Οικονομική Επιθεώρηση, Οκτώβριος 2021, τ.1011

ΒΟΡΕΙΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ • του Κώστα Δ. Μπλιάτκα

 

Μετά από 1,5 χρόνο, για πρώτη φορά η πανδημία δεν ήταν το φάντασμα που πλανιόταν πάνω από την ευρισκόμενη σε τροχιά ανάπλασης Διεθνή Έκθεση, όπου ο πρωθυπουργός επεδίωξε ένα ιδιότυπο άλμα προς τα εμπρός. Η υγειονομική κρίση δεν δέσποσε αυτή τη φορά στις αντιπαραθέσεις μεταξύ των κομμάτων, με εξαίρεση το ακανθώδες πρόβλημα των εμβολιασμών.

Η απόρριψη, όμως, από την πλευρά της κυβέρνησης του απαισιόδοξου σεναρίου που θέλει την απρόσμενη και αφόρητη ακρίβεια να έχει μεγαλύτερη επίδραση στις διαθέσεις του κόσμου –και αργότερα στην επιλογή ψήφου– ακόμα και από τις ευθύνες για τις τρομακτικές πυρκαγιές έχει τα ρίσκα της.

Φωτογραφία: Γιάννης Σιμητόπουλος

Τούτο συμβαίνει διότι παραμένει αναπάντητο το ερώτημα αν οι δυσβάσταχτες για τα ασθενή οικονομικά στρώματα αυξήσεις ήρθαν για να μείνουν (που δεν και απομακρυσμένη πιθανότητα, αφού η παράδοση για τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών στην Ελλάδα λέει πως «ό,τι ανεβαίνει δεν κατεβαίνει»). Άλλωστε, πάντα ισχύει το «It’stheeconomy, stupid».

Ειδικότερα για την ευρύτερη Θεσσαλονίκη, φαίνεται πως ο στόχος για «επιθετική» επανεκκίνηση της οικονομίας με επενδύσεις και με το μάτι στραμμένο σε δύο κοινωνικές ομάδες με ιδιαίτερα μεγάλο εκλογικό βάρος, τη νεολαία και τη μεσαία τάξη, συνοδεύεται από την εντυπωσιακή σε σημασία για το μέλλον της περιοχής παρουσίαση τεσσάρων μεγάλων έργων που φέρεται πως θα αλλάξουν όχι μόνο την όψη αλλά και εκ βάθρων τη Θεσσαλονίκη.

Το κυριότερο είναι το παραλιακό μέτωπο της Θεσσαλονίκης, ένα ιδιόμορφο αναπτυξιακό στοίχημα. Πρόκειται για μια μεγάλη ανάπλαση που διαπερνά πέντε δήμους και θα υλοποιηθεί με τον κεντρικό ρόλο να ανήκει στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.

Τα άλλα είναι το γήπεδο του Άρη (εγχείρημα της διπλής ανάπλασης), το νέο Ογκολογικό Νοσοκομείο που θα κατασκευαστεί στο βορειοδυτικό τμήμα της Θεσσαλονίκης (μάλλον στο Ωραιόκαστρο) και ο σχεδιασμός και μετά η υλοποίηση της επέκτασης του μετρό προς τα δυτικά. Σ’ αυτά τα παραπάνω μπορεί να προστεθεί και το ThessINTEC, που θα ενισχυθεί από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Στη Θεσσαλονίκη όμως πάντα οι προσδοκίες βαδίζουν μαζί με τις διαψεύσεις, όπως μας διδάσκει η περιπέτεια του μετρό, ως κλασικό παράδειγμα για το πώς βρικολακιάζει ένα έργο πνοής.

Το ενιαίο παραλιακό μέτωπο της Θεσσαλονίκης είναι το next big thing της πόλης, η οποία προορίζεται να συνδεθεί αυτή τη φορά με πιο ουσιαστικό τρόπο με τη θάλασσα.

Από το Καλοχώρι ως το Αγγελοχώρι, μια τεράστια παράκτια ζώνη 50 χιλιομέτρων έρχεται να φέρει ανάδειξη ιστορικών τόπων, ανάπτυξη χώρων αναψυχής, εμπορικών δραστηριοτήτων, αθλητισμού και πολιτισμού, ενώ θα έχει και πολύ πράσινο.

Αυτή εικόνα από το μέλλον μπορεί να είναι εντυπωσιακή αλλά το έργο παραμένει δύσκολο, πολυσύνθετο και η πορεία ολοκλήρωσής του αναμένεται πολυετής.

Σε διάφορες περιοχές της διαδρομής υπάρχουν ιδιοκτησίες πολλών φορέων του Δημοσίου, πολλοί δήμοι, υπηρεσίες, περιοχές με περίπλοκο πολεοδομικό πλαίσιο κ.λπ. Η θεσμική θωράκιση του project, οι μελέτες, οι διαγωνισμοί, η χρηματοδότηση συνθέτουν ένα ιδιαίτερα ζόρικο παζλ.

Ούτως η άλλως, πέρα από τη σημασία του ως αναπτυξιακού project της νέας εποχής, έρχεται να τροφοδοτήσει εκ νέου την παλιά συζήτηση –που ενέπνευσε λογοτέχνες και καλλιτέχνες–για το πώς τα καταφέραμε και γυρίσαμε επί έναν αιώνα την πλάτη στο ομορφότερο και τουριστικά πιο ενδιαφέρον κομμάτι της πόλης, τη θάλασσα.