Αυτοϋπονομεύσεις – λίγο-πολύ παντού

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Η κυβερνητική διαχείριση της ολιγοήμερης κρίσης της «Μήδειας», με πυκνή επικοινωνία για επίτευξη της  διάχυσης ευθυνών και με εντελώς ρηχή ανάληψη ευθύνης, υπήρξε εξαιρετικά αυτοϋπονομευτική επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη (ή: του επιτελείου του, η ευθύνη ούτως ή άλλως καταλήγει στον ίδιο…) να εμφανιστεί οργισμένος για την εικόνα των υπουργών και στελεχών του που μετακινούσαν ο ένας στον άλλο την ευθύνη, θύμισε τις πιο τραγικωμικές στιγμές Σημίτη,  Καραμανλή και άλλων ενοίκων του Μαξίμου να προσπαθούν να μείνουν οι ίδιοι έξω από το κάδρο των ευθυνών και της ενόχλησης προς οργής του κόσμου. Η πεπατημένη της αναγγελίας νομοθετικών πρωτοβουλιών για επανα-διευκρίνηση αρμοδιοτήτων – αντί της οργανωτικής ευθύνης, δηλαδή του σοβαρού επιχειρησιακού συντονισμού που κανείς δεν τον θέλει γιατί… προκύπτει ευθύνη! – ή για μελλοντικές παρεμβάσεις τύπου υπογειοποιήσεων καλωδίων, αποδείχθηκε ακαταμάχητη. Ενώ η «πολιτική» προσέγγιση Χρυσοχοΐδη, να απομακρύνει από τον εαυτό του την ευθύνη για την κοινότοπη – ανά τις δεκαετίες! –  πρωτοβουλία να κλείσει για λόγους ασφαλείας την Εθνική Οδό, η οποία όλοι έχουμε αποδεχθεί ότι κλείνει επί διαδοχικών Κυβερνήσεων και παραχωρησιούχων, με την επίκληση της ευθύνης του ΣΥΡΙΖΑ για την εκατόμβη της πυρκαγιάς στο Μάτι, υπήρξε η πολιτική αποκορύφωση: οι νεκροί ως μόνιμο πολεμοφόδιο στην πολιτική αντιπαράθεση.

Όμως, μήπως αυτοϋπονόμευση δεν αποτελεί και εκείνο που αρχικά έδειχνε να εξελίσσεται σε ενδιαφέρουσα προσδοκία επιτυχίας στο μέτωπο των εμβολιασμών; Αναφερόμαστε στα φαινόμενα των εκτός σειρά εμβολιασμών τα οποία πυκνώνουν, με διοικήσεις νοσοκομείων και μάλιστα γιατρούς να «αναλαμβάνουν» την ευθύνη, δηλαδή να έχουν την πρωτοβουλία στρέβλωσης μιας ορθότατης πρακτικής – τον εκτός σειράς εμβολιασμό προκειμένου να σώζονται δόσεις εμβολίων όταν ακυρώνονται ραντεβού η όταν έχουμε έκτακτες συνθήκες – αλλά με λογική εξυπηρέτησης ημετέρων. Που «βαφτίζονται» αστυνομικοί, λιμενικοί, στρατιωτικοί ή πυροσβέστες, ότι δηλαδή ανήκουν στις ομάδες που ορθώς είναι standby/σε επιφυλακή οσάκις μένουν δόσεις εμβολίων αδιάθετες, ώστε να μην πάνε χαμένες. Μια σωστή πρακτική αυτοϋπονομεύεται στην πράξη, όσο αποκαλύπτονται καταχρήσεις: η υπόθεση της Κέρκυρας φώτισε το πρόβλημα, αν τώρα οι αρμόδιοι για την καμπάνια εμβολιασμού  δεν προσέξουν και δεν κάνουν (επίσημα, ανακοινωμένα) ελέγχους διασταύρωσης των στοιχείων όσων μετέχουν σε εκτός σειράς εμβολιασμούς, τότε θα έχουν καταφέρει να καταστρέψουν  εκείνο που με κόπο πολύ χτίζεται. Την αποδοχή, ευρύτατη, των εμβολιασμών ως αξία, ως ελπίδα και όχι απλώς ως αναγκαία διαδικασία.

Αυτού του τύπου η αυτοϋπονόμευση φυτρώνει όλο και πιο ζωηρά τον τελευταίο καιρό. Την είδαμε στην υπερπροθυμία πολιτικών τενόρων να προσέλθουν στην Ελληνική εκδοχή του #metoo, των καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση ή και κακοποίηση στους «κλειστούς» χώρους – αθλητισμού, τέχνης, αναμένεται η δημοσιογραφία ή η πολιτική… – που όμως ήδη περνούν σε φάση συγκάλυψης λόγω ημετερισμού/παρεοκρατίας (Να μην θιγούν οι εκάστοτε «δικοί μας»).

Σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος, θα την δούμε – φόβο διατυπώνουμε! – την αυτοϋπονόμευση στην διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής, μετά από λίγο, άμα δυσλειτουργήσουν άσχημα οι διερευνητικές Ελλάδας-Τουρκίας. Εκεί η υπερπροθυμία να προβληθεί π.χ. ως νίκη των Ελληνικών χειρισμών η στάση της ΕΕ (απειλή ή πάντως αναφορά κυρώσεων κατά της Αγκυρας) ή πάλι να χειροκροτηθεί από ανθρώπους που δεν τα πολυπιστεύουν η προσέλευση σε διερευνητικές και η «προοπτική Χάγης», κινδυνεύει να προκαλέσει τώρα αντίθετο κύμα. Και να φορτώσει την Ελλάδα με κόστος στο διεθνές/Ευρωπαϊκό blame game.