Και στην εποχή του κορωνοϊού «ο δρόμος χαράζεται περπατώντας»

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Του (Ισπανού ποιητή) Αντόνιο Ματσάδο είναι ο στίχος «Caminante, no hay camino, se hace camino al andar/Οδοιπόρε, δρόμος δεν υπάρχει, ο δρόμος χαράζεται περπατώντας». Μαζί με μια ρομαντική ματιά στο ξεκίνημά του, που ωστόσο υιοθετούσε σύγχρονη φόρμα, ο Ματσάδο βρέθηκε στην δίνη του Ισπανικού Εμφυλίου και, δίπλα στις περιγραφές του Ισπανικού τοπίου, επιχείρησε να δώσει κάτι από «τις δυο Ισπανίες» – των ανθρώπων που προκειμένου να φέρουν/να αποκαταστήσουν την ενότητα της χώρας, ξέσκισαν και τους ίδιους τους πολιτικούς χώρους τους αλλά και την κοινωνική ειρήνη – και το μέλλον

Τον στίχο του Ματσάδο θυμίζει αρκετά η κατάσταση προβληματισμού και αναζήτησης, επιχρωματισμένη με βαθύτερο φόβο, που διαμορφώνεται γύρω από τα επόμενα βήματα διαχείρισης της πανδημίας του κορωνοϊού. Να σπεύσουμε να προσθέσουμε «όχι μόνο στην Ελλάδα, παντού». Ακόμη και σε χώρες που δεν την έχουν την διχαστική προϊστορία, όπου τα πολιτικά τους συστήματα δεν τρέφονται από την αντιπαλότητα – παρόμοια παράδοση έχει για παράδειγμα η Γαλλία, η Ιταλία, αλλά (μετά το φαινόμενο Τραμπ!) και οι ΗΠΑ – ακόμη δηλαδή και σε μια Γερμανία ή σε Σκανδιναβικές χώρες, διαφορετικά και στην Αγγλία (όπου υπήρξε υπερκομματική ψήφιση μέτρων, παρά τις εσωτερικές τριβές στους Συντηρητικούς) η συναίσθηση της απόλυτης πολιτικής «ζήτησης»/ανάγκης για λύσεις και για μέτρα μπροστά στα κύματα της πανδημίας, οδηγεί σε συνεχείς μεταβολές πολιτικής. σε αιφνίδιες αναδιατάξεις πρακτικών. Σε εναλλαγή αυστηρών μέτρων με χαλαρώσεις υψηλού προφίλ.

Πέρα, λοιπόν, από το μείζον θέμα της εξασφάλισης συναίνεσης – που, αυτό, ούτως ή άλλως είναι για την Ελλάδα χαμένη υπόθεση και το γνωρίζουμε όλοι – υπάρχει και το ζήτημα της επεξήγησης σε μια παραζαλισμένη κοινή γνώμη του γιατί και πώς ζητείται από τον πολίτη να αποδεχθεί και να πιστέψει τις συνεχείς διορθώσεις πορείας και να συμπαραταχθεί με αυτές. Με την παραλλαγή Όμικρον να διαδίδεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς και να κοιτάζει μάλλον αφ’ υψηλού την κάλυψη των μέχρι τώρα εμβολίων και εμβολιασμών, η διάσταση αυτή της διατήρησης μιας κάποιας αξιοπιστίας των Κυβερνήσεων έχει καθοριστική σημασία.

Μήπως, λοιπόν, σε μια κρίση ειλικρίνειας τεχνοκράτες της επιδημιολογίας, ερευνητές της βιολογίας και της Ιατρικής και πολιτικοί από κοντά, έδιναν την ειλικρινέστερα εξήγηση: «Οδοιπόρε, δρόμος δεν υπάρχει. Ο δρόμος χαράζεται περπατώντας».