Δημιουργία ενός «Ευρωπαϊκού Κέντρου»;

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Φθάνει, έφθασε η ώρα για τις βουλευτικές εκλογές στην Γαλλία – πρώτος γύρος την ερχόμενη Κυριακή 12 Ιουνίου, δεύτερος στις 17 Ιουνίου – όπου στις δημοσκοπήσεις προηγείται βραχεία κεφαλή ο συνασπισμός της Αριστεράς/Μελανσόν NUPES με 27%, δίπλα ο κεντροδεξιός του Προέδρου Μακρόν LREM/ήδη Αναγέννηση με 26%, ενώ η Εθνική  Συσπείρωση της Μαρίν Λεπέν βρίσκεται στο 20% και οι Ρεπουμπλικάνοι της παραδοσιακής Δεξιάς στο 11% (το Γαλλικό εκλογικό σύστημα εγγυάται αυτοδυναμία υπέρ Μακρόν στην Εθνοσυνέλευση, με γύρω στις 300 έδρες σε σύνολο 577).

Δεν παρακολουθείται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον η υπόθεση αυτή στην Ελλάδα, σε αντίθεση με αυτό που παρακολουθήσαμε με τις Προεδρικές εκλογές του Απριλίου Οπότε, διόλου παράξενο που έχει περνάει τελείως «κάτω από το ραντάρ» μια άλλη εξέλιξη που ακριβώς δρομολογείται – σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, αυτή – από τον Εμμανουέλ Μακρόν, ή μάλλον τον νέο κομματικό σχηματισμό, την «Αναγέννηση».

Βλέποντας τις ανακατατάξεις σε επίπεδο κοινής γνώμης ο Πρόεδρος Μακρόν – ο οποίος, με την σχετική έκλειψη Όλαφ Σολτς/Γερμανίας βρίσκεται σε μια μοναχική πρωτοπορία στην Ευρώπη – προωθεί μια συνεργασία/συνασπισμό στο ΕυρωΚοινοβούλιο ανάμεσα στην Αναγέννηση/Renaissance με το οποίο τοποθετήθηκε στην Ευρωπαϊκή σκηνή και τους παραδοσιακούς Φιλελεύθερους του ALDE: η συνεργασία των δυο σχηματισμών ήδη υπάρχει και λειτουργεί στο ΕυρωΚοινοβούλιο, ως Renew Europe, ήδη όμως επιχειρείται να λειτουργήσει ως διΕυρωπαϊκό κόμμα, αντίστοιχο με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα/ EPP-ΕΛΚ των Χριστιανοδημοκρατών ή το – κάπως χαλαρότερο – Κόμμα Ευρωπαίων Σοσιαλιστών/PES των Σοσιαλδημοκρατών. Στην Γαλλική αυτή πρωτοβουλία προσέρχεται ήδη η Ιταλική Azione/Δράση του Κάρλο Καλέντα, το Πολωνικό PL 2050 του Σίμον Χολόβνικ και το νέο κόμμα περί τον (πρώην Πρωθυπουργό  της Βουλγαρίας) Ντάσιαν Τσιόλας. Η εξ αρχής προβαλλόμενη λογική: δημιουργία ενός «Ευρωπαϊκού Κέντρου», που να αντλεί δυνάμεις και από τις δυο πλευρές του πολιτικού φάσματος.

Αναζητείται όνομα για τον νέο σχηματισμό, με τον οποίο επιδιώκεται να διατηρηθούν μεν τα φιλελεύθερα αντανακλαστικά και η διαχρονική πορεία του ALDE, χωρίς όμως ταύτιση με το «στίγμα» του νεοφιλελευθερισμού που – κατά Μακρόν – λειτουργεί ως πολιτικό βαρίδι. (Βέβαια… μέρες που είμαστε, το ALDE ήδη δέχθηκε στους κόλπους του τον Βολοντίμηρ Ζελένσκι ο οποίος βρίσκεται σε υψηλή πτήση αυτόν τον καιρό στην Ευρώπη…).

Εδώ, λοιπόν, εγείρεται το ερώτημα που αφορά τις αναζητήσεις του – αντιμέτωπου με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, οι οποίες υπονομεύουν όλο και περισσότερο το αφήγημα της αυτοδυναμίας στις επερχόμενες Ελληνικές εκλογές – Κυριάκου Μητσοτάκη και αύριο της Νέας Δημοκρατίας «του», την οποία επιχείρησε να οδηγήσει κάπου αλλού απ’ εκεί όπου την παρέλαβε. Η Ν.Δ. ανήκει στο ΕΛΚ, όσο κι αν η φιλελεύθερη/εκσυγχρονιστική τροπή που πήγε να δώσει η περίοδος Μητσοτάκη γέννησε ερωτηματικά. Η ταύτιση του ίδιου του Μητσοτάκη με την φιγούρα Μακρόν έχει ήδη ανοίξει προοπτικές. Βέβαια… δύσκολα φεύγει κανείς από το μεγάλο μαντρί όπως είναι το ΕΛΚ, και μάλιστα με τις φιλίες και εναγκαλισμούς με Μάνφρεντ Βέμπερ (και το κλιμάκιο φον ντερ Λάϊεν σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Επιτροπής). Ας μην ξεχνούμε, άλλωστε, ότι εντελώς πρόσφατα «εορταζόταν» από την Ν.Δ. η ανάδειξη του Θανάση Μπακόλα (συμβούλου του Κυριάκου Μητσοτάκη) ως Γ.Γ. του ΕΛΚ, με κάτι σαν 85% των ψήφων στις εσωτερικές διαδικασίες.

Ωστόσο οι προοπτικές πολιτικές ωριμάνσεις που φέρνουν οι εσωτερικές Ελληνικές πολιτικές εξελίξεις, δίπλα και στις Ευρωπαϊκές ανακατατάξεις που ο Εμμανουέλ Μακρόν προσπαθεί να χρησιμοποιήσει για να οδηγήσει και την δική του/Γαλλική πολιτική επανατοποθετήσεων, καλό θα ήταν να παρακολουθούνται. Από κοντά: η ελκτική δύναμη της έννοιας του Κέντρου, ας μην παραγνωρίζεται.