Curiouser and curiouser…

 

Με την τεχνική συμφωνία να έχει κλείσει – μας λένε, και σιγά-σιγά αυτό κατασταλάζει… – για την διαβόητη δεύτερη αξιολόγηση του Μνημονίου-3 και με την συνολικότερη “ρύθμιση” τόσο για το χρέος (αυτά είναι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα που απαιτούνται προκειμένου να προχωρήσει η διαπίστωση “κάποιας” βιωσιμότητας απο το ΔΝΤ) όσο και για τα πρωτογενή πλεονάσματα (για τα οποία ήδη η απαίτηση του τιμωρητικού και αδιέξοδου 3,5% έχει οπισθοχωρήσει ακόμη και κατά Ντάισσελμπλουμ) να βρίσκεται στο αμέσως επόμενο βήμα, η εσωτερική πολιτική σκηνή θα χρειαστεί να βρει καινούργιο ζήτημα για μαλλιοτράβηγμα. Καθώς, δε, τα κοντινά μας μέτωπα – ΕλληνοΤουρκικά, Δυτικά Βαλκάνια – γίνεται φανερό ότι καίνε τόσο ώστε να μην αγγίζονται, μαντεύουμε μιαν αμηχανία για τους μήνες που έρχονται. Εφόσον, δηλαδή, δεν προκύψει κανένα αδιέξοδο στην Βουλή με την επιψήφιση των μέτρων της αξιολόγησης…

Επειδή, λοιπόν, η εσωτερική μας πολιτική σκηνή θα χρειαστεί να χειρισθεί μια σειρά απο παράδοξα όσο η συμφωνία των μέτρων θα “κάθεται” και αυτά θα χωνεύονται, θα είχαμε να προτείνουμε στους πρωταγωνιστές – και στους δευτεραγωνιστές, και τους κομπάρσους της πολιτικής οι οποίοι συνήθως κάνουν και τον περισσότερο θόρυβο!… – να κάνουν μια σύντομη βόλτα στα διεθνή, ώστε να εξοπλισθούν με την σοφία του “Curiouser and curiouser”/όλο και πιο περίεργα, της Αλίκης στην Χώρα των Θαυμάτων.

Πάμε πρώτα σε κάτι σοβαρό. Πολύ σοβαρό: η Παλαιστινιακή Χαμάς, που την είχαμε καταγράψει σταθερά στο μέτωπο της αδιαλλαξίας, αποδέχεται πλέον – σπάζοντας έναν κλοιό άρνησης δεκαετιών, μισού αιώνα – Παλαιστινιακό κράτος μέσα στα σύνορα του 1967. Βέβαια απαιτεί την Ιερουσαλήμ πρωτεύουσά του. Βέβαια η μετακίνηση σε πολιτική, όχι θρησκευτική σύγκρουση με το Ισραήλ “αφήνει πολλά κενά”. Βέβαια η υπόθεση των οικισμών που επεκτείνονται κατά Νετανιάχου αλλά και οι εσωτερικές τριβές των Παλαιστινίων επιτρέπουν μόνον περιορισμένη αισιοδοξία για τα επομενα βήματα. Ομως “κάτι κινείται” στο πλέον άλυτο των διεθνών προβλημάτων – και τούτο, χωρίς να έχει έρθει στην επιφάνεια κάποια νέα, μείζων ειρηνευτική προσπάθεια απεμπλοκής!

Πάμε τώρα σε κάτι που ίσως ακουστεί ελαφρύτερο. Είχαμε ήδη τον Πλανητάρχη Τραμπ να μαλώνει μέσω Twitter τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας θυμίζοντάς του ότι με τις πυραυλικές και πυρηνικές δοκιμές του “περιφρονεί τις επιθυμίες της Κίνας και του πολύ σεβαστού προέδρου της. Ύστερα όμως, ο ίδιος Τραμπ – μιλώντας στο Bloomberg News – εξέφρασε έως και διαθεσιμότητά του να συναντήσει τον Ιμ Γιονγκ Ουν “αν οι συνθήκες είναι κατάλληλες”! Λίγο αφότου τον είχε χαρακτηρίσει “smart cookie”/παμπόνηρο, ο Τραμπ δήλωνε “I would be honored”/ θα ήταν τιμή του να το πράξει, να συναντηθεί δηλαδή με τον εχθρό Νο1 των ΗΠΑ.

Εύλογα θα διερωτηθεί ο αναγνώστης τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά τα απόμακρα με τα δικά μας. Και όμως: θάπρεπε να λειτουργούν ως προπαίδεια στο παράδοξο – με το οποίο και θα πορευόμαστε εφεξής. Σταθερά.