Αν όμως είναι  να ξαναζήσουμε «Μήδεια» με την «Ελπίδα»…

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

‘Ήταν λίγο αργότερα απ’ ό,τι φέτος όταν η «Μήδεια» χτύπησε πέρσι – μέσα Φεβρουαρίου – την Αττική, ενώ έπληξε και άλλες περιοχές της Ελλάδας (από Λήμνο μέχρι Πάρο).

Επειδή ο άνθρωπος φυλάγεται σβήνοντας τα δυσάρεστα από την μνήμη, ατομική ή συλλογική πολλοί έχουμε λησμονήσει την βιωμένη εικόνα των δέντρων που κατέπεσαν κατά εκατοντάδες στα βόρεια προάστια, συμπαρασύροντας καλώδια της ΔΕΗ (με διακοπές παροχής ρεύματος στα 15-20 χιλιόμετρα απόσταση από την Πλατεία Συντάγματος, με διάρκεια όχι μόνον πολλών ωρών αλλά και ημερών) τις διακοπές υδροδότησης, το κλείσιμο Εθνικής Οδού ή και … της Κηφισίας (με την γνώριμη πολεμική κραυγή «γιατί δεν έχετε αλυσίδες!»). Τότε βέβαια είχαμε ακόμη Πολιτική Προστασία με Νίκο Χαρδαλιά, οπότε το όλο ύφος παρέπεμπε σε λογική εκστρατείας –  αλλά και η ανοχή του κόσμου (λόγω του άσχετου πλην ταυτόχρονου σοκ της πανδημίας) βρισκόταν σε υψηλά επίπεδα.

Πάντως, και όταν έλιωσαν τα χιόνια και αποκαταστάθηκε κάποια κανονικότητα, έμειναν επί βδομάδες και βδομάδες τα πεσμένα δέντρα ή και σωροί κλαδιών – καθώς οι δήμοι της Βόειας/ΒορειοΑνατολικής Αττικής είχαν την έμπρακτη σοφία να περάσουν το μήνυμα στους κατοίκους ότι θα μπορούσαν να κλαδέψουν/να ζητήσουν από συνεργεία εκτεταμένα κλαδέματα ιδίως πεύκων (χωρίς το παρανοϊκό καθεστώς αδείας/ελέγχου της Δασικής Υπηρεσίας). Και, έστω μετά από μακρά καθυστέρηση, να μαζέψουν τους σωρούς των κλαδιών, προτού… γίνουν προσάναμμα σε καλοκαιρινές πυρκαγιές. Αλλ’ ας σταματήσουμε εδώ.

Ήδη τότε το αντανακλαστικό της Πολιτικής Προστασίας υπήρξε η απαγόρευση κυκλοφορίας – μάλλον σε λογικά πλαίσια. Ήρθε βέβαια η επόμενη φάση, εκείνη των φοβερών πυρκαγιών του καλοκαιριού, οπότε η λογική της εκκένωσης και της απαγόρευσης ωρίμασε ως κυρίαρχη πρακτική – ακόμη κι όταν ξεπεράστηκε το μέτρο, πάλι ήταν τόση η αίσθηση κινδύνου που η κοινωνική ανοχή δόθηκε απλόχειρα. Αργότερα, όταν η καταιγίδα «Μπάλλος» έπληξε με πλημμύρες πέρα από άλλα σημεία της Ελλάδας και την Αττική, η Πολιτική Προστασία (αυτή την φορά με Χρήστο Στυλιανίδη αντί Νίκου Χαρδαλιά στο πηδάλιο) εφήρμοσε την λογική της προληπτικής διακοπής κυκλοφορίας ακόμη και σε κεντρικές αρτηρίες του πολεοδομικού συγκροτήματος της Πρωτεύουσας με γενικευμένο τρόπο.

Γιατί όλα αυτά; Διότι άμα είναι να ξαναζήσουμε, όπως αρκετές προβλέψεις κάνουν λόγο, νέο αντίστοιχο φαινόμενο τύπου «Μήδειας» (που με διαφανείς λόγους ξορκισμού του κακού/ψυχολογικής στήριξης βαφτίζεται κατά τα φαινόμενα «Ελπίδα») είτε στην Κεντρική Ελλάδα  είτε και στην Αττική ή ακόμη και σε νησιά, ας μην θεωρηθεί από τους υπεύθυνους της Πολιτικής Προστασίας, της ΔΕΗ, των αυτοκινητοδρόμων κοκ ότι η αναφορά σε άνευ προηγούμενου καιρικά φαινόμενα, σε νέα φάση της κλιματικής αλλαγής που έγινε κλιματική κρίση και άλλα αντίστοιχα, θα θεωρηθούν από την κοινή γνώμη επαρκή. Ούτε η ονομασία «Ελπίδα», ούτε η επικοινωνιακή επένδυση θα αρκέσει.