Από την προετοιμασία για «σκληρό χειμώνα» στο «εμείς ό,τι μπορούμε κάνουμε!»

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Συναντήθηκε κατά κάποιον τρόπο η πολιτική θυμοσοφία που εξέφρασε ο ημέτερος Στέλιος Πέτσας – «όποιος  δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει» – που μπορεί να στάθηκε πολιτικά άκριτη αλλά δεν παύει να είναι τραγικά σωστή με την προσγειωτική παρέμβαση του γνώριμού μας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ο οποίος, χαρακτηρίζοντας (και) την γερμανική κοινωνία «κακομαθημένη» και κηρύσσοντας ότι «δεν είναι ικανοποίηση στην ζωή να διασκεδάζεις συνέχεια», κλήθηκε να απαντήσει στην τοποθέτηση δημοσιογράφου: «Πολλοί Γερμανοί θα χρειαστεί να παγώσουν τον χειμώνα», οπότε είπε «Τότε απλά ας φορέσουν ένα πουλόβερ, ενδεχομένως και ένα δεύτερο». Ούτε καν το ηλεκτρικό ρεύμα είναι (πλέον) αυτονόητο, «μπορεί κάποιες φορές να διακοπεί».

Σ’ εμάς, είχε φροντίσει ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Γ. Οικονόμου να διαψεύσει «δεν είναι στο τραπέζι οι διακοπές ρεύματος για εξοικονόμηση» (τέλος Αυγούστου), ή να αποδιώξει το ενδεχόμενο δελτίου στο ρεύμα «δεν είναι ορατό το ακραίο σενάριο του να έχουμε μαζικές διακοπές, ή δελτίο στο ρεύμα» (αρχές Οκτωβρίου). Πιο κοντά στους διακόπτες, ο Υπουργός Ενέργειας Κώστας Σκρέκας μιλούσε για «πολύ μικρές, σχεδόν μηδενικές πιθανότητες για διακοπές ρεύματος, ή για ρεύμα «με δελτίο».

Όλα αυτά, ό,τι κι αν επιδιώκουν για τα δικά τους οι πολιτικοί κάθε επιπέδου, γενικεύουν μια προειδοποίηση κινδύνου: να μην ξεχνούμε την Μακρονική ρήση για «τέλος της αφθονίας και της ανεμελιάς» (τέλος Αυγούστου), με την πρωθυπουργό του Ελιζαμπέτ Μπορν να εξειδικεύει σε «κυλιόμενες δίωρες διακοπές ρεύματος στα νοικοκυριά» λόγω της έντασης του χειμώνα («μπορεί να υπάρξουν στιγμές, αν κάνει πολύ κρύο, όπου μπορεί να έχουμε πρόβλημα να τροφοδοτήσουμε με ρεύμα» – έχουν οι Γάλλοι και ειδικό πρόβλημα με τα πυρηνικά τους).

Εκείνο που βλέπουμε, λοιπόν, είναι ότι από την – αυτονόητη, για τους πολιτικούς – επικέντρωση στο «για τον σκληρό χειμώνα φταίει η ενεργειακή αναταραχή που έφερε (πάντως την εγκατέστησε, βαρύτερη) η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και το ντόμινο κυρώσεων και αποκλεισμών», και την επακολουθήσασα διαβεβαίωση «γίνονται τα πάντα για εξασφάλιση ενεργειακής επάρκειας (γέμισμα των αποθηκευτικών χώρων, αναζήτηση φορτίων LNG όσον αφορά το φυσικό αέριο, επαναφορά των λιγνιτικών μονάδων), περνούμε ταχύτατα στο «εμείς, ότι μπορούμε κάνουμε!».

Δεν είναι συγκρίσιμα, ασφαλώς, τα μεγέθη, πλην όμως σοκάρει ο τρόπος με τον οποίο ο Γερμανός Καγκελάριος Σολτς όχι απλώς ανακοίνωσε το (νέο, πρόσθετο) πακέτο 200 διs.για επιδοτήσεις ανά την Γερμανική οικονομία, αλλά και γνωστοποίησε ότι το Δημόσιο θα «σηκώσει» όλους τους λογαριασμούς του μηνός Δεκεμβρίου – για να γίνει αισθητή η μέριμνα στα νοικοκυριά (αυτό, μετά την μείωση από 19% σε 7% του ΦΠΑ στο φυσικό αέριο»).

Χωρίς, λοιπόν, να θέλουμε να κάνουμε συγκρίσεις κάτι απ’ αυτό το ίδιο «εμείς, ό,τι μπορούμε κάνουμε!» (το Γερμανικό ΑΕΠ είναι €3,5 τρισ., το δικό μας €200 δισ. οπότε το «ελληνικό αντίστοιχο» του πακέτου Σολτς θα ήταν €12 δισ.) φέρνει στα δικά μας η προσπάθεια του Αδώνιδος Γεωργιάδη να διαμορφώσει ένα πλέγμα ελάφρυνσης της νοικοκυράς με το «καλάθι του σουπερμάρκετ με τα 50 προσιτά προϊόντα» – και τούτο με ένα είδος συμφωνίας κυρίων που δεν έχει και τόσο καλή προϊστορία στην Ελλάδα περασμένων δεκαετιών. Βλέποντας (προφανώς) ότι η ατάκα «έχουμε κάνει 1000% περισσότερους ελέγχους από τους πολιτικούς μας αντιπάλους» και ότι τα ήδη ανακοινωμένο «πλαφόν στο περιθώριο κέρδους» μάλλον χαμόγελα προκαλεί, ως γνώστης της ψυχολογίας του μέσου καταναλωτή – αλλά και της άρνησης των μεγάλων παικτών της αγοράς, όπως τα σουπερμάρκετ, να δεχθούν δεσμευτικές παρεμβάσεις –  ο Αδ. Γεωργιάδης θέλει να δείξει απτό έργο.  Δηλαδή μέριμνα για τον άνθρωπο της καθημερινότητας. Δια της πλατφόρμας e-katanalotis να ενδυναμώσει (to empower, όπως λένε και οι επικοινωνιολόγοι εκείθεν του Ατλαντικού) τον καταναλωτή/την νοικοκυρά να αναζητήσει το φθηνότερο προϊόν του καλαθιού των «50 προσιτών». Αυτά τα προϊόντα, οι αλυσίδες αυτοδεσμεύτηκαν να καταστήσουν διαθέσιμο ώστε «η τιμή να έχει αύξηση χαμηλή ως και μηδενική». Όλα αυτά, βέβαια, με προσοχή ώστε το καλάθι να μην γίνει γνωστό ως «του φτωχού», πράγμα που θα δημιουργούσε την λάθος εντύπωση.