Παίρνοντας αφορμή από την κατάργηση της χρήσης μάσκας και σε εσωτερικούς χώρους, δημοσιεύουμε σήμερα το παρακάτω άρθρο του ιατρού Δημήτρη Παναγιωτόπουλου, με διάθεση αναστοχασμού στους 30 μήνες που προηγήθηκαν

Ο Σελίν και η πανδημία

„Κανείς δεν θα επιστρέψει αλώβητος από το Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας…“

Το 1932 δημοσιεύεται για πρώτη φορά το μυθιστόρημα “Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας” του Λουί-Φερντινάν Σελίν, ένα από τα κορυφαία βιβλία όλων των εποχών, συνταράσσοντας κριτικούς και αναγνωστικό κοινό. Ο συγγραφέας περιγράφει με απίστευτη ωμότητα την πλήρη αποτυχία της κοινωνίας των ανθρώπων και όλων των θεσμών της.

Σήμερα, 90 χρόνια μετά, η ανθρωπότητα συγκλονίζεται από την πανδημία του κορωνοϊού. Ο άνθρωπος του 21ου αιώνα καλείται να αναδείξει την πνευματική, ατομική και κοινωνική ωριμότητα που απέκτησε μετά από έναν επιπλέον αιώνα αμέτρητων εμπειριών. Τί μας φανέρωσε μέχρι στιγμής όλη αυτή η ιστορία; Εν μέσῳ μιας περιόδου αρκετών δεκαετιών ηρεμίας και ευημερίας στον δυτικό κόσμο, ξέσπασε η πανδημία, την οποία κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε.

Συνοπτικά οι επιδόσεις μας:

Τα άδεια ράφια στα σούπερ μάρκετ:

Ο μέσος άνθρωπος – αψηφώντας οποιαδήποτε κουρελιασμένα απομεινάρια αλτρουισμού – έσπευσε να αδειάσει όλα τα αποθέματα τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης από τα καταστήματα. Έτσι κατάφερε με μεγάλη υπερηφάνεια να εξασφαλίσει για εκείνον και την οικογένειά του ένα επαρκές απόθεμα, αδιαφορώντας μέσα στη φιλαυτία του εάν το παιδί του γείτονα ή ο ηλικιωμένος απέναντι θα έχουν αύριο ένα ποτήρι γάλα.

Το lock down:

Ο άνθρωπος κλήθηκε να κάνει μια θυσία, που στόχο θα είχε να περιορίσει τη μετάδοση του ιού: Να κάτσει στον καναπέ του. Να κάτσει μέσα στο σπίτι του, με θέρμανση, δικό του μπάνιο, ζεστό νερό, τηλεόραση, ίντερνετ, πλατφόρμες πολυμέσων, ταινιοθήκες, δισκοθήκες,  δυνατότητα παραγγελίας όλων των αγαθών, εμπορευμάτων και έτοιμου φαγητού με ένα κλικ και παράδοση στην πόρτα του κλπ.

Και ποιά ήταν η αντίδρασή του ; “Μας φυλακίζουν, μας στερούν τη ζωή μας, μας καταπιέζουν, εγώ θα βγω κι ας γίνει ό,τι θέλει…” Κορωνοπάρτυ, κρυφές συγκεντρώσεις, ωχαδερφισμός, αμέτρητες οχληρές διαμαρτυρίες για τις άδειες εξέδρες στα γήπεδα και αυτούς που “πάνε να μας κόψουν τη μπάλα”. Η άποψη του “δεν με νοιάζει εάν νοσήσω” έσπρωξε χιλιάδες κοντόφθαλμους συμπολίτες μας σε τέτοιες δραστηριότητες, μοιραίες για την εξέλιξη της πανδημίας. Αρνήθηκαν να δεχτούν ότι οι ίδιοι, ακόμα και ως ελαφρά νοσούντες, θα αποτελέσουν εστίες μόλυνσης και θα συντελέσουν στην εξάπλωση του ιού. Αρνήθηκαν μέσα στον ερεβώδη εγωκεντρισμό τους να δουν ότι αποτελούν κίνδυνο για τους άλλους. Ότι μπορούν να μεταδώσουν τον ιό στον ηλικιωμένο  πατέρα τους, στον νεαρό ανοσοκατεσταλμένο ανιψιό τους ή στον υπερήλικα γείτονά τους, όλα με σοβαρά ή ακόμα και μοιραία αποτελέσματα.

Οι σημερινοί ενήλικες, αγνοώντας παντελώς την ιστορία, δεν διανοήθηκαν καν ότι καλούνται να σώσουν τον κόσμο απλά παραμένοντας καθήμενοι στο σπίτι τους, σε αντίθεση με τους παππούδες τους. Οι τελευταίοι για τον ίδιο λόγο κλήθηκαν στο μέτωπο για να προτάξουν το στήθος τους απέναντι στον εκάστοτε εχθρό κάτω από αδιανόητες για εμάς σήμερα συνθήκες.  Οι πιο τυχεροί από αυτούς “μόνο” μια φορά.

Απορημένος πράγματι διάβαζα περί της “σοβαρής ανησυχίας κάποιων επαγγελματιών ψυχικής υγείας για τις συνέπειες του εγκλεισμού”. Λίγες μέρες νωρίτερα, ένας Bρετανός συνάδελφος μου εξιστορούσε την περιπέτεια ενός προγόνου του, ο οποίος – υπαξιωματικός του βασιλικού ναυτικού κατά τον Β´ΠΠ – πάλεψε για περισσότερες από 24 ώρες με τα κύματα πριν τον περισυλλέξουν, μετά τον τορπιλισμό του πλοίου του από ένα γερμανικό υποβρύχιο. Άραγε ποιοί εξέφρασαν την ανησυχία τους για τα ψυχικά τραύματα αυτού του ανθρώπου και των επιζώντων συντρόφων του; Μια δακρύβρεχτη διαφήμιση πολυεθνικού κολοσσού μας καλούσε πρόσφατα να συμπάσχουμε στο “δράμα” της νεαρής κοπέλας που δεν μπορούσε να δώσει την προγραμματισμένη παράστασή της στην προσωρινά λόγω πανδημίας κλειστή σχολή μπαλέτου όπου φοιτούσε.

Εδώ σωστά θα απαντήσει κάποιος ότι σκοπός της κοινωνικής προόδου είναι να βελτιώνουμε συνεχώς τις συνθήκες διαβίωσής μας. Συμφωνώ, αλλά να μη χάνουμε το μέτρο. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ ανθρώπου και των άλλων όντων της Πλάσης είναι η Συνείδηση. Και εδώ ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται να ανατρέξει σ´αυτή και να αντιληφθεί την  εξαιρετικά πλεονεκτική του θέση σε σχέση με εκείνους που έζησαν λίγες μόνο δεκαετίες νωρίτερα.

Το 1956, στο απόγειο της αστικής ευμάρειας του αμερικανικού ονείρου της μεταπολεμικής Αμερικής επί προεδρίας Άιζενχάουερ , ο Τζων Στάινμπεκ έθεσε το ρητορικό ερώτημα: «Μήπως γίναμε πολύ μαλθακοί;» Και θα τον μνημονεύσει λίγο αργότερα – το 1960 στα πλαίσια της προεκλογικής του εκστρατείας – ο Τζων Φ. Κέννεντυ, συμπληρώνοντας: «Γίναμε πολύ μαλθακοί. Η σκουριά της πολυτέλειας έχει ήδη κάνει την εμφάνισή της». Πόσο ταιριάζει στην εποχή μας…

Το εμβόλιο:

Μετά από λίγους μήνες εμφανίσθηκαν τα εμβόλια. Παρά τις πρώτες ανησυχίες, εκατομμύρια άνθρωποι είτε χωρίς δεύτερη σκέψη είτε – απολύτως κατανοητά – κατά την αρχή του “το μη χείρον βέλτιστον” και έχοντας να αποφασίσουν μεταξύ ενός νέου σκευάσματος και της πιθανότητας σοβαρής νόσησης από τον ιό, προσέφεραν το μπράτσο τους και ολίγα λεπτά από το χρόνο τους για τη σωτηρία του είδους μας.

Όμως κανένας δρόμος στη ζωή δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Η σπειροειδής πορεία της εξέλιξης γέννησε και τους πολέμιους του εμβολίου. Οι επαΐοντες (sic) “αγωνιστές” ταμπουρώθηκαν πίσω από τις πολεμίστρες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και άρχισαν να καλούν το – μονίμως διψασμένο για χουλιγκανικού τύπου ιδεολογικές αγκυλώσεις – ποίμνιό τους σε αρειμάνιες εκδηλώσεις αντίστασης ενάντια στον – εγκλεισμένο στο φιαλίδιό του – κατακτητή.

Και τί ακριτομυθίες δεν έχουμε διαβάσει και ακούσει: “Θα μας βάλουν μικροτσίπ, θα μας κάνουν ζόμπι ή/και εξωγήινους, θα μας ενοφθαλμίσουν τον εξαποδώ, θα μας κάνουν ανίκανους και στείρους, θα θα θα…” επαναλαμβάνουν ωρυόμενοι στις διαδηλώσεις και στο διαδίκτυο, ενώ τα ονόματα Σόρος και Ρότσιλντ διανθίζουν ως συνήθως τα λεγόμενά τους, ώστε ο αντιστασιακός τηλεβόας – τουλάχιστον στη χώρα μας – να δίνει στη “μεγάλη συνομωσία” και ένα παγκόσμιο κύρος, χρησιμοποιώντας και ξενικά (sic) ονόματα. Όλα τους παραπέμποντα σε καταχθόνιες δυνάμεις και σκοτεινά συμβούλια που στόχο τους έχουν να σκλαβώσουν ακόμα περισσότερο την “ήδη υποταγμένη σε εκείνους ανθρωπότητα” μέσω της εμβολιαστικής επέλασης στον ανυπεράσπιστο βραχίονα του μικρομεσαίου πολίτη.

Αρνητές σπεύδουν να βρουν πλαστά πιστοποιητικά εμβολιασμού και διάφορους “επαγγελματίες” διατεθειμένους να “εμβολιάσουν” το καλάθι των αχρήστων αντί για το χέρι του εκάστοτε αντιφρονούντα. Με στόμφο και με το πάθος του αγανακτισμένου διατυμπανίζουν διάφορους ψευδοϊατρικούς σολοικισμούς και τις “μεγάλες αλήθειες” για τους ερεβώδεις κινδύνους του εμβολιασμού. Αυτές δηλαδή που μας κρύβουν οι “σκοτεινοί” κ.κ. Φάουτσι, Τσιόδρας, Βίλερ (Ινστιτούτο Ρ. Κοχ), αλλά ευτυχώς (sic) μας αποκαλύπτουν η κ. Ρούλα και ο SuperAnestis* στα προφίλ τους στο Facebook (τα οποία μάλιστα έχουν και πολλά likes) – αυτοί ξέρουν.

(*εννοείται ότι και τα δυο ονόματα-προφίλ είναι τυχαία και μη υπαρκτά)

Τί θα γράφει λοιπόν ο Έλεγχος Επιδόσεων Μαθητού στο σχολείο της πανδημίας του κορωνοϊού; Ποιά θα είναι η βαθμολογία μας στα δύσκολα; Ναρκισσιστικός φιλοτομαρισμός, δειλία, αβελτηρία και στείρα ιδεολαγνεία; Το τρομακτικό και αμείλικτο συμπέρασμα του Σελίν – η παταγώδης αποτυχία μας ως σύνολο;

Ας προσπαθήσουμε να τον διαψεύσουμε και να τολμήσουμε να διαπράξουμε μια λογοτεχνική ιεροσυλία, παραχαράσσοντας μια από τις εμβληματικές φράσεις του αριστουργήματός του, λέγοντας: “Κι όμως, ο Άνθρωπος επέστρεψε αλώβητος από το Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας…”

Δρ. Δημήτρης Παναγιωτόπουλος
Ιατρός Μαιευτήρας Χειρουργός-Γυναικολόγος, Αθήνα