To ΠΑΣΟΚ (πρώην ΚΙΝΑΛ) «νέας εποχής» αντιμέτωπο με τον εαυτό του

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Τελικώς, ο Νίκος Ανδρουλάκης αναδείχθηκε επικεφαλής του ΚΙΝΑΛ – το οποίο όλο και περισσότερο, όλο και πιο ξεκάθαρα προκύπτει ότι επανέρχεται στην εποχή ΠΑΣΟΚ – με 68%, έναντι ενός 32% του Γιώργου Παπανδρέου. Η συμμετοχή άνω των 206.000 ψηφοφόρων και στον δεύτερο αυτό γύρο των ενδοκομματικών εκλογών καθιστά το αποτέλεσμα αυτό αδιαμφισβήτητο: οι περιορισμένες αμφισβητήσεις μετά τον πρώτο γύρο ανήκουν στο (για να το πούμε σε παλαιοΠΑΣΟΚική διάλεκτο) χρονοντούλαπο της ιστορίας. Όποιος/όποιοι τώρα θελήσουν να αμφισβητήσουν την νέα κατάσταση πραγμάτων, θα φλερτάρουν με το να (πάλι παλαιοΠΑΣΟΚικό) «θέσουν εαυτούς εκτός Κινήματος». Ήδη το ΚΙΝΑΛ (δηλαδή το ΠΑΣΟΚ) βρίσκεται στην επόμενη μέρα. Ο δε Νίκος Ανδρουλάκης καλείται να δείξει πού θα επιχειρήσει να το οδηγήσει το καράβι.

Η συγκινησιακή επαναφορά που σήμανε, ήδη, ο θάνατος της Φώφης Γεννηματά, μαζί και με την έκπληξη που προκάλεσε η (εκ των υστέρων άστοχη) απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να προσέλθει εκ νέου διεκδικητής της ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ, έφεραν – ή μάλλον στήριξαν – την ήδη διαφαινόμενη δημοσκοπική άνοδο, με τα διψήφια ποσοστά να θεωρούνται πλέον κάτι σαν δεδομένο/κεκτημένο. Ασφαλώς «βοήθησε» σ’ αυτό τόσο η αντιπολιτευτική αμηχανία του ΣΥΡΙΖΑ των (πολλών) τελευταίων μηνών, όσο και οι αστοχίες διακυβέρνησης της σημερινής κατάστασης πραγμάτων/Ν.Δ. και η αποφασιστικά δεξιά στροφή της (φιγούρες της άκρας Δεξιάς αλλά και κουλτούρα επιβολής, απαγορεύσεων κοκ).  Με τον τρόπο αυτό, άνοιξε χώρος επέκτασης του ΚΙΝΑΛ – δηλαδή του ΠΑΣΟΚ, όταν θα έχει ξεμπλέξει τα ταυτοτικά του ζητήματα ένας χώρος που ντύθηκε την προβιά της «Ελιάς», ύστερα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, προτού εκρεύσει στο ΚΙΝΑΛ – τόσο από τα αριστερά (από το βασικά, Πασοκογενές πεδίο των φιλοξενούμενων στον ΣΥΡΙΖΑ), όσο και από τα δεξιά (από τούς αποκαρδιωμένους ψηφοφόρους που είχαν πιστέψει στις Κεντρώες προθέσεις της Ν.Δ. επί Μητσοτάκη).

Εδώ βρίσκεται, η πρώτη – ρηχή – πρόκληση για την νέα ηγεσία ενός πολιτικού κόμματος/σχηματισμού που κάποτε ηγεμόνευε στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, αλλά και στο συνολικό κοινωνικό γίγνεσθαι της Μεταπολίτευσης. και ο οποίος είχε καταλήξει να αποτελεί (ντροπή να το λέει κανείς, αλλ’ έτσι είναι…) «απόκομμα» με έντονα στοιχεία μικρομεγαλισμού. Θα κρατήσει ή όχι η δημοσκοπική παρουσία του – ας αρχίσουμε να το λέμε έτσι! – μετα-ΠΑΣΟΚ γύρω στο διψήφιο ποσοστό; Αν δεν το κατορθώσει αυτό, σε ορίζοντα άνοιξης του 2022, τότε η ευκαιρία να παίξει με τους μεγάλους στις επερχόμενες διπλές εκλογές (με απλή αναλογική στις πρώτες και με «απαιτητικό» εκλογικό σύστημα στις δεύτερες) θα έχει θαμπώσει – θυμηθείτε το «θαμπό δαχτυλίδι» του Κώστα Σημίτη προς τον Γιώργο Παπανδρέου ως προς το τι σημαίνει «θαμπό».

Αν η πορεία στους πρώτους – έστω – τέσσερεις μήνες του 2022 είναι θετική, τότε η νέα ηγεσία θα την πιστωθεί, είτε της αξίζει είτε όχι. Και θα μείνει να αποφασίσει αναδρομικά, τι ήταν εκείνο που επιβράβευσαν/πρόκριναν οι 270.000 ψηφοφόροι της πρώτης Κυριακής και οι 206.000 της (αποφασιστικής) δεύτερης. Η ειλικρινής αντι-ΣΥΡΙΖΑ στράτευση Λοβέρδου μάλλον δύσκολα θα επανέλθει ως βασική λογική. Το ότι και ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Γιώργος Παπανδρέου συνειδητά και επιμελημένα αποφάσισαν να εντάσσουν στον μετά-τις-κάλπες λόγο τους την αναφορά στους «προοδευτικούς δημοκράτες» ψηφοφόρους κάτι πρέπει να σημαίνει. Αλλά… τι ακριβώς;

Το κατά πόσον θα ζήσουμε ημέρες παλιννόστησης – π.χ. Βαγγέλη Βενιζέλου ή Άννας Διαμαντοπούλου – προσθέτει μιαν ακόμη πινελιά αβεβαιότητας. Ομοίως, ενδιαφέρον θα έχει το πόσο θα επιδιωχθεί να ενταχθεί στον εφεξής σχεδιασμό ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Παπανδρέου παρά το (με δική του ευθύνη) δυσάρεστο κλίμα της εβδομάδας μεταξύ πρώτης και δεύτερης κάλπης, αλλά με δεδομένες τις διεθνείς (και όχι μόνο) προσβάσεις του ΓΑΠ.

Αυτά όλα θα δείξουν – τις αμέσως επόμενες εβδομάδες – οι επιλογές προσώπων που θα πλαισιώσουν την εποχή Ανδρουλάκη. οι πρώτες εκδηλώσεις πολιτικών θέσεων (=επιλογών). και οι «απαντήσεις» στα ανοίγματα και τις προσπάθειες υπαγόρευσης/επιβολής τόσο και πλευράς Κυβέρνησης, όσο και από πλευράς Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (και… μηντιακών κέντρων, ασφαλώς). Αυτό θα σηματοδοτήσει και το ύφος δημόσιου λόγου που θα εκπεμφθεί.

Ειδικά με την ανάδειξη του Νίκου Ανδρουλάκη στην ηγεσία, με ό,τι συμπαρασύρει η κατατεθειμένη υψηλού ρίσκου απόφασή του να κρατήσει την έδρα του στην Ευρωβουλή, πρόσθετο ενδιαφέρον θα έχει να δούμε τι πιο συγκεκριμένο θα προβληθεί από θέσεις και από δυνατότητες στήριξης Ελληνικών θεμάτων εκεί – στην «Ευρώπη». Μέχρι τώρα, μάλλον σε επίπεδο Ευρωγενικολογίας κινήθηκε η – ενδιαφέρουσα – αυτή διάσταση.