Η ακαταμάχητη πολιτική γοητεία του «Εγώ, πάντως, δεν φταίω»

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Είναι τόσο μονότονα και σαν από καρμπόν τα σχόλια και οι αναλύσεις για το πώς η «Ελπίδα» (όποιος την είχε την πρωτοβουλία αυτής της ονοματοδοσίας της χιονοθύελλας, πρέπει να είναι ιδιαίτερα υπερήφανος..) κατόρθωσε μέσα σε λιγότερο από μια μέρα να αποδειχθεί κατά πολύ χειρότερη/πιο τραυματιστική από την περυσινή (ονοματολογικά σοφότερη) «Μήδεια», που είχε διαρκέσει 4 μέρες, ώστε αληθινά κανείς καταλήγει ότι η επιβίωση στην Ελλάδα του 2022 όταν τα πράγματα χαλάσουν εξαντλείται σε:

(α) επαναλαμβανόμενα στριγκά μηνύματα του «112».

(β) συστάσεις/εντολές να μείνει ο κόσμος στο σπίτι του («όχι περιττές μετακινήσεις») ή, αντιθέτως, προτροπή/εντολή για εκκένωση («κινηθείτε προς…»)

(γ) κήρυξη ημερών αργίας του δημοσίου (ευκολότερο) και του ιδιωτικού (εν τέλει) τομέα.

Πρόκειται για την πιο γνήσια αποτύπωση του τι σημαίνει η τόσο προσφιλής στην πολιτική (και στα μήντια) της εποχής έννοια της «ατομικής ευθύνης». Κάτι σαν το «Τρεχάτε Χριστιανοί!» των παλιότερων αιώνων, όταν κατέφθαναν σε παραλιακές περιοχές της Ελλάδας κουρσάροι, στα δε χωριά της ενδοχώρας τουρκοαλβανικά στίφη: ο καθένας μόνος του, άντε και με την οικογένεια και τους γειτόνους.

Όμως, στο βάθος αυτής της διαχείρισης των καταστάσεων έκτακτης ανάγκης –  επιτελικής, ή όπως αλλιώς βαφτιστεί αύριο/μεθαύριο – υπάρχει και μας αγναντεύει όλους, αυτάρεσκα, μια βαθύτερη πολιτική σοφία. Τι εννοούμε; Ότι από την πολιτική του τάξη, ο Έλληνας ένα κυρίως αποζητά, κι αυτό του παρέχεται απλόχερα! Ένα: «Τις πταίει;». Αναζήτηση ευθυνών. Καλέσματα «να επιληφθεί επιτέλους ο εισαγγελεύς!» Το οποίο , με την πείρα των δεκαετιών έχει μετεξελιχθεί σε κάτι πιο διαβρωτικό. Στο: «Εγώ, πάντως, δεν φταίω!».

Δείτε την υποδειγματική εφαρμογή του κανόνα την περίπτωση της «Ελπίδας». Υπεύθυνος της Πολιτικής Προστασίας – που έχει, ορθότατα, την ευθύνη των δημόσιων ΚΑΙ ιδιωτικών υποδομών υπό συνθήκες κρίσης – ο πολιτογραφηθείς Έλληνας προκειμένου να αναλάβει τον ρόλο Κύπριος Χρήστος Στυλιανίδης. Αξιόλογος, ουσιαστικός, πολλά υποσχόμενος στο ξεκίνημα. Ουδείς θα κλάψει το γκρέμισμά του, «ας πάει να πολιτευθεί στο χωριό του» (ακούστηκε κι αυτό), και πάντως δεν χρεώνεται σε κάποιαν από τις διαγκωνιζόμενες ομάδες εξουσίας. Βέβαια, έχοντας συνειδητοποιήσει πώς παίζεται το παιχνίδι, ο ίδιος έσπευσε να δείξει για τις ευθύνες προς την Αττική Οδό. (Της οποίας η σύμβαση λήγει σε λιγότερο από δυο χρόνια. Μέτοχοι ΑΚΤΩΡ κατά 2/3, ΑΒΑΞ κατά 1/3, EGIS – γαλλική για την τεχνογνωσία – κατά 1/1000. Μέσος όρος καθαρών κερδών, κοντά 50 εκατ. τον χρόνο. Σύνολο κερδών 15ετίας: 770 εκατομμύρια, αρχική επένδυση συν βελτιώσεις κάπου 1,5 δις. Υψηλότατο κόστος λειτουργίας, που «περνούσε» με επιδέξιο τρόπο στα κέρδη). Βολικά, λοιπόν, «φταίνε οι ιδιώτες!» Επειδή δε ζούμε σε χώρα με Ανατολική λογική εξουσιών, «μετά από εντολή/υπόδειξη Πρωθυπουργού, 2000 ευρώ/εγκλωβισμένο θα δοθεί ως αποζημίωση σε όσους βρέθηκαν επί ώρες και ώρες αποκλεισμένοι» .

Κάποια στιγμή, φάνηκε ότι δεν υπήρξαν προβλήματα με την ηλεκτροδότηση – δεν θα ήταν και λίγο, αυτό! – καθώς τα εκτεταμένα κλαδέματα μετά την «Μήδεια» αλλά και κάποιες προετοιμασίες του ΔΕΔΔΗΕ απέφυγαν τις ευρύτερες διακοπές. Βέβαια, μπήκαν μπρος και οι επικατάρατες λιγνιτικές μονάδες, συν τίγκαραν τα καλώδια εισαγωγής ρεύματος. Σιγά-σιγά, όμως, και μάλιστα εξίσου σε περιοχές του Λεκανοπεδίου και στην περιφέρεια (ιδίως Εύβοια) προέκυψαν σημαντικά προβλήματα. Οπότε, και εκεί, κυνήγι μετάθεσης ευθυνών και αμύνης («με ηρωικές προσπάθειες οι άνδρες του ΔΕΔΔΗΕ…»). Όπως, στο θέμα της κυκλοφορίας, οι απαγορεύσεις στην Εθνικό Οδό και το κλείσιμο της Κατεχάκη «προστάτευσαν» από διπλωμένες νταλίκες και κολλημένα Ι.Χ. και διέσωσαν (;) την τιμή του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως/Τροχαίας και της Περιφέρειας. Η οποία – μαζί και οι Δήμοι – ασφαλώς και αχνοχαμογελούσε όταν προέκυψε ο χαμός σε Κηφισιάς/Μεσογείων και σχεδόν μέχρι το Κέντρο της Αθήνας,  άμα σκέφτονταν τι θα είχε γίνει αν δεν είχε προαπαγορευθεί η λειτουργία των σχολείων, με τις μανάδες να τρέχουν να μαζέψουν από τα σχολεία τα αποκλεισμένα παιδιά τους και… να αποκλείονταν με την σειρά τους.

Μένει τώρα να δούμε πώς θα επαναλειτουργήσει η Αθήνα και η περιφέρεια, καθώς το ξεπάγωμα έχει την δική του τεχνογνωσία. Πάντως, ας σημειωθεί πως όταν η ίδια χιονοκαταιγίδα σάρωσε και την γείτονα Τουρκία, τα εκεί κανάλια έδειχναν σε συνεχή ροή μπριγάδες από χωροφύλακες και ΕΜΑΚ να διασώζουν – με ερπυστροφόρα και με πούλμαν παραδίπλα – γριούλες και οικογένειες με παιδιά. Ξεκινώντας με το να προσφέρουν τσάι από θερμός στους απεγκλωβιζόμενους. Κρατήστε την εικόνα, π.χ. για τα τεύχη δημοπράτησης της νέας περιόδου της Αττικής Οδού. Ή/και για τους αυριανούς αρμόδιους υπουργούς μας, στις on-camera/επί του πεδίου εμφανίσεις τους.