Μητσοτάκης – Βαξεβάνης – Μαρινάκης – Ινδαρές (και μια Πρωτοβουλία για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου)

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Ημέρα απεργίας σήμερα – ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ/κλαδικές οργανώσεις έμφαση στο ΕΣΥ, για παράδειγμα), με τις γνώριμες διαφορετικές διοργανώσεις (Κλαυθμώνος ΓΣΕΕ, Προπύλαια ΠΑΜΕ), με τις επίσης γνώριμες αμφιλεγόμενες καταμετρήσεις συμμετοχής, με την πραγματικότητα απώλειας εισοδήματος σε ευρύτατο μέρος του πληθυσμού και ολοένα βαθύτερων ανισοτήτων. «Τα γνωστά» κινδυνεύει να πει κανείς, και αυτό από μόνο του αποτελεί μείζον πρόβλημα.

Θα μας επιτρέψει ο αναγνώστης να κάνουμε ένα βήμα στην αμέσως προηγούμενη φάση, όχι ως υπεκφυγή αλλ’ επειδή θεωρούμε ότι έτσι όπως συνέπεσαν στην 7η Νοεμβρίου πέντε γεγονότα από τα πιο επίσημα μέχρι τα πιο σιωπηρά (ή: σιγασμένα…) προκύπτει το αληθινό φόντο πάνω στο οποίο θα εξελιχθεί η συνειδητοποίηση της κοινωνικής πίεσης/άρνησης συμμόρφωσης που πάει να εκφράσει η σημερινή απεργιακή εκδήλωση. Ή, η μη-συνειδητοποίηση…

Στο τηλεοπτικά ολόφωτο προσκήνιο, η συνέντευξη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στον Νίκο Χατζηνικολάου, με την γνώριμη σκηνοθεσία Μεγάρου Μαξίμου, με πλάτη την Βρεφοκρατούσα του Παρθένη και με ύφος σοβαρό/βαρύ (ελαφρότατο πρωθυπουργικό χαμόγελο μόνον όταν διατυπώθηκε προς την Αντιπολίτευση η πρόκληση να υποβληθεί πρόταση μορφής στην Βουλή), με ουσιαστικά μονοπώληση της συζήτησης από την υπόθεση των υποκλοπών/παρακολουθήσεων (χαρακτηριστικό. Ούτε καν επιχειρήθηκε αναφορά στον κωμικοτραγικό όρο «επισυνδέσεις» ή/και η δικαιολόγηση περί νομιμότητας των παρακολουθήσεων ΕΥΠ, (η οποία αποδεικνύεται η αιώνια ΚΥΠ του παρελθόντος). Τα πικρά οικονομικά το διακοσμητικό «καλάθι του νοικοκυριού», τα επικίνδυνα ΕλληνοΤουρκικά, τα 12 μίλια ακόμη-ακόμη η μόνη «σκληρή είδηση»/hard news περί έναρξης ερευνών από την ExxonMobil νοτίως/νοτιοδυτικά της Κρήτης, όλα αυτά χλωμό παρακολούθημα του έπους των υποκλοπών.

Ποιοι/πόσοι πείσθηκαν, ποιοι/πόσο εξοργίσθηκαν από το περιεχόμενο της συνέντευξης για τις παρακολουθήσεις; Τι θα ακολουθήσει σε αποκαλύψεις, τι σε επίσημες τοποθετήσεις; (Ατυχώς όχι μόνον εσωτερικού: η μόλις απελθούσα Επιτροπή του ΕυρωΚοινοβουλίου PEGA συνεχίζει τις επικριτικές τοποθετήσεις της, οι αναφορές σε ανάμειξη της Europol και σε παρουσία κλιμακίου του FBI για την διάσταση Predator δημιουργούν άλλου τύπου ερωτηματικά).

Την ίδια όμως ημέρα, κάποιες ώρες νωρίτερα, δυο βδομάδες μετά συγκρατημένο δημοσίευμα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ περί ύπαρξης ευρύτερου αριθμού προσώπων που παρακολουθούνταν, λίγες μέρες μετά διαδοχικά και πιο έντονα δημοσιεύματα ΝΕΩΝ και ΒΗΜΑΤΟΣ που στάθηκαν ακόμη περισσότερο σε πληροφορίες για παρακολουθήσεις ακόμη και μελών της Κυβέρνησης (πέραν των αντιπολιτευόμενων πολιτικών, δημοσιογράφων και οικονομικών παραγόντων), δημοσίευμα του DOCUMENTO που έδινε ονομαστική λίστα 33 παρακολουθηθέντων (από Αντώνη Σαμαρά και Νίκο Δένδια, από Όλγα Γεροβασίλη και Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και μέχρι Αλέξη Παπαχελά και Βαγγέλη Μαρινάκη ή Πάνο Κυριονόπουλου: ζηλευτό φάσμα) οδήγησε στα σκαλιά του Αρείου Πάγου τον εκδότη του Κώστα Βαξεβάνη. Ενισχυμένος από την ανάμνηση της αθώωσής του σε πρώτο και δεύτερο βαθμό για τις αποκαλύψεις της Λίστας Λαγκάρντ και από την μη-παραπομπή του, με βούλευμα του πενταμελούς Δικαστικού Συμβουλίου του Ειδικού Δικαστηρίου, για την υπόθεση Novartis (όπως και, από βάθος χρόνου, για τα καλά λόγια που είχε πει γι αυτόν – καταγραμμένα στο βιβλίο Αλέξη Παπαχελά «Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια» – ο πατέρας του νυν πρωθυπουργού, επί εποχής Αρχείων Στάζι), ο Κ. Βαξεβάνης δήλωνε ότι τα στοιχεία σχετικά με τα δημοσιεύματά του θα αποκαλυφθούν (μαζί με ηχητικά «που θα δημοσιευθούν με προσοχή»: για τους παλιότερους μνήμη ενδόξων κασετών σκανδάλου Κοσκωτά) εν ευθέτω χρόνω και με προστασία των πηγών.

Μαζί με το γεγονός ότι οι μήνες που πέρασαν αφότου το πλέγμα των παρακολουθήσεων έγινε γνωστό φθάνουν τους εικοσιέξη (αρχική καταγγελία Κουκάκη) ή πάντως τους τέσσερεις (καταγγελία Ανδρουλάκη), είναι κάπως αποσταθεροποιητική – δεν είναι – η διαπίστωση ότι η Δικαιοσύνη εν τη μεγαλοπρεπεία της τώρα μόνον κινεί τον βαρύ μηχανισμό της. Και αφήνεται η ουσιαστική πρωτοβουλία στην οξύτερη εκδοχή δημοσιογραφικής έρευνας.

Επειδή όμως περί οξύτητας, να σταθούμε μια στιγμή και στην άλλη φάση που φιλοξένησε η ίδια μέρα: με αφορμή (σίγουρα όχι αιτία!) μια ποδοσφαιρική κόντρα και αστοχία πέναλτι κατά διαιτητή και VAR, η ηγεσία δημοφιλούς ομάδας μίλησε – on the record -–για “παρακράτος […] καθεστώς παρανομίας στο Μέγαρο Μαξίμου, με επικεφαλής τον Γρηγόρη Δημητριάδη και άλλα λαθραία και παράνομα στοιχεία». Παρωνυχίδα, θάλεγε κανείς, με το κλίμα που ζούμε. όμως οι ίδιος ο Πρωθυπουργός στην συνέντευξή του διέγνωσε «εκβιασμούς, υπαγορεύσεις και υπονομεύσεις και «αλλαγές θέσεων». «Μεταφράζοντας»/αναγνωρίζοντας τον στόχο της πρωθυπουργικής βολής, ο ιδιοκτήτης της ομάδας περί της οποίας ο λόγος, αλλά και ιδιοκτήτης των ΝΕΩΝ , του ΒΗΜΑΤΟΣ, του MEGA Βαγγέλης Μαρινάκης απάντησε ότι παρόμοιες αναφορές «δεν μας αφορούν», ενώ «μόνον όσοι εμπλέκονται σε εξωθεσμικές παρακολουθήσεις και στον υπόκοσμο, καταφεύγουν σε τέτοια μέσα».

Δεν είναι λοιπόν, μόνο, το πολιτικό μαρτύριο της σταγόνας/των τμηματικών αποκαλύψεων που θα ζήσουμε μέχρι – κατά τα φαινόμενα – τις εκλογές. Αλλά και ένα πανταχόθεν αποσταθεροποιητικό κλίμα.

Στον απόλυτο αντίποδα αυτού του κλίματος, αυτών των πρακτικών και – ακόμη περισσότερο! – αυτού του ύφους, την ίδια μέρα/την ίδια ώρα με την πρωθυπουργική συνέντευξη διεξαγόταν (στο Ινστιτούτο Γκαίτε) εκδήλωση της Πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου. Ιδρυμένη φέτος το καλοκαίρι, ακριβώς ως αντίδραση της κοινωνίας των πολιτών (την θυμόσαστε άραγε αυτήν την έννοια;) στην υπόθεση των παρακολουθήσεων, την  κοινοτοπία της καταπάτησης των θεμελιωδών δικαιωμάτων και την διακωμώδηση του κράτους δικαίου, η Πρωτοβουλία έδωσε στο Γκαίτε τον λόγο σε Τάσο Τέλογλου (Inside Story), Κωστή Παπαϊωάννου, Θανάση Κουκάκη (CNN Greece), Γιάννη Παλαιολόγο (μέχρι προ ημερών, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ/ΣΚΑΙ), Γιώργο Σωτηρέλλη, Δημήτρη Τερζή (ΕφΣυν), Μαρίνα Ράιφτνμπεργκ (Le Monde). Ήταν μια συνάντηση/συζήτηση σε μετρημένους τόνους αλλά αποκαλυπτική του πού βρισκόμαστε – μπροστά σε τι πρόβλημα κοινωνίας και χάσμα προσλήψεων της πραγματικότητας. Ας μας επιτραπεί να μεταφέρουμε ένα μόλις σχόλιο: «Αν δεν νοιώσει ο καθένας/η καθεμιά οργή και αηδία ταυτόχρονα, δεν θα μπορέσει να χωνευτεί η ανησυχία που ανεβαίνει μπροστά στα φαινόμενα αυτού του τύπου».

Θα μπορούσε κάλλιστα να κλείσει εδώ το δυσοίωνο αυτό οδοιπορικό. Αν δεν τόφερνε η τύχη, να δικάζεται την ίδια αυτή ημέρα Μητσοτάκη-Βαξεβάνη-Μαρινάκη (και με την συζήτηση της Πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση κλπ. να ανακινεί την πονεμένη εκείνη έννοια του Κράτους Δικαίου…) η υπόθεση του Δημήτρη Ινδαρέ και των γιών του. Τους οποίους – Δεκέμβριο του 2019, δηλαδή σκάρτα 3 χρόνια πίσω – είχαν πλακώσει στο ξύλο (συγγνώμη νια την λαϊκότροπη έκφραση, αλλά κυριολεκτείται) στην ταράτσα του σπιτιού τους («άσυλο της κατοικίας»; άρθρο 9Σ; Σοβαρά τώρα!) σε μια επίδειξη υπερβάλλοντος ζήλου άνδρες των ΕΚΑΜ στο Κουκάκι, σε μια παρέκβαση «επιχείρησης εκκένωσης» της διπλανής κατάληψης. Για την υπέρβαση κάθε μέτρου στην αποτυχημένη εκείνη αστυνομική επιχείρηση όποιος τυχόν θυμάται πώς καταστάλαξαν οι σχετικές ΕΔΕ και εσωτερικές διαδικασίες του υπουργείου ΠροΠο, ας μας το πει.

Όμως, σε μια λογική μεταμφίεσης (θα λέγαμε συγκάλυψης, αλλά … τέτοιες μέρες οι λέξεις καίνε) της αστυνομικής αστοχίας, και επειδή διατρανώθηκε ότι υπήρχε παρών Εισαγγελεύς που καλύπτει την επιχείρηση, ασκήθηκε κατά του Δ. Ινδαρέ και των γιών του δίωξη. Πλημμεληματική, αλλά δίωξη. Η οποία και δικαζόταν σε Τριμελές Πλημμελειοδικείο την ημέρα των πρωθυπουργικών συνεντεύξεων, καταγγελτικών δηλώσεων κοκ. Και μείνει κανείς να διερωτάται –  αναμένοντας βέβαια την απόφαση – τι λογής σκοτάδι θα είχε φάει τον Δημήτρη Ινδαρέ αν δεν τύχαινε να είναι έστω ελαφρώς επώνυμος, σκηνοθέτης κοκ ώστε να του εξασφαλισθεί ένα μίνιμουμ κοινωνικής στήριξης. Αν η εμφάνιση του ιδίου και των γιών του δεν διέψευσε αφ’ εαυτής την «καταγγελία» των σιδηρόφρακτων οργάνων της τάξεως (που έπεισε τους συντάξαντες το κατηγορητήριο, βέβαια!) ότι υπέστησαν επίθεση, ότι υπέστησαν βία μέχρις επικίνδυνης σωματικής βλάβης (τα ΕΚΑΜ από την οικογένεια Ινδαρέ). Κάποια στιγμή είχε ακουστεί και κάτι για προσπάθεια αφαίρεσης όπλου. Πάντως επί 3ετία ούτως ή άλλως  ο Ινδαρές ταλαιπωρήθηκε, δικαζόμενος επειδή ξυλοκοπήθηκε στο σπίτι του που δήλωνε, επ’ ακροατηρίω, «απολογούμαι για την αφέλειά μου να πιστεύω ότι η Αστυνομία είναι για να μας προστατεύει».

Εν αναμονή της αποφάσεως, λοιπόν.

Κατά τα άλλα, «Κράτος Δικαίου».