Πώς ο στρουθοκαμηλισμός με την νέα γενιά «κόκκινων δανείων» μάς εξαντλήθηκε, τελικά

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Δεν ήταν μόνον Ελληνική η τάση, να σπρώχνονται προς το περιθώριο οι πρώτες ενδείξεις για επανεμφάνιση φαινομένων «κόκκινων δανείων νέας γενιάς», ιδίως μετά την περίοδο του κορωνοϊού: βλέπετε, οι πολυεπίπεδες διευκολύνσεις/ρυθμίσεις στήριξης, μαζί και η επανεγκατάσταση μιας κάποιας κουλτούρας πληρωμών (αυτή, στα δικά μας μεταΜνημονιακά…) βοηθούσαν για μια αναγκαστική αισιοδοξία. Όμως, η σταθερή αντιπάθεια των τραπεζών για τον Εξωδικαστικό Μηχανισμό υπό τις διαδοχικές μετεμψυχώσεις του, μαζί και η αποχώρηση της Μνημονιακής, ύστερα της Ενισχυμένης Μεταμνημονιακής Εποπτείας (που όλοι τις μισήσαμε, όμως πολλούς βόλεψε να κρατούν κάπως σταθερό το πηδάλιο) άφησε πίσω αντανακλαστικά που τραυματίζουν. Και μάλιστα τώρα που εγκαταστάθηκε ανάμεσα μας ο πληθωρισμός. συν, οι αντιπληθωριστικές αυξήσεις επιτοκίων από ΕΚΤ.

Φυσικά  πριν λίγες μόνον ημέρες, όταν ο (υπουργός Οικονομικών, με την φιλοδοξία να έχει και ο ίδιος και η Κυβέρνηση που υπηρετεί ευθύνες «μιαν άλλη μέρα») ανέβασε τους τόνους και την πίεση: από εκκλήσεις και παραινέσεις προς τις τράπεζες – την μια για ρυθμίσεις δανείων, την άλλη για τα επιτόκια καταθέσεων… – πέρασε σε μόλις συγκαλυμμένη ανακίνηση θέματος φορολόγησης των αυξημένων περιθωρίων κέρδους (βέβαια… τα 2,8 δις κερδών 9μήνου των συστημικών «αντικρύζονται» από κάτι σαν 5 δις νέων δανείων που τείνουν να κοκκινίσουν). Για να σπεύσει – από Λονδίνο – ο Πρωθυπουργός να καθησυχάσει: δεν ήταν μόνον εκεί για άντληση know-how για Τατόι, ήταν και σε roadshow Morgan Stanley/ΧΑΑ.

Εκείνο που βρίσκεται λοιπόν, στο τραπέζι τώρα με τις διαρροές για προσυμφωνημένη/υπό πίεση πορεία προς (έως και 7ετείς επιμηκύνσεις δανείων, συν 2 χρόνια χάριτος, συν συγκράτηση επιτοκίων των δανείων που σκοντάφτουν, μόνον ως κεραυνός εν αιθρία δεν έρχεται.

Μόνο που, να!, αν οι τράπεζες – και εν συνεχεία τα funds και οι servicers της προηγούμενης γενιάς κόκκινων δανείων – δεν είχαν τόσο περιφρονήσει τον Εξωδικαστικό Μηχανισμό και τις συνολικές προσπάθειες της Ειδικής Γραμματείας Ιδιωτικού Χρέους, το «τικ-τακ, τικ-τακ» της νέας γενεάς μη-εξυπηρετούμενου χρέους θα ήταν λιγότερο διαταρακτικό.