Από την φαρμακευτική τηλεδιάσκεψη Μαξίμου στην Έκθεση Πισσαρίδη: στο ίδιο έργο θεατές

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Κυριακάτικα, λοιπόν, μίλησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης – περιστοιχιζόμενος από πλειάδα υπουργών: Αδ. Γεωργιάδη, Ν. Παπαθανάση, Β. Κικίλια, Α. Σκέρτσο συν Γρηγόρη Δημητριάδη και Αλεξ Πατέλη – με έναν ολόκληρο αστερισμό από υψηλά στελέχη της φαρμακοβιομηχανίας, διεθνώς. Τον Άλφρεντ Μπουρλά, της Pfizer που ήδη ξεκίνησε η χορήγηση του εμβολίου της (με βάση την έρευνα της ΤουρκοΓερμανικής BioNTech) τον γνωρίζουμε από καιρό. Προστέθηκαν ο Αρμένικης καταγωγής Νουμπάρ Αφεγιαν, συνιδρυτής της Moderna (που κι αυτής το εμβόλιο προχωράει άμεσα), ο sir Μένελαος Πάγκαλος της AstraZeneca (αυτή αναπτύσσει το εμβόλιο που ξεκίνησε από το Παν/μιο της Οξφόρδης, σκόνταψε, συνεχίζει – ενδεχομένως και σε συνεργασία με την Ρωσική Gamaleya, του Sputnik-V). Παραδίπλα και άλλοι με Ελληνικές συμπαραδηλώσεις – άλλοι πανεπιστημιακές όπως ο Σπ. Αρταβάνης του Harvard Medical, Πρόεδρος της ΕΣΕΤΕΚ – απ’ όπου προ μηνών απεχώρησε ο Μ. Δερμιτζάκης του Παν/μίου της Γενεύης/iGE3 (τον οποίο βλέπουμε συχνά στις τηλεοράσεις) – ή ο Κωστής Μαγκλάρας Κοσμήτορας του Columbia Business School. άλλοι από τον χρηματοπιστωτικό κλάδου όπως ο ΟυγγροΕβραϊκης καταγωγής Peter Orszag της Lazard, πρώην σύμβουλος Κλίντον. άλλοι από την φαρμακοβιομηχανία όπου ο Γ. Γιανκόπουλος της Regeneron (αυτή είναι με την θεραπεία των μονο-νουκλεϊκών αντισωμάτων), ή οι Μισέλ Βουνάτσος (από Μαρόκο με Ελληνική καταγωγή) και Στ. Παπαδόπουλος της Biogen (ένα συνέδριο της οποίας, νωρίς τον Μάρτιο του 2020, λειτούργησε ως superspreader event του Covid-19…).

Προδήλως δεν επρόκειτο – Κυριακάτικα, μάλιστα – για διαδικτυακή συνάντηση εθιμοτυπίας, ούτε και για επίκαιρη λόγω Covid ενημερωτική συζήτηση. Η λογική – που δεν είναι πρώτη φορά που την βλέπουμε/ακούμε να αναπτύσσεται στην Ελλάδα: την είχαμε με τις επενδύσεις της AstraZeneca στην Θεσσαλονίκη υπ’ αυτήν την Κυβέρνηση, νωρίτερα με την προσπάθεια να ριζώσουν Αμερικανικές βιολογικές/ιατρικές δράσεις στα πλαίσια της 83ης ΔΕΘ, με ΗΠΑ τιμώμενη χώρα, υπό την προηγούμενη Κυβέρνηση – ήταν να προχωρήσει η συζήτηση για τις προοπτικές ανάπτυξης της φαρμακοβιομηχανίας στην Ελλάδα.

Και, πιο συγκεκριμένα, να επισημανθούν αδυναμίες και προβλήματα. να εισφερθούν ιδέες και πρωτοβουλίες. να εξετασθούν (ή να γίνουν υπαινιγμοί περί εξέτασης…) λύσεις, από τις δοκιμές μελέτες μέχρι τις δυνατότητες εγκατάστασης κέντρων έρευνας στην Ελλάδα, να στηθούν χρηματοοικονομικά σχήματα με βάση τις ιδιαιτερότητες του κλάδου. Ο οποίος, χάρις στον Covid-19, τα εμβόλια και τα εξειδικευμένα θεραπευτικά πρωτόκολλα βρίσκεται – και θα παραμείνει επί χρόνια – στην αιχμή της δημόσιας συζήτησης, αλλά και επενδύσεων νέας εποχής. Ακούστηκαν (και προβλήθηκαν…) πολλά περί ανάπτυξης «ισχυρού βιοφαρμακευτικού κλάδου» στην Ελλάδα των επόμενων ετών, περί «τεράστιας προστιθέμενης αξίας», περί «αλλαγών στην διαδικασία αδειοδότησης», «βελτίωσης των τεχνολογικών υποδομών». Α, ναι, και περί «ανοιχτής γραμμής με το Μαξίμου» Και σκεφτόμασταν (ακριβέστερα: φίλος της στήλης μας κέντρισε προς αυτήν την κατεύθυνση…), πώς η Έκθεση Πισσαρίδη, ήδη στην τελική της εκδοχή, σταθερά αρνήθηκε να επισημάνει – ενδεικτικά, έστω! – κλάδους ενδιαφέροντος /αιχμής, όπως ακριβώς εκείνος της βιοφαρμακευτικής βιομηχανίας; Προς την κατεύθυνση των οποίων θα μπορούσε/θάπρεπε να υπάρξει ώθηση για επενδυτική παρουσία υπό τον αστερισμό του Ταμείου Ανάκαμψης, μαζί και με την άρση αντικινήτρων και όλα τα συναφή. Το παράξενο, εδώ, είναι ότι ο ίδιος κλάδος είχε επισημανθεί και προωθηθεί ήδη το 2014 με την Έκθεση McKinsey/ΙΟΒΕ/ΚΕΠΕ, αλλά και το 2017-18 επί ΣΥΡΙΖΑ. «Στο ίδιο έργο θεατές;»