Από τις νουθεσίες Κυρ. Μητσοτάκη στις ευχαριστίες Σπ. Λάτση: διαβάστε προσεκτικά

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Εκ πρώτης όψεως, μικρή σχέση υπάρχει ανάμεσα σε μήνυμα που απηύθυνε ο Πρωθυπουργός (και πρόεδρος της ΝΔ) Κυριάκος Μητσοτάκης σε υπουργούς, βουλευτές και στελέχη του – στα πλαίσια Συνόδου των Προέδρων ΔΕΕΠ και ΔΗΜΤΟ της ΝΔ (οι πρώτες είναι οι Διοικούσες Επιτροπές Εκλογικής Περιφέρειας, πρώην ΝΟΔΕ. οι δεύτερες είναι οι Δημοτικές Τοπικές Οργανώσεις) – και στην τοποθέτηση του Σπύρου Λάτση στην ομιλία του για τα πρόσφατα εγκαίνια εκκίνησης κατασκευής του έργου του Ελληνικού όπου αναγνώρισε την προσφορά όσων συνέβαλαν στην εκκίνηση αυτή.

Η τοποθέτηση Μητσοτάκη: «υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ του να είμαστε υπερήφανοι για τα επιτεύγματά μας και να είμαστε αλαζόνες». Και ακόμη: «να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας περίπου αναντικατάστατους». Αυτή η τοποθέτηση – στο κλίμα του τέλους του 2022 και στο μέσον της μακράς προεκλογικής περιόδου του 2023 – έρχεται ως αναγνώριση του πόσο επικίνδυνος  μπορεί να είναι ο κατήφορος της αυτεπιβράβευσης. Μιας πολιτικής πρακτικής η οποία ούτως ή άλλως άνθισε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, αλλά που μετά τις περιπέτειες των τελευταίων – ας πούμε – 15 χρόνων μπορεί να ξεφύγει εύκολα πολιτικά. Και να οδηγήσει σε αυτοτραυματισμό. Πράγματι, με εξαίρεση 2 ή 3 εκλογικές αναμετρήσεις, στις κάλπες οι Έλληνες περισσότερο τιμωρούν παρά επιλέγουν. Όταν λοιπόν έρχεσαι και αυτοπροβάλλεσαι – ΔΕΕΠ και ΔΗΜΤΟ κοκ – ως (περίπου, έστω) αναντικατάστατος σε ένα εκλογικό σώμα πιεσμένο και ανήσυχο για το άμεσο αύριο, παίζεις με την φωτιά.

Πάμε τώρα στην τοποθέτηση Λάτση, ο οποίος μιλώντας – με τηλεσύνδεση, από Γενεύη – στα εγκαίνια του Ελληνικού, έκρινε λογικό/αυτονόητο να τονίσει πώς τρεις διαδοχικές Κυβερνήσεις εργάσθηκαν προκειμένου να προχωρήσει το έργο του Ελληνικού: του Αντώνη Σαμαρά, του Αλέξη Τσίπρα και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και διευκρίνισε, διεξοδικά/υπομνηστικά, ότι «ο Αντ. Σαμαράς θέσπισε τις νομοθετικές βάσεις και έκανε τον διαγωνισμό, ο Αλέξης Τσίπρας διαπραγματεύθηκε την σύμβαση με αύξηση χώρου πρασίνου και χώρου δημόσιου και κοινωνικού ενδιαφέροντος, ενώ πέρασε από την Βουλή και το προεδρικό διάταγμα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε το δύσκολο έργο των αδειοδοτήσεων και του πολεοδομικού πλαισίου». Ευχαρίστησε, δε, πέραν των παρόντων υπουργών – όπου, αυτονοήτως και εν τέλει δικαίως, έλαμπε ο παρευρισκόμενος Άδωνις Γεωργιάδης – τόσο τον Αλέκο Φλαμπουράρη όσο και την Πέτα Πέρκα. [Η τελευταία, για όποιον δεν θυμάται, πέρασε το ΠΔ για τον Μητροπολιτικό Πόλο Ελληνικού – Αγ. Κοσμά το 2018, αλλά και λειτούργησε ως Συντονίστρια της όλης επένδυσης από πλευράς Δημοσίου].

Αυτή ακριβώς η αίσθηση ότι (α) τα δημόσια πράγματα έχουν συνέχεια και ότι (β) η συνέχεια αυτή είναι χρήσιμο να αναγνωρίζεται – χρήσιμο ακόμη και για τα ίδια τα έργα… – πηγαίνει σε αντίθετη φορά από την Ελληνική πολιτική πρακτική του «παραλάβαμε χάος» και «όλα απ’ εμάς ξεκινούν». Ας σημειωθεί ότι ο Σπύρος Λάτσης έκρινε χρήσιμο να σταθεί στην επαναστόχευση του έργου προς το κοινωνικότερο (από τον ΣΥΡΙΖΑ, προς τον οποίο δεν υπάρχει κάποια τεκμαρτή συγγένειά του – πλην αν την αναζητήσει στην διδαχή της επαληθευσιμότητας /διαψευσιμότητας/του Ίμρε Λάκατος στο LSE) . Ας σημειωθεί επιπλέον ότι, θεωρώντας το Ελληνικό «έργο που ενώνει μεγάλο μέρος των πολιτών, τρεις Κυβερνήσεις, ακόμη και τις Τοπικές Αυτοδιοικήσεις», δηλαδή σημειώνοντας ότι υπάρχει και μέρος της κοινωνίας που δεν συμφωνεί, η πλευρά Λάτση άφησε να γίνει γνωστή και πρωτοβουλία για κοινωνικότερο άνοιγμα της οικιστικής ανάπτυξης του Ελληνικού, με ανάλογη τιμολογιακή πολιτική που θα διευρύνει την πρόσβαση. Να δούμε τι θα σημάνει, αυτό, αλλά ακόμη και ως σήμα έχει ενδιαφέρον.