Το διάγγελμα που δεν εκφωνήθηκε

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Τα διαγγέλματα με τα οποία ως Πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης τοποθετήθηκε στις διάφορες φάσεις της διετούς διαχείρισης της πανδημίας του κορωνοϊού, άλλοτε με φόντο κατάνυξης την Βρεφοκρατούσα του Παρθένη που κοσμεί το γραφείο του στο Μαξίμου και άλλοτε με φόντο ένα δέντρο αισιοδοξίας που φαίνεται πίσω από παράθυρο, άλλοτε ακολουθώντας αυστηρό ενδυματολογικό κώδικα και άλλοτε με χαλαρότερη εμφάνιση, κάποιες φορές και με πλήρη μεταβολή σκηνικού – παράδειγμα το ηλιοβασίλεμα στην Σαντορίνη – πρέπει να έφθασαν, αν μη να ξεπέρασαν την μια ντουζίνα.

Η αλήθεια είναι ότι, από ένα σημείο και πέρα, έγινε αντιληπτό και από το πρωθυπουργικό επιτελείο ότι η κατάχρηση της διαγγελματικής απεύθυνσης κάνει κακό τόσο στον στρεφόμενο προς τον λαό μ’ αυτήν την βαριά μορφή άμεσης επικοινωνίας, όσο και στην ίδια την έννοια του διαγγέλματος. γι αυτό και περάσαμε στα μηνύματα, ασχέτως αν ο μηντιακός μας κήπος (και δη ο τηλεοπτικός, όπου η εικόνα οδηγεί το μήνυμα) έχει «κολλήσει» και σταθερά αναφερόταν σε διαγγέλματα. Και τούτο ακόμη και όταν η ακρίβεια πήρε την θέση του κορωνοϊού – ας ελπίσουμε, δε, να μην ξαναέχουμε, όπως πέρσι το καλοκαίρι, διαγγελματική εικόνα λόγω βαριών φυσικών καταστροφών.

Όμως, τούτων λεχθέντων, υπάρχει ένα διάγγελμα που δεν εκφωνήθηκε. Και μάλιστα την στιγμή που το αντικείμενο που θα μπορούσε/που θάπρεπε να είχε το διάγγελμα αυτό είναι ακόμη βαρύτερο. Και η ανάγκη επικοινωνίας με την κοινή γνώμη (με τον λαό: τα διαγγέλματα είναι βαριά υπόθεση, απευθύνονται στον λαό ως θεμέλιο του πολιτεύματος), η επεξήγηση της κατάστασης και των διακυβευμάτων, είναι μεγαλύτερη. Ο λόγος για τον εκτροχιασμό των ΕλληνοΤουρκικών, που μέρα-τη-μέρα περνούν σε άνευ προηγουμένου επιδείνωση – ιδίως με την ευθεία αμφισβήτηση κυριαρχίας επί Ελληνικών εδαφών, στο Αιγαίο, όχι με γκριζαρίσματα ή με παραβιάσεις εναερίου χώρου ή με παράνομες NAVTEX  ή με έρευνες.

Μαντεύουμε τον αντίλογο: είναι προβληματικό να μιλήσει κανείς διαγγελματικά για θέματα με διεθνοπολιτικό περιεχόμενο, «ακούει και καταγράφει το διεθνές σύστημα» και τροφοδτείται η αντιπαράθεση. συν, δημιουργείται στην κοινή γνώμη πρόσθετη ανησυχία. Πλην όμως, όταν φθάνει το Ελληνικό ΥΠΕΞ να έχει στείλει στις ανά την υφήλιο πρεσβείες διεξοδική ενημέρωση, με χάρτες και με προβολές των Τουρκικών διεκδικήσεων/απειλών που πραγματικά μπορούν να σοκάρουν, το επιχείρημα περί αυτοσυγκράτησης στην διεθνή εικόνα δεν πείθει πλέον. συν, οι επίσημες τοποθετήσεις Πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών σε διεθνή fora και στον διεθνή Τύπο, σε υψηλούς τόνους – ορθώς. Αλλά και στο εσωτερικό σκηνικό, η διατύπωση σε κεντρικό κανάλι από αντιστοίχως κεντρικό υπουργό (και αντιπρόεδρο του κυβερνώντος κόμματος άλλωστε) σύμφωνα με την οποία διατύπωση  «τα Rafale βαρούν και βυθίζουν τα πλοία στον Βόσπορο, χτυπούν μέσα στην Άγκυρα και διαλύουν 40 στόχους» δίνει έναν όσο και να το κάνουμε αδιαμφισβήτητο τόνο.

Όσο, λοιπόν, το κλίμα βαραίνει – αληθινά, με περιεχόμενο – με τις Τουρκικές στάσεις, όσο το ενδεχόμενο εμπλοκής πέραν και ενός θερμού επεισοδίου μέσα στο καλοκαίρι, όσο και η διπλή προοπτική προεκλογικής εκστρατείας σε Ελλάδα ΚΑΙ Τουρκία μέσα στους ερχόμενους μήνες λειτουργεί επισπευστικά, τόσο αποκτά νόημα μια σαφής και επίσημη ενώπιον του Ελληνικού λαού διαγγελματική τοποθέτηση επί της διακινδύνευσης και επί της Ελληνικής απάντησης.

Αποδραματοποίηση όταν τα πράγματα πορεύονται όπως τώρα, θυμίζει ξορκισμό. Λείπει το διάγγελμα αυτό, που δεν εκφωνήθηκε.