Όσο λιγότερο μιλούμε για τα στρατιωτικά, τόσο καλύτερο

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Αν ένα καλό άφησε για την πολιτική και τον δημόσιο βίο στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης η ίδια η εμπειρία της Δικτατορίας, ήταν η συνειδητοποίηση ότι όσο λιγότερο μιλούμε για τα στρατιωτικά, τόσο καλύτερο.

Αυτό, βέβαια, με την θεμελιώδη προϋπόθεση ότι όλη η στρατιωτική πυραμίδα αποδέχεται εξ ορισμού πως η πολιτική ηγεσία – όπως προκύπτει μέσα από την λειτουργία του πολιτεύματος – έχει τις βασικές επιλογές και τον πρώτο λόγο. η στρατιωτική ηγεσία αναλαμβάνει την υλοποίηση, και πάλι μέσα σε αυτά τα ορισμένα περιθώρια. Με την Τουρκική διεκδικητικότητα, να ξεδιπλώνεται ακόμη και εδαφικά με τα νομικά τεχνάσματα περί αφοπλισμού των νησιών και περί αμφισβήτησης της Ελληνικής κυριαρχίας επ’ αυτών, με επίσημες διατυπώσεις (τελευταία του ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου) να θυμίζουν ultimatum/τελεσίγραφο του Μεσοπολέμου, η τήρηση αυτού του κανόνα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Αν συγκρίνει κανείς το σήμερα είτε με το 1996 (ημέρες των Ιμίων), είτε το 2020 (διαδρομές του Ορούτς Ρέις νοτίως της Ρόδου/Καρπάθου/Κρήτης, στις εσχατιές Αιγαίου και στην Ανατ. Μεσόγειο), το διακύβευμα που έχει τεθεί πλέον στην πρώτη γραμμή είναι πολύ, είναι επικίνδυνα βαρύτερο απ’ ό,τι τότε.

Προς τι τα ανακινούμε όλα αυτά, ενώ ξεκινήσαμε με την βασική παραδοχή ότι όσο λιγότερο μιλούμε για τα στρατιωτικά τόσο καλύτερο; Υπήρξε αυτές τις ημέρες κάτι το ανησυχητικό: λίγες μόνον ημέρες μετά την πληροφορία/διαρροή ότι ο Α/ΓΕΕΘΑ Κωνστ. Φλώρος, ο Α/ΓΕΣ Χαρ. Λαλούσης, ο (πρώην) Διευθυντής Εξοπλισμών Θ. Λάγιος βρέθηκαν υπό παρακολούθηση/«επισύνδεση» (λόγω της επίκλησης του απορρήτου, η σχετική πληροφορία δεν είναι δυνατόν να επαληθευθεί οπότε… θα λησμονηθεί), το όνομα του Α/ΓΕΕΘΑ βρέθηκε σε διασταυρούμενα πυρά. Με αναφορές ότι «έχει αυτονομηθεί και ασκεί δική του πολιτική», ενώ ο υπουργός Αμύνης και οι αρχηγοί των Επιτελείων «είναι αμήχανοι απέναντί του και δείχνουν αιφνιδιασμένοι». Υπάρχει και άλλο περιεχόμενο στο εν λόγω δημοσίευμα, με αναφορές στον «εκρηκτικό χαρακτήρα» του Κ. Φλώρου, η στην οργάνωση «υπερπαραγωγής αυτοπροβολής στο κιτς» στην γιορτή των Ενόπλων Δυνάμεων, πιο σοβαρά δε και στα θέματα απόκτησης των ισραηλινών Spike NLOS (πύραυλοι λογικής «fire-and/forget» δηλαδή αυτόνομης κατεύθυνσης μετά την βολή και στόχευση). Όμως, μάλλον το πιο σημαντικό είναι ότι η αρχική φιλοξενία αυτών των αιχμηρών απόψεων υπήρξε στον ιστότοπο in.gr, του ευρύτερου μηντιακού Ομίλου Μαρινάκη – ασχέτως αν στην συνέχεια «πέρασε» από πλείστες γωνιές του Διαδικτύου.

Πριν δυο μήνες, πάντως, είχε κυκλοφορήσει και άλλο δημοσίευμα, εκείνο με εκκίνηση στην ηλεκτρονική εφημερίδα Political και ύστερα με γενικότερη κυκλοφορία, που είχε στο στόχαστρο τον Αρχηγό Στόλου Παναγιώτη Λυμπέρη (γιο του Χρήστου Λυμπέρη, Α/ΓΕΕΘΑ τις πικρές ώρες των Ιμίων…). Αντικείμενο: οι απόψεις του για το είδος μελλοντικών εξοπλισμών και την ισορροπία πλοίων επιφανείας στην πρώτη γραμμή του Αιγαίου και της Ανατ. Μεσογείου…

Μπαρουτοκαπνισμένοι του χώρου της άμυνας θυμίζουν, βέβαια, ότι οσάκις πλησιάζουν κρίσεις στο στράτευμα – κανονικά είναι στις αρχές της άνοιξης του 2023 – παρόμοιες βολές, αδέσποτες μεν αλλ’ όχι τυχαίες, δεν λείπουν. Ωστόσο, η σημερινή συγκυρία είναι αληθινά ξεχωριστή – και θάξιζε λίγη αυτοσυγκράτηση στην μεταχείριση της κορυφής των Ενόπλων Δυνάμεων όταν καλούνται σε ουσιαστικότατη επιφυλακή. Και σε επιλογές τακτικών κινήσεων επί του πεδίου, αν…