AgriBusiness Forum, η τωρινή κρίση και η διατήρηση συνέχειας

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Τελικά, παρόλες τις προσπάθειες να απωθηθεί κάπου στο φόντο το ερώτημα «ποια θα είναι η επίπτωση της τωρινής κρίσης, κρίσης κόστους στις εισροές παραγωγής των αγροτικών προϊόντων /των ειδών διατροφής (ιδίως του ενεργειακού κόστους αλλά και των λιπασμάτων κοκ), κρίσης τιμών των τελικών προϊόντων και επίπτωσης στο καταναλωτικό πρότυπο, άρα στην ζήτηση», αυτή η διάσταση παρέμεινε παρούσα στο σύνολο των συζητήσεων του φετινού – 5ου – AgriBusiness Forum. Που, επιλέγοντας ως θεματική το Διατροφικό Εφοδιασμό, την Ασφάλεια και Ανθεκτικότητα προσπάθησε να κρατήσει μεν θεμελιώδεις προσεγγίσεις στον αγροδιατροφικό τομέα – πόσο επηρεάζει τις εξελίξεις η κλιματική αλλαγή; τι ρόλο παίζει η υγειονομική προτεραιότητα; πώς έχουν επηρεαστεί/πού πηγαίνουν οι εφοδιαστικές αλυσίδες; τι σημαίνει πλέον η «βιωσιμότητα»; ποια χρηματοδοτικά εργαλεία λειτουργούν ; πώς ο πρωτογενής τομέας συναντά τον τριτογενή (ιδίως τον τουρισμό); πώς η τεχνολογία και οι καινοτομίες που προκύπτουν από την έρευνα συναντούν την αγροτική πράξη; που βρίσκεται/πού πορεύεται η Κοινή Αγροτική Πολιτική με τις κυλιόμενες μεταρρυθμίσεις της; – αλλά δεν απέφυγε «τον ελέφαντα στο δωμάτιο». Που είναι, ακριβώς, η διατάραξη την οποία έφερε στην επιφάνεια το υπό εξέλιξη πληθωριστικό φαινόμενο.

Το AgriBusiness Forum, όπως μας έχει συνηθίσει, έφερε στο προσκήνιο την αξιοποίηση της καταλληλότερης τεχνολογίας καθώς και των σύγχρονων οργανωτικών δυνατοτήτων, όπως αυτή διδάσκεται από την πρακτική συνεργασίας (α) των παραγωγών, (β) της έρευνας/της τεχνολογίας και (γ) των κρατικών/περιφερειακών αρχών (triple helix) , με την συνεχιζόμενη μεταφορά τεχνογνωσίας και εμπειριών να λειτουργεί θετικά, ιδιαίτερα την στιγμή που οι διαθέσιμοι χρηματοδοτικοί πόροι του Next Generation EU αλλά και του ΕΣΠΑ/του Γεωργικού Ταμείου υπόσχονται σταθερή χρηματοδοτική στήριξη. Ομοίως η χρησιμότητα της ανάδειξης βέλτιστων πρακτικών – όπως εκείνων της Ολλανδικής γεωργίας, ενώ σε προηγούμενες χρονιές υπήρχαν ισχυρές παρουσίες και από ΗΠΑ  – με έμφαση στην σωστή τους προσαρμογή στην Ελληνική πραγματικότητα.

Το ερώτημα όμως δεν αποφεύγεται: πόσο η τωρινή διατάραξη θα αφήσει σταθερή την προσπάθεια να «περάσει» σε διαφορετικό επίπεδο η γεωργία και ο αγροδιατροφικός τομέας; Πόσο, δηλαδή θα διατηρηθεί η δυναμική για ένταξη της τεχνολογίας που προκύπτει από την έρευνα στην παραγωγή (σε μεγάλη κλίμακα) Πόσο θα διαδοθεί στην πράξη η γεωργία ακριβείας; Πόσο θα μπορέσει να διατηρηθεί η περιβαλλοντική προτεραιότητα της ίδιας της ΚΑΠ; Τι διαφορά θα φέρουν τα νέα επιτεύγματα της βιοτεχνολογίας στις στάσεις έναντι των γενετικά τροποποιημένων προϊόντων; Πόσο προσαρμοστική θα αποδειχθεί, υπό τις νέες συνθήκες, η νέα ΚΑΠ που τώρα ξεκινά να εφαρμόζεται ενώ οι συνθήκες εφαρμογής της έχουν ριζικά μεταβληθεί;

Διόλου τυχαίο, που η αιχμηρότερη ίσως επισήμανση στις συζητήσεις του AgriBusiness Forum ήταν ότι η νέα ΚΑΠ υποχρεώνει, για την εφαρμογή της σε «διοικητική επανάσταση» – η οποία δεν φαίνεται να έχει προχωρήσει. Την ίδια στιγμή, όταν τέθηκε το ερώτημα κατά πόσον οι νέες απαιτήσεις/προδιαγραφές ESG για τις αγροδιατροφικές επιχειρήσεις αποτελούν – ιδίως υπό τις συνθήκες κρίσης… – τροχοπέδη στην πράξη, δόθηκε η απάντηση ότι – αντιθέτως – λειτουργούν σαν πρόσθετο κριτήριο στις αποφάσεις επένδυσης.

Ενώ, κατά τα άλλα, αξίζει να καταγράψει κανείς τα προαπαιτούμενα στήριξης, με εργαλεία της νέας εποχής, επιχειρήσεων του αγροδιατροφικού τομέα: καλά στελεχωμένη διοικητική ομάδα. εις βάθος γνώση της αγοράς. δημιουργία καινοτόμων, επώνυμων προϊόντων.

Τώρα, κατά πόσον η αγροτική πραγματικότητα επί του πεδίου δημιουργεί στην Ελλάδα του 2022-23 αισιοδοξία για επιχειρηματική λειτουργία με τέτοια κριτήρια, είναι μια άλλη ιστορία.