Τι κυοφορείται στην Γερμανία

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Φίλος που παρακολουθεί, πιστά ως φαίνεται, την στήλη μάς εγκάλεσε (εγκάρδια…) για το ότι παρακολουθούμε από πολύ κοντά τις Γερμανικές εξελίξεις. Ενώ (συμπλήρωνε) το αύριο της Ευρώπης θα κριθεί, ειδικά για μας, από το πώς θα κινηθεί ο Μάριο Ντράγκι, και άρα η Ιταλία: αν δηλαδή θα διαφύγει μετά δάφνινου στεφάνου στην Προεδρία της Δημοκρατίας αλλά εγκαταλείποντας την εξουσία στην πιο εύθραυστη και 3η μεγαλύτερη, ταυτοχρόνως, οικονομία και κοινωνία της ΕΕ στις επόμενες εβδομάδες. Ακόμη περισσότερο, δε, από το πώς θα καταλήξει στην – ακόμη πιο καίρια – Γαλλία η αντιπαράθεση του Εμμανουέλ Μακρόν με τις δυο κυρίες της Δεξιάς και Ακροδεξιάς (Πεκρές και Λεπέν) και τον ακρο-ακραίο Ζεμμούρ: πρόσφατη η αστραπιαία υποστολή της σημαίας της Ευρώπης από την Αψίδα του Θριάμβου, λόγω αντιδράσεων εθνικιστικού χαρακτήρα (είχε βρεθεί εκεί η σημαία με τα αστέρια λόγω έναρξης της Γαλλικής Προεδρίας), αλλά και η έκρηξή του ότι θάθελε να ενοχλήσει/emmerder τους ανεμβολίαστους Γάλλους (ώστε να στρατεύσει πίσω του τους εμβολιασμένους…).

Καταγράφουμε την κριτική, και θα επανέλθουμε. Ωστόσο θα επιμείνουμε για μιαν ακόμη φορά στο ότι τα μάτια δεν θάπρεπε να φεύγουν ούτε στιγμή από την Γερμανία, όχι δε μόνον επειδή για καλό ή για κακό ζούμε σε μια Γερμανική Ευρώπη. Αλλ’ επειδή στην χώρα αυτή γίνεται μια σειρά από πειράματα και παραδοχές που – αργά ή γρήγορα – θα τις βρούμε μπροστά μας. Και εμείς, και οι Ιταλοί, και οι Γάλλοι. Δεν θα σταθούμε στο πείραμα της Κυβέρνησης Συνασπισμού/«φωτεινού σηματοδότη»/ Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων-Φιλελευθέρων, όπου σημειώνεται ότι οι δυο μικρότεροι εταίροι είναι εκείνοι που εισφέρουν τις ιδέες (αν μη την ιδεολογική διάσταση…). Ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες, που μέχρι τα μέσα του 2021 τους θεωρούσαν πολλοί προς εξαφάνιση, παίζουν τον ρόλο του ψύχραιμου διαιτητή.

Θα συνιστούσαμε όμως να δοθεί προσοχή σε δυο σημαντικές λεπτομέρειες – που δεν είναι καθόλου «λεπτομέρειες». Πρώτον, συζητιέται όλο και περισσότερο το γιατί τελικώς οι Φιλελεύθεροι/FDP προτίμησαν να προσέλθουν σε μιαν αριστερόστροφη συμμαχία (σημειωτέον ότι στους Σοσιαλδημοκράτες/SPD προσήλθαν με επικεφαλής τον ρεαλιστή-κεντρώο Όλαφ Σολτς, ωστόσο κυριαρχούνται ενδοκομματικά από αριστερότερη πτέρυγα, άρα στις ισορροπίες αυτό θα παίξει ρόλο) αντί να σταθούν στην πιο εύκολη λύση των Χριστιανοδημοκρατών/CDU. Εκείνο που επισημαίνεται – π.χ. από τον Spiegel και την SZ – είναι ότι ο κύριος διαπραγματευτής των Φιλελευθέρων, ο ήδη υπουργός Φόλκερ Βίσσιγνκ θεωρούσε ότι η (κουρασμένη από 16 χρόνια εξουσίας) CDU δεν τολμούσε πλέον να λάβει αποφάσεις, να αναδεχθεί  το ρίσκο των αποφάσεων.

Συνδυάστε τώρα, αυτήν την παρατήρηση με την διαπίστωση ότι το 1/4 του συνόλου των βουλευτών του νέου Μπούντεσταγκ – όχι δε μόνον, όχι κυρίως των Πρασίνων! – είναι νεότεροι από 40 ετών. Και παίρνουν όλο και πιο συχνά τον λόγο, ζητώντας οι αποφάσεις να λαμβάνονται σήμερα – όχι αύριο. Μην ξεχάσουμε και ότι σύμβουλος του Καγκελλάριου (ήδη) Όλαφ Σολτς για τα Ευρωπαϊκά και διεθνή χρηματοοικονομικά αναλαμβάνει ο – 45χρονος – Γιεργκ Κούκις, με θητεία στην Goldman Sachs και με διδακτορικό μεν από Σικάγο, με MBA Χάρβαρντ, αλλά βασικές σπουδές στην Σορβόννη (άρα γαλλομαθής-γαλλοσπουδαγμένος). Δεν είναι χωρίς σημασία η επιλογή αυτή.

Ας σημειωθεί πάντως και το άλλο: την διαδοχή στην καταταλαιπωρημένη CDU, μετά την διπλή αστοχία επόμενης ημέρας της Άνγκελας Μέρκελ – η πρώτη φάση: Άνεγκρετ Κραμπ-Κάρρενμπάουερ, η δεύτερη: ο άνευρος Αρμιν Λάσετ – τα ηνία τώρα αναλαμβάνει ο «απόλυτος φιλελεύθερος» και ευθέως φιλοεπιχειρηματικός Φρίντριχ Μερτς. Πράγμα που προοιωνίζεται παράξενες, πάντως διόλου αδιάφορες ωριμάνσεις εκείνου που είναι η Ευρωπαϊκή συντήρηση και ο αντίστοιχος φιλελευθερισμός.

Από το πού/πώς θα καταλήξει η διαβόητη πράσινη/οικολογική μετάβαση και πώς αυτή θα χρηματοδοτηθεί σε Ευρωπαϊκό επίπεδο (δείτε πώς, αιφνιδίως, στα πλαίσια της Καφκικής «ταξονομίας» των ενεργειακών πόρων της ΕΕ, όχι μόνον οι επενδύσεις φυσικού αερίου – λέγε με NordStream 2 – αλλά και αντίστοιχες πυρηνικές – λέγε με Framatone – ξαναβαφτίζονται περιβαλλοντικά ανεκτές) μέχρι το πώς αληθινά θα γίνει η συζήτηση για το μέλλον του Συμφώνου Σταθερότητας και για το απώτερο μέλλον του Next Generation EU/Ταμείου Ανάπτυξης, η ενδοΓερμανική συζήτηση θα παίξει καθοριστικό ρόλο. Όπως, άλλωστε, και στην άλλη υποτιθέμενη μείζονα συζήτηση για την «Στρατηγική Πυξίδα» της ΕΕ, τις σχέσεις με το τρίγωνο ισχύος ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας…