Τρεις γυναίκες – Δημαδάμα/Κεφαλογιάννη/Αχτσιόγλου – και μια αντίληψη για το περιεχόμενο της πολιτικής

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Την ώρα που η οξύτητα στην πολιτική σκηνή ανεβάζει πίστα, την ώρα που οι – βασικοί τουλάχιστον – συντελεστές της επόμενης μέρας των εκλογών του 2023 (διπλών ή τρίδιπλων, σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, υπό το σκοτεινό φως των υποκλοπών, με το ατύχημα με την Τουρκία να περιμένει στην επόμενη στροφή…) φροντίζουν να μην απομείνει όρθια καμιά γέφυρα επικοινωνίας, τρεις γυναίκες της πολιτικής μας τάξης ετοιμάζονται να βρεθούν στον ίδιο χώρο, να συζητήσουν δημόσια για ένα μείζον κοινωνικό ζήτημα.

Με πρόσκληση/πρωτοβουλία της Ζέφης Δημαδάμα, του ΠΑΣΟΚ (το οποίο πλέον έπαψε, ενόψει και των εκλογών, να θολώνει την ταυτότητά του ως ΚΙΝΑΛ ή ό,τι τέτοιο), θα βρεθούν να συζητήσουν για το όλο και βαρύτερο ζήτημα της έμφυλης βίας – πτυχή του ευρύτερου προβλήματος της βίας που φωλιάζει ευρύτερα στην καθημερινότητα – η Όλγα Κεφαλογιάννη (που εδώ και καιρό κάνει μια σοβαρή προσπάθεια να δείξει ότι στην Ν.Δ. δεν υπάρχουν μόνο στελέχη με φοβική λογική στον αστερισμό των «επισυνδέσεων», του Predator και των συναφών) και η Έφη Αχτσιόγλου (που σαφώς βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επόμενης γενιάς ενός ΣΥΡΙΖΑ με μετέωρο βήμα επαναφοράς). Η συνάντηση στο θέατρο «Επί Κολωνώ», με αφορμή/πυρήνα της συζήτησης το βιβλίο της Αγγελικής Σπανού «Η καλύτερή μου φίλη», το οποίο με τον ιδιαίτερο/άμεσο/απογυμνωτικό τρόπο της Αγγελικής (που την πρωτογνωρίσαμε ως συγγραφέα με τους μοναδικούς «Απαρατήρητους»), φέρνει πάλι στην επιφάνεια θέματα που συγκλόνισαν το Πανελλήνιο όπως της Ελένης Τοπαλούδη ή του Βαγγέλη Γιακουμάκη – ύστερα όμως, βολικά για την κοινωνία, υποχώρησαν και έσβησαν.

Το πλαίσιο της συζήτησης, κυρίως όμως το βάθος του περιεχομένου της, είναι περισσότερο και από ενδιαφέρον (την Πέμπτη 8/12, στις 20.00). Όμως ήδη η αναδοχή από Δημαδάμα-Κεφαλογιάννη-Αχτσιόγλου της πρόκλησης να βρεθούν μαζί για να συζητήσουν ένα θέμα ουσίας και όχι για να πετάξουν δηλητηριώδη βέλη στους απέναντι χώρους τους, ούτε για να ανεβάσουν προεκλογική ένταση, είναι ένα ενθαρρυντικό σημάδι. Σημάδι τίνος πράγματος; Ότι κάποιοι – εν προκειμένω κάποιες – στο πολιτικό μας θηριοτροφείο διαβλέπουν το τέλος των δοκιμασμένων συνταγών της οξύτητας. Και επιχειρούν να οδηγήσουν την δημόσια σκηνή παρακάτω. Στην αναζήτηση νοήματος. Στην ευαισθητοποίηση για το ουσιώδες, όχι για το εντυπωσιακό. Στην προσέγγιση των δύσκολων, όχι των λαμπερών. Στην πραγμάτευση της ουσίας σε θέμα που καίει, όχι στην επίδειξη ύφους και επιμελημένης πόζας.

Να δούμε πού θα τις βγάλει τις ίδιες, να δούμε που θα μας βγάλει όλους εν τέλει, μια διαφορετική αντίληψη για το περιεχόμενο της πολιτικής.