Πολιτικές επιπτώσεις από το Ουκρανικό στην Ευρώπη θα υπάρξουν – όμως μην βιαστούμε να προεξοφλήσουμε ποιες

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Το ότι η Ουκρανική κρίση – δηλαδή η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι πολεμικές επιχειρήσεις που συνεχίζονται για έκτη πλέον εβδομάδα, οι όλο και δυσχερέστερες προοπτικές για ουσιαστική διαπραγμάτευση κατάπαυσης του πυρός και εν συνεχεία για ειρήνευση – έχει ισχυρότατες πολιτικές επιπτώσεις παντού, σε όλα τα επίπεδα, είναι πλέον κάτι το δεδομένο. Στην διατάραξη των γεωπολιτικών ισορροπιών, στην δημιουργία μετώπων ενός νέου Ψυχρού Πολέμου οι γραμμές ήδη χαράζονται. Στις οικονομικές επιπτώσεις με την εγκαθίδρυση «νέου» πληθωρισμού μέσω των ενεργειακών τιμών αλλά και των τιμών αγροτικών προϊόντων, συν με την περαιτέρω αποδυνάμωση της παγκοσμιοποίησης ήδη βρισκόμαστε. Όμως οι κυρίως πολιτικές επιπτώσεις στην Ευρώπη, είναι μια άλλη ιστορία – που κι αυτή όμως προχωράει γρήγορα.

Προς ποια όμως κατεύθυνση/με ποιες επιπτώσεις, καλό θα ήταν να μην βιαστούμε να προεξοφλήσουμε. Δείτε, για παράδειγμα, την έκβαση των εκλογών στην Ουγγαρία, όπου το πλησιέστερο προς την Ρωσία κόμμα στην ΕΕ – το Fidesz του εμβληματικού (από πλευράς αυταρχισμού, αν μη τι άλλο) εθνικιστή Βίκτορ Όρμπαν υποστηριζόταν από αναλυτές ότι θα ανασχεθεί στις κάλπες ακριβώς λόγω της εγγύτητας με Πούτιν. Και μάλιστα, καθώς είχε απέναντι του μιαν ενιαία (από 6 κόμματα) αντιπολίτευση. Έγινε το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή πέτυχε απόλυτη πλειοψηφία ψήφων που μεταφράζεται σε διατήρηση πλειοψηφίας 2/3 στο Κοινοβούλιο, εξασφαλίζοντάς του τέταρτη θητεία (μετά από 12 χρόνια). Το θριαμβευτικό/εριστικό «έχουμε τόσο μεγάλη νίκη, που φαίνεται ακόμη από την Σελήνη, σίγουρα πάντως από τις Βρυξέλλες» του Όρμπαν δείχνει ότι η συνειδητά αντιμεταναστευτική του πολιτική του ακόμη και έναντι των Ουκρανών προσφύγων, τώρα – η εκ μέρους του καταστολή των ελευθεριών του Τύπου και της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και (το κυρίαρχο, στο πλαίσιο ΕΕ) η στενή στήριξη προς το καθεστώς Πούτιν, με εναντίωση στις κυρώσεις της Δύσης, δεν του κόστισε στις κάλπες.

Όμως και στην Σερβία, η επικράτηση του SNS/Προοδευτικού Κόμματος του Αλεξάνταρ Βούτσιτς έδωσε και στον ίδιο την δυνατότητα παραμονής στην Προεδρία και στο κόμμα του την δυνατότητα με άνω του 40% των ψήφων και 120 από τις 250 έδρες του Κοινοβουλίου να σχηματίζει Κυβέρνηση (με 6 βουλευτές Ούγγρων μειονοτικών, αν και μάλλον θα προχωρήσει με τους 32 του SPS/Σοσιαλιστικού Κόμματος). Η εγγύτητα του Βούτσιτς προς την Ρωσική πολιτική, αλλά και η είσοδος στην Σερβική Βουλή τριών εθνικιστικών κομμάτων με ευθέως Ρωσική αναγωγή δείχνει ότι η εισβολή στην Ουκρανία ούτε κι εδώ – στην πάντα σημαντική Σερβία –  λειτούργησε αρνητικά.

[Ας σημειωθεί ότι τίθεται και πάλι το ζήτημα της άμβλυνσης της Ρωσικής επιρροής στις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, πάντως μέσα από την ενίσχυση της επιρροής της ΕΕ. Πόσο θα αργήσει η επαναφορά της ανάγκης για επίσπευση της ενταξιακής πορείας της Βόρειας Μακεδονίας – και της Αλβανίας;].

Αν όμως οι επιπτώσεις του Ουκρανικού στα Ανατολικά δίνουν αυτήν την εικόνα, στα Δυτικά τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Για παράδειγμα, στην Βρετανία η εκ μέρους του Μπόρις Τζόνσον υιοθέτηση της πλέον μαχητικής στάσης καταδίκης της Ρωσίας με προτάσεις άμεσης στήριξης της Ουκρανικής αντίστασης, αγγίζοντας την εμπλοκή σε αμυντική σύμπραξη, πόσο έχει να κάνει με την δεινή πολιτική θέση όπου έχει περιέλθει ο ίδιος λόγω του σκανδάλου της περιφρονητικής καταπάτησης των απαγορεύσεων του lock-down της εποχής του κορωνοϊού (πάρτυ στην Downing Street 10, με συνεχιζόμενες ανακρίσεις από την Scotland Yard);

Σίγουρα, πάντως, πολύ πιο βαριά και ουσιαστική η συζήτηση για το πόσο η Ουκρανική κρίση – η διπλωματική εμπλοκή σ’ αυτήν, η καταδίκη της εισβολής, οι στάσεις στις επαφές με Μόσχα/Πούτιν για επίτευξη κατάπαυσης του πυρός…. – θα επηρεάσει τις Γαλλικές εκλογές που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής. Μέχρι προ ημερών, ο στενός εναγκαλισμός της Μαρίν Λεπέν (αλλά και του Ερικ Ζεμμούρ) με τον Πρόεδρο Πούτιν, με φωτογραφήσεις κοκ, φαινόταν να δίνει πόντους στον Εμμανουέλ Μακρόν. Ο οποίος, βέβαια, βρισκόταν στην συχνότερη επαφή με τον Βλαντίμηρ Πούτιν απ’ όλους τους ΔυτικοΕυρωπαίους για συγκράτηση της κατάστασης. Ενώ όμως αυτή η διάσταση του Ουκρανικού άνοιξε για ένα διάστημα την δημοσκοπική ψαλίδα Μακρόν-Λεπέν, ανοίγματα άνω των 10 μονάδων στην κορύφωση των πολεμικών επιχειρήσεων κατέληγαν στις παραμονές του πρώτου γύρου των Γαλλικών Προεδρικών να έχουν περιοριστεί στις 5 μονάδες. Την ερμηνεία οι Γάλλοι αναλυτές αναζητούν στην αυξανόμενη οικονομική πίεση (την εκεί κρίση «ακρίβειας» που σ’ αυτούς ξυπνά μνήμες Κίτρινων Γιλέκων), πίεση  η οποία συνδέεται με τις κυρώσεις που οδήγησαν στην εκτόξευση των ενεργειακών τιμών.

Θα δούμε βέβαια πώς οι εικόνες φρίκης στην Μπούχα ή την Μαριούπολη θα ενσωματωθούν στην τελική-τελική ευθεία του πρώτου γύρου, κι ακόμη περισσότερο στον δεύτερο γύρο των Γαλλικών Προεδρικών. Όμως… μέχρι την τελευταία μέρα το πώς τελικά θα τις επηρεάσει το Ουκρανικό θα παραμείνει αβέβαιο.