Εν αναμονή της επίσκεψης Μητσοτάκη στις ΗΠΑ, η επίσκεψη Ντράγκι και τι αυτή διδάσκει

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Μπορεί όλα τα μάτια της ελληνικής δημόσιας συζήτησης να στρέφονται ήδη – ιδίως μετά την συζήτηση στην Βουλή για την επικύρωση της συμφωνίας Ελλάδας/ΗΠΑ για τις Βάσεις – στην επίσκεψη Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον. Με την υψηλού συμβολισμού ομιλία του στο Κογκρέσσο μετά την συνάντησή του με τον Πρόεδρο Μπάιντεν (και, ευρύτερα, την Διοίκηση Μπάιντεν) να συμπληρώνει την ουσία των διπλωματικών/πολιτικών επαφών. Ωστόσο, χρήσιμο είναι, προσγειωτικό αλλά και διδακτικό, να έχει παρακολουθήσει κανείς το πολύ σημαντικότερο ίζημα που έμεινε πίσω από την μόλις ολοκληρωθείσα επίσκεψη στην Ουάσιγκτον του Μάριο Ντράγκι. Με το ίδιο/παράλληλο πρόγραμμα: και Μπάιντεν, και Administration και Κογκρέσο.

Μόνο που – ακριβώς επειδή ο Ντράγκι, ως Ιταλία, και έχει καθοδηγητικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και μετέχει στο G20, αλλά και στο G7 – οι τοποθετήσεις Ντράγκι άπλωσαν μεγάλο βηματισμό.

Έτσι, για παράδειγμα, ο σούπερ-Μάριο όπως είχε γίνει γνωστός από την εποχή του «whatever it takes» με το οποίο, ως επικεφαλής της ΕΚΤ διέσωσε (ουσιαστικά) την Ευρωζώνη αδειάζοντας τα πείσματα Σόιμπλε/Βάιντμαν (και δίνοντας ουσιαστικό περιεχόμενο στην απόφαση για αποτροπή και του Grexit), συμφώνησε δημόσια με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ότι οφείλει να τεθεί πλαφόν στην τιμή του φυσικού αερίου, ή – αν προτιμάτε – φρένο με διοικητικά μέτρα (ανήκουστο! αδιανόητο!) στην λειτουργία των αγορών ενέργειας, όπως έγινε τελικώς και στην χρηματοπιστωτική σφαίρα. Βέβαια… σε παγκόσμια κλίμακα. βέβαια με την δυνατότητα επιβολής των μεγάλων.

Ακόμη πιο σημαντική η πρωτοβουλία Ντράγκι να αναγνωρίσει – εκεί, ενώπιον των διεθνών μήντια και πρόσωπο με πρόσωπο με τον Αμερικανό Πρόεδρο (τον και ενορχηστρωτή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, κυρώσεων οι οποίες βέβαια «πληρώνονται» κατά κύριο ρόλο από την Ευρώπη με δεδομένη την ενεργειακή αυτονομία ΗΠΑ και Καναδά, συν την Αμερικανική χρηματοπιστωτική διεθνή κυριαρχία) ότι ήδη  πλείστες εταιρείες του ενεργειακού τομέα έχουν ανοίξει λογαριασμούς σε ρούβλια κατά το ουκάζιο  Πούτιν /αντίμετρα στα διαδοχικά πακέτα κυρώσεων, ορισμένες δε έχουν προβεί ήδη και σε πληρωμές. Με άλλα λόγια, ο Ντράγκι εξήγησε τα όρια των κυρώσεων, όρια που έχουν κάνει π.χ. τις Βρυξέλλες με τους νομικούς εξορκισμούς και τις ερμηνευτικές περιπλοκές γύρω από το τι σημαίνουν/τι καταλαμβάνουν οι κυρώσεις να θυμίζουν σφαγμένο κοτόπουλο (όταν σφάζεται το συμπαθές πτηνό, συνεχίζει για κάποιες στιγμές να τρέχει, σαν τρελαμένο, γύρω-γύρω). Αποτέλεσμα: να καταδεικνύεται ότι η «ανάγκη» για πλειοδοσία κυρώσεων οδηγεί σιγά-σιγά σε μεγαλύτερη ζημία σ’ αυτούς που τις επιβάλλουν με ενθουσιασμό (Βρυξέλλες, προκειμένου να δείξουν διεθνοπολιτικό ρόλο) απ’ ό,τι σ’ εκείνους τους οποίους στοχεύουν (Μόσχα, επιθετικότητα Πούτιν).

Πάντως, το πιο σημαντικό θα αποδειχθεί προοπτικά άλλο: από πλευράς Ντράγκι «ανεβάστηκε» – μετά την επιστροφή του από τις ΗΠΑ, αυτό – η αντίληψη ότι «ο Τζο Μπάιντεν οφείλει να καλέσει στο τηλέφωνο τον Πούτιν». Ότι, δηλαδή, εκείνο που ζούμε με πραγματικό θύμα την Ουκρανία/τους Ουκρανούς (άλλο θέμα ότι ο Βολοντίμηρ Ζελένσκι κατέστη ήρωας της νέας μας εποχής) και με ζημίες ανά την υφήλιο, είναι ένας γνήσιος proxy war/πόλεμος δι αντιπροσώπων ΗΠΑ/Ρωσίας. Που μόνο με συμφωνία των ουσιαστικών παικτών θα βρει κάποιο τέλος.

(Σε παρένθεση: θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο να μαθαίναμε τι ακριβώς διημείφθη μεταξύ Μπάιντεν και Ντράγκι όσον αφορά τον από τούδε και στο εξής ρόλο της «Ευρώπης» στην συνέχεια του δράματος. Αλλά γι αυτό, θα χρειαστεί να περάσουν κάποιες δεκαετίες).

Ενδιαφέροντα – θα συμφωνήσει ο αναγνώστης – όσα άφησε πίσω της η επίσκεψη Ντράγκι στον Λευκό Οίκο. Μην παρεξηγηθούμε, δεν εννοούμε ότι ο ετοιμάζων τις βαλίτσες του, με την σειρά του, για Ουάσιγκτον Κυριάκος Μητσοτάκης θάπρεπε να επιχειρήσει να τον μιμηθεί σε δημόσιες τοποθετήσεις («Κι η μυλωνού τον άντρα της βάζει με τους πραματευτάδες»). Όμως τα διδάγματα από Ντράγκι, ας κρατηθούν.