκό αρκέσθηκε ο (ανεξάρτητος εκ διαγραφής και ήδη αποσυνάγωγος) Κ. Μπογδάνος.

Λιγότερο καταγράφηκε το γεγονός ότι στις τάξεις του ΚΙΝΑΛ δεν υπήρχε μετακίνηση έστω και μιας ψήφου από την υπερψήφιση της δυσπιστίας, και τούτο παρά το γεγονός ότι από τον Πρωθυπουργό ασκήθηκε έντονο pressing κατά της θέσης Ανδρουλάκη να υπερψηφίσει την πρόταση μομφής, αλλά θεωρώντας άκαιρες τυχόν εκλογές. (Πλην της ΝΔ και το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 στράφηκαν εναντίον του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ. Ενδεικτικό…).

Χρειάστηκε βέβαια να καβαλήσει το καθαρόαιμο άλογο της συνταγματικής επεξήγησης ο (απών από τα κοινοβουλευτικά έδρανα) Βαγγέλης Βενιζέλος, ώστε να ξεκαθαριστεί το πώς οι τοποθετήσεις απέναντι στην πρόταση δυσπιστίας (που κατέθεσε η Αξιωματική Αντιπολίτευση) εκ μέρους των κομμάτων της ήσσονος Αντιπολίτευσης, κατά κύριον λόγο δε εκ μέρους του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, δεν χρειάζονται δικολαβίστικες επιχειρηματολογήσεις. Αποτελούν αυτονόητη συνέχεια της μη-εμπιστοσύνης προς την Κυβέρνηση στο ξεκίνημά της. που, ό,τι και αν πει κανείς! δύσκολα θα μπορούσε να μετατραπεί σε εμπιστοσύνη ή έστω ανοχή με βάση τις τελευταίες επιδόσεις της. Ενώ η ίδια η αναμενόμενη εικόνα της συζήτησης, με πάγιο στοιχείο έκπτωσης τα κενά έδρανα – πλην της ώρας τοποθετήσεων των αρχηγών –  και μάλιστα εκείνα του επισπεύδοντος την συζήτηση ΣΥΡΙΖΑ, δεν τίμησε την βαρύτητα της κοινοβουλευτικής περίστασης: κι αυτό αναμενόμενο.

Μιαν ενδιαφέρουσα παράκαμψη απετέλεσε, ωστόσο, η προσγείωση του ύφους οξύτητας που προς στιγμήν έφερε η παρουσία και παρέμβαση του (κατεξοχήν στοχευμένου από την έννοια της μομφής) υπουργού Πολιτικής Προστασίας – το «και Κλιματικής Κρίσης» ηχεί τουλάχιστον λιγότερο σαρκαστικά από το «Προστασίας»! – Χρήστου Στυλιανίδη. Όχι πως υπήρξε κοινοβουλευτικά πειστικός, αφού κι αυτός θεώρησε ότι καθαρίζει με την τυπική αποδοχή της ευθύνης και την λογική της συγγνώμης, εκδοχής Μητσοτάκη, άντε και με διεκδίκηση/υπόσχεση για War Room και λοιπά οργανωτικά. Όμως κάτι από το ύφος συγκράτησης που ο Στυλιανίδης είχε λες και «ξέβαψε» στους Δυο Μονομάχους: τον κινούντα την μομφή Αλέξη Τσίπα και τον προσερχόμενο ως δημοσκοπικά κυρίαρχο Κυριάκο Μητσοτάκη. Γιατί μπορεί ο πρώτος, πέρα από την απαξίωση της συγγνώμης χωρίς παραδοχή λάθους, να κατέφυγε σε αναφορά σε κατσαπλιάδες και ψέματα. μπορεί ο δεύτερος να μην άντεξε να επαναφέρει επί σκηνής τους νεκρούς σε Μάνδρα και Μάτι – όμως σε σχέση με τις συνήθειες της κοινοβουλευτικής «μας» αντιπαράθεσης το ύφος των Δυο ήταν αισθητά πιο συγκρατημένο από το αναμενόμενο. Βέβαια, η παρουσία των ίδιων στην τελική φάση της αναμέτρησης επανέφερε το (αναμενόμενο) ύφος ακραίας αντιπαράθεσης – τουλάχιστον με το ρητορικό εύρημα Τσίπρα που θέλησε να αντιστρέψει εναντίον τού Μητσοτάκη την λογική της συγγνώμης. Η συνολική παρουσία Τσίπρα και η ένταση που επέλεξε – ακόμη και με την διεξοδική πραγμάτευση του επεισοδίου Γεραπετρίτη/Φουρθιώτη, που είναι ζήτημα αν την παρακολουθεί ένα ευρύτερο κοινό όσο κι αν την τροφοδοτεί με συνεχείς διαρροές ο Φουρθιώτης… – περισσότερο λειτούργησε στο να θυμίσει ότι ο ίδιος (και όχι π.χ. ο απών Νίκος Ανδρουλάκης) εκφράζει γενικότερα την Αντιπολίτευση. Όμως… η ίδια αυτή επιλογή έδωσε στον Πρωθυπουργό την ευκαιρία να αποκρυσταλλώσει  στο δικό του κλείσιμο την κυβερνητική επιλογή: δηλαδή να δώσει στην διαδικασία της πρότασης μομφής τον χαρακτήρα συνολικής παρουσίασης των επιδόσεων και των προοπτικών του κυβερνητικού έργου στο τρίτο έτος της θητείας της.

Η αλήθεια είναι – για να μείνουμε λίγο ακόμη στην δεύτερη μέρα του 3ημερου σώου – ότι παραξένεψε κάπως το γεγονός ότι οι Δυο Μονομάχοι προσήλθαν πρώτα στο μέσον της διαδικασίας αντί στο παραδοσιακό κλείσιμο με όλα τα φώτα της ράμπας αναμμένα. Στήριξη στον Χρ. Στυλιανίδη και επίθεση εναντίον του; Μπα!, μάλλον κάτι πολύ πιο γενικευμένο. Συνειδητοποιώντας οι Δυο ότι ο Τρίτος – ο χωρίς δυνατότητα παρουσίας στο βήμα της Βουλής – Νίκος Ανδρουλάκης, με τον χειρισμό να τοποθετηθεί πριν την συζήτηση κορυφής, δηλαδή το πρωί της Κυριακής, με την διεκδίκηση της αίθουσας της Γερουσίας (το θέμα κατάφερε να το «ανεβάσει» η αρχική άρνηση Τασούλα) ώστε να προ-τοποθετηθεί στην κοινοβουλευτική του ομάδα, έδειξαν το πολιτικό αντανακλαστικό τού να μην αφήσουν κενό στην εικόνα. Και έσπευσαν να προ-προτοποθετηθούν! Τώρα, τι απ’ όλα αυτά γράφει στον μέσο πολίτη; Δύσκολα απαντιέται το ερώτημα, έτσι που την ζωή των πραγματικών ανθρώπων άλλα την διαφεντεύουν: έως χθες/σήμερα η πανδημία, σήμερα/αύριο η ακρίβεια…

Βέβαια, επί της ουσίας η ομιλία Ανδρουλάκη με το «λάθος που επαναλαμβάνεται παύει να είναι λάθος» και το «απόψε αυτοσχεδιάζουμε» (καθώς αυτό απεδείχθη ότι ήταν ο κρατικός σχεδιασμό), συν την καταγγελία για τις κοκορομαχίες Μητσοτάκη-Τσίπρα ώστε να συνεχιστεί «το μεταξύ τους παιχνίδι δικομματικής αντιπαράθεσης» δεν πήγε την συζήτηση παρακάτω. Ενώ το «εμείς είμαστε το αύριο που χρειάζεται ο τόπος», με αναγωγή σε νέα «σοσιαλδημοκρατική Κυβέρνηση», δύσκολα θα συνεγείρει οδηγώντας – αυτό το υλικό, από μόνο του – σε παγίωση της δημοσκοπικής άνοιξης του ΠΑΣΟΚ.

Αν ένα κατόρθωσε το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ – που στην τελευταία φάση, την τρίτη ημέρα της συζήτησης, αντιπροσωπεύθηκε με επάρκεια από τον Μιχάλη Κατρίνη – ήταν να τραβήξει επάνω του τους κεραυνούς όλων! Με απόλυτη σαφήνεια του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος ευθέως το κατέταξε στην Κεντροαριστερή πολυκατοικία, τερματίζοντας το επί εβδομάδες «ψάρεμα» μιας πιο διαλλεκτικής Αντιπολίτευσης. Με φορτικότητα από τα έδρανα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από εκείνα ΚΚΕ και ΜέΡΑ25. Για να δούμε την συνέχεια, τώρα…

Πάντως, αποχαιρετώντας την όλη αυτή υπόθεση της πρότασης μομφής που ήταν, εν τέλει, καταγγελία για γενικευμένη ανεπάρκεια μιας (ακόμη) εποχής διακυβέρνησης με διαψευσμένες υποσχέσεις ακόμη και σε μια χώρα μειωμένων προσδοκιών, μια φιλική επισήμανση προς τον Χρήστο Στυλιανίδη, «άνθρωπο των ημερών». Όσα κι αν στηρίζει στην δημιουργία War Room για την επόμενη χιονοθύελλα, πλημμύρα ή πυρκαγιά (μακριά από μας η σκέψη των σεισμών τουλάχιστον…), ας ξέρει ότι όταν τελειώνουν οι εκεί συσκέψεις ο κάθε συμμετέχων μόλις βγαίνει θα καλεί στο τηλέφωνο «τον δικό του», το δικό του κέντρο εξουσίας ή/και τον δικό του δημοσιογράφο. Ενώ οι προμήθειες hardware και η διαμόρφωση software για το όποιο σύστημα «Αιγίς», στις ίδιες διαδικασίες προμηθειών θα βαλτώσουν προκειμένου να καταλήξουν «σωστά». Και ο Χρήστος Στυλιανίδης και ο μέσος Έλλην συμπολίτης του, θα περιμένουν για πολύ ακόμη – για πολλά πολλά χρόνια – να αλλάξει ο,τιδήποτε στην διαχείριση κρίσεων: αρκούν οι προτάσεις μομφής ή/και οι προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις στην Βουλή. Είπαμε: χώρα μειωμένων προσδοκιών.