Η επόμενη μέρα της υπόθεσης Καρολάιν, Πισπιρίγκου, «Κιβωτού» στον καθρέφτη

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Το είχαμε δει με το κύμα καταγγελιών, ύστερα με την διευρυνόμενη κινητοποίηση για τα θέματα εκμετάλλευσης ισχύος και σεξουαλικής παρενόχλησης κατά των γυναικών στα πλαίσια του #metoo στο θέατρο, στον αθλητισμό, σε όλο και ευρύτερους κύκλους (η ίδια η δημοσιογραφία που έσυρε τον χορό των αποκαλύψεων ήδη κοιτάζει τον εαυτό της). Το είδαμε εν συνεχεία, πολύ πιο σκοτεινά στο θέμα της ενδο-οικογενειακής βίας, επίσης στρεφόμενης κατά των γυναικών – μέχρι τις γυναικοκτονίες (υπόθεση Καρολάιν) – αλλά και κατά των παιδιών – κι έτσι φθάνουμε σε περιπτώσεις ακόμη και θανάτωσης (υπόθεση Πασπιρίγκου). Το βλέπουμε ακόμη περισσότερο τώρα με την πυραμίδα σκοτεινής προβληματικότητας σε δομές προστασίας, παιδιών (υπόθεση «Κιβωτού του Κόσμου») ατόμων με ειδικές ανάγκες κοκ.

Η διαδρομή είναι ανάλογη – όχι πανομοιότυπη, καθώς οι δίαυλοι μέσω των οποίων γίνεται η επικοινωνία των θεμάτων είναι οι ίδιοι, αλλ’ η αίσθηση ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης (ό,τι κι αν σημάνει ο όρος) είναι διαφορετική. Πρώτα, έκπληξη. Ύστερα, κλιμακούμενο ενδιαφέρον – με έμφαση στην ζωντανή/προκλητική ει δυνατόν λεπτομέρεια. Εν συνεχεία, οργή – που κι αυτή κλιμακώνεται όσο τα μήντια «αναπτύσσουν» το θέμα. Μονοπώληση της επικαιρότητας επί μέρες (καμιά φορά βδομάδες). Ύστερα, «Πώς και δεν ασχολήθηκε ποτέ το Κράτος/οι αρχές/η Εισαγγελία/οι κοινωνικές υπηρεσίες!». Έκκληση για έλεγχο – κάπου εδώ μπαίνει στην μέση και κάτι από οικονομικό σκάνδαλο – με κατάληξη έκκληση μόνιμη ευθύνη/σταθερή παρουσία της κρατικής μέριμνας. Και… πάμε παρακάτω, με την Δικαιοσύνη να ασχολείται για την συνέχεια των ευθυνών με τους δεδομένους ρυθμούς της με την αστυνομική διερεύνηση, όπου χωρεί, να φέρνει τις συνήθεις διαρροές και τις δικογραφίες (όταν συγκροτούνται) να διαρρέουν επίσης κατά τα συνήθη…

Ύστερα; Ύστερα πάμε στο επόμενο «μεγάλο θέμα». Έκπληξη – ενδιαφέρον για τις σκοτεινές λεπτομέρειες – μηντιακή συρροή κάλυψης – οργή – «Τι κάνει το Κράτος;» – έλεγχοι – Αστυνομία/Εισαγγελία/διώξεις – όρκοι για κρατική/θεσμική μέριμνα – Δικαιοσύνη – διαρροές – πάμε για νέα υπόθεση!

Μένει πίσω μια «εύκολη» προθυμία να ζητηθεί η κρατική μέριμνα, σε υποκατάσταση της καταγγελόμενης όταν ιδίως πρόκειται για ιδιωτική, μη-κερδοσκοπική, συλλογική κοκ. Δεν (ΔΕΝ) μένει πίσω ένα κεφάλαιο παγιότερου ενδιαφέροντος να ελεγχθεί γενικότερα/σε βάθος χρόνου ένα ζήτημα. να υπάρχει μια σοβαρή και πειστική δομή υποδοχής κακοποιημένων ή/απειλούμενων γυναικών. να υπάρχει αστυνομική ευαισθησία σε περιπτώσεις καταγγελίας ενδο-οικογενειακής βίας. να ενισχυθεί η αναδοχή/και να προχωρήσει η αποϊδρυματοποίηση και η προώθηση των υιοθεσιών. Και ο μηντιακός χειρισμός; Όποιος νομίζει ότι βελτιώνεται, ή έστω ότι μαθαίνει από τις αστοχίες του και τους εκτροχιασμούς του, ας το ξανα-κοιτάξει!

Να σταθούμε σε ένα και μόνο σημείο: τι είδος ανθρώπων, με τι λογής κατάρτιση (όχι πτυχία, ουσιαστική κατάρτιση) και με τι επίπεδο ενσυναίσθησης θα ασχοληθούν επί του πεδίου (όχι σε επίπεδο Δ.Σ.) με τα παιδιά σήμερα της «Κιβωτού», αύριο άλλων δομών που δυσλειτούργησαν; Μας συγχωρείτε για το αγοραίο ερώτημα, αλλά… με τι αμοιβές; με τι εργασιακό καθεστώς προκειμένου να δώσουν τον εαυτό τους; Οι ανάδοχες οικογένειες, ή οι υιοθετούσες, πώς θα στηριχθούν/πώς θα φωτισθούν για το ανθρώπινο έργο που αναλαμβάνουν – όταν θα έχει τελειώσει η γραφειοκρατία; Και τα παιδιά που (βάσει εισαγγελικής παραγγελίας) βρίσκονται σε νοσοκομεία αντί δομών, ποιος τα παρακολουθεί;

Και ακόμη: οι μηχανισμοί υποδοχής καταγγελιών, τα γραφεία π.χ. της Αστυνομίας (όχι εκείνης που ασχολείται με την καταστολή ή/και την παρακολούθηση, δηλαδή) για την ενδο-οικοκογενειακή βία ή για υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης, τι κατάρτιση έχουν προβλέψει για τους ανθρώπους τους; τι παρακολούθηση στην δράση τους;

Η επόμενη μέρα της υπόθεσης Καρολάιν, Πισπιρίγκου, «Κιβωτού» στον καθρέφτη, όταν σβήσουν τα φώτα του μηντιακού ενδιαφέροντος…