Η μέθοδος: άρνηση – πανικός – καθυστερημένα μέτρα – επικοινωνιακή διαχείριση – αμφιβολία

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Τι σχέση έχει, τι σχέση θα μπορούσε να έχει η θορυβώδης διαπραγμάτευση της Κυβέρνησης με τις τράπεζες για τα δάνεια των ευάλωτων ομάδων, τα επιτόκια καταθέσεων και τις χρεώσεις προμηθειών αφενός και η προσπάθεια της Αντιπολίτευσης να υπερκεράσει το επίδομα των 600 ευρώ στους αστυνομικούς-λιμενικούς, ήδη και το προσωπικό φυλακών, με την τροπολογία ΣΥΡΙΖΑ για επέκταση υπέρ των εργαζόμενων στην Υγεία, Παιδεία, καθαριότητα; Προφανώς καμιά! Όμως… αν το ψάξει κανείς λίγο περισσότερο, προκύπτει δυσοίωνη ομοιότητα. Και δεν πρόκειται μόνο για το γεγονός ότι και οι δυο κινήσεις παρατηρούνται λίγο πριν την κάλπη, έτσι όπως έχει έρθει το πράγμα, με αποτέλεσμα όλες οι δημόσιες τοποθετήσεις να χρωματίζονται απ’ αυτό…

Δείτε λοιπόν, βήμα-βήμα αυτή την ιδιότυπη μέθοδο άσκησης πολιτικής στις δυο άσχετες μεταξύ τους αλλά τόσο όμοιες (άμα το προσέξει κανείς) προσεγγίσεις:

Στο πεδίο των σχέσεων της πολιτικής εξουσίας με τις τράπεζες, σημειώστε το αντανακλαστικό άρνησης, δηλαδή την αρχική τάση να αποδιώχνεται το ενδεχόμενο η τωρινή κρίση (μετά την κρίση της πανδημίας και-κυρίως-την κρίση του χρέους/των Μνημονίων) να μας φέρει νέα γενιά «κόκκινων δανείων». Ακόμη και η Τράπεζα της Ελλάδος αισιοδοξούσε, πάντως οι κυβερνητικοί κύκλοι, ενώ και οι τράπεζες μετείχαν στην φιλότιμη διάψευση ότι θα προέκυπτε πρόβλημα. Ύστερα… το κοκκίνισμα άρχισε. Προσοχή: τα θέματα σαφώς διαφορετικά, μεταξύ εξυπηρετούμενων/ενήμερων δανείων που άρχισαν να πιέζουν μέχρις εκτροχιασμού τους οφειλέτες, ρυθμισμένων δανείων που άρχισαν και πάλι να γράφουν καθυστέρηση, «κανονικών» κόκκινων δανείων που χειροτέρευαν οι προοπτικές τους ενώ πλησιάζουν και πλειστηριασμοί, δανείων που έχουν μεταβιβασθεί σε funds κοκ ή που απομένουν στους ισολογισμούς των τραπεζών…

Πάμε τώρα για λίγο στο πεδίο των κατηγοριών εργαζομένων για τις οποίες «ανακαλύπτεται» ότι υπο-αμείβονται. Δεν είναι χθεσινή, ούτε προχθεσινή η αντίληψη ότι οι αστυνομικοί έχουν χαμηλές απολαβές (και οι λιμενικοί κοκ). Όμως.. πέραν του στερεοτύπου «παιδιά του λαού, που δεν τα βγάζουν πέρα και είναι στο στόχαστρο της κοινωνίας», μελετημένη αναβάθμιση δεν επιχειρείται – πλην άμα μυρίσουν κάλπες. Παρομοίως οι άνθρωποι του ΕΣΥ, «ήρωες με λευκές μπλούζες», χειροκρότημα επί Covid αλλά… στο περίμενε! Και η σύγκριση των αμοιβών των δασκάλων που καλούνται να διδάξουν τα παιδιά, με εκείνες του προσωπικού σπιτιού των «καλών οικογενειών», σοκαριστική. Ενώ προσβλητική η αγνόηση της κατάστασης στην καθαριότητα. Παράλληλο κι εδώ  στοιχείο: αναγνωρίζεται το πρόβλημα των χαμηλών αμοιβών, αλλά χθες η Τρόικα, σήμερα η δημοσιονομική σωφροσύνη ή/και η πίεση των διαφόρων e-fuel, επιταγών ακρίβειας, επιδομάτων θέρμανσης κλπ. «δεν αφήνει περιθώρια».

Ας περάσουμε όμως στην επόμενη φάση: εκείνην του πανικού και των καθυστερημένων μέτρων. Στην περίπτωση των τραπεζών, το ανερχόμενο κύμα ενόχλησης (με αιχμές οργής) της κοινής γνώμης, με βάση και την συνολική άνοδο των επιτοκίων – όχι όμως και των εδώ καταθέσεων! μην υπερβάλλουμε… –  και με  κοντινή την μνήμη της απορριπτικής στάσης των τραπεζών στις διάφορες φάσεις του Εξωδικαστικού Μηχανισμού και των αποπειρών ρυθμίσεων, έφερε την διεκδίκηση αρχικά, την διάθεση επιδεικτικής κόντρας εν συνεχεία της Κυβέρνησης με τις τραπεζικές διοικήσεις. Γραφική κορύφωση τα «μπινελικώματα» Σταϊκούρα με τους τραπεζίτες, ενώ επιστράτευση του φρένου SSM/Φρανκφούρτης από τους τραπεζίτες προκειμένου να φρενάρουν τις πιέσεις. Κανείς δεν προσπάθησε καν να εξηγήσει τις διαφορές των κατηγοριών δανείων/καταστάσεων, γιατί… ποιος κάθεται τώρα να εξηγεί! Συν, βολική χρήση της Δικαιοσύνης ώστε να καθυστερεί η ώρα των πλειστηριασμών. Όσο για την Αντιπολίτευση, «κάθετη» αντιπαράθεση επί του συνόλου των θεμάτων, χωρίς διάκριση (π.χ. στρατηγικών κακοπληρωτών, τεχνητά ευάλωτων κοκ).

Επιστροφή στα χαρακώματα των επιδομάτων: οριζόντια παροχή 600 ευρώ στα Σώματα Ασφαλείας – προσέξτε την λεπτομέρεια: το ίδιο ποσό σε όσους αναμετρώνται με τις μολότωφ, ή με τους αγριεμένους οπαδούς ομάδων μετά τα ντέρμπι κι ακόμη παραπάνω με το οργανωμένο έγκλημα. το ίδιο για τους συνοδούς-οδηγούς-εξυπηρετητές «υψηλών προσώπων» ή τους γραφιάδες επιτελείων. (Η επικοινωνιακά καταβυθιστική σύμπτωση, του να ανακοινωθεί το 600ευρω ακριβώς μετά την δολοφονία νεαρού Ρομά από κουμπουροφόρο ειδικού αστυνομικού σώματος, απλώς τραγική).

Κοινό στοιχείο και στα δυο πεδία, κοινό και σε Κυβέρνηση-Αντιπολίτευση: πληθωρική επικοινωνία. Από κοντά, «ανέβασμα» της έντασης/της πίεσης από τον μηντιακό μας κόσμο. Με υπεραπλουστεύσεις, χωρίς διάκριση, χωρίς επεξήγηση (είναι κουραστική, «δεν τραβάει κλικ/τηλεθέαση»).

Για να καταλήξουμε στην αμφιβολία. Πρώτα στο πεδίο των ρυθμίσεων που – τελικά – θα συμφωνηθούν με τις Διοικήσεις των τραπεζών, ύστερα θα «επικοινωνηθούν» αρμοδίως, με την κάθε πλευρά να περιγράφει πώς πέρασε η δική της προσέγγιση. (Φυσικά, οι δανειολήπτες θα γνωρίζουν, ο καθένας /η καθεμιά, τι ΑΚΡΙΒΩΣ θα ισχύει γι αυτούς. Απλώς… η ευρύτερη κοινή γνώμη θα μείνει με αντικρουόμενες απόψεις για το αν θα στηριχθούν μόνον οι ευάλωτοι, για το ποιοι είναι/θεωρούνται ευάλωτοι κλπ. Φυσικά, η Αντιπολίτευση θα μιλήσει για ψίχουλα).

Το αντίστοιχο και στα επιδόματα «τελικής ευθείας πριν τις κάλπες». Έχοντας αντιληφθεί στην Αντιπολίτευση – πάντως στον ΣΥΡΙΖΑ – ότι η εναντίωση στα επιδόματα των αστυνομικών δεν κοστίζει μόνον (προοπτικά) σε ψήφους από τους ίδιους και τις οικογένειές τους και το περιβάλλον τους αλλά και γενικότερα σαν στάση, πέρασαν στο σίγουρο χαρτί της πλειοδοσίας. Υπέρ ΕΣΥ, υπέρ εκπαιδευτικών,  υπέρ των μαχητών της καθαριότητας, υπέρ λίγο- πολύ των πάντων: ο χειρισμός κατόρθωσε να φέρει προστριβές ακόμη και μέσα στην ίδια την δομή του ΣΥΡΙΖΑ! Αναμένεται τώρα η προσέλευση των κυβερνητικών εδράνων, καθώς η κυρίως προεκλογική τελική ευθεία βρίσκεται μπροστά μας.

Και σιγά-σιγά, αναδύεται μια αμφιβολία αν αυτή η πρακτική, ανάμεσα σε μπινελικώματα για τα δάνεια/χτίσιμο μετώπου κατά των τραπεζών/κοινωνικού αυτοματισμού απέναντι την Αστυνομία ή/και το ΕΣΥ, αποδίδει εν τέλει κάτι.

Πέρα από τον θόρυβο.