Ντόναλντ Τραμπ έργα και ημέρες: μας αφορούν

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Ας μείνουμε  για μιαν ακόμη μέρα σε όσα γίνονται και ακούγονται στην άλλη άκρια του κόσμου:

Μιλώντας στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών – με ιντερνετική σύνδεση, από τον Λευκό Οίκο – ο (εντός λιγότερων των 35 ημερών ενώπιον της κάλπης των Προεδρικών εκλογών) Ντόναλντ Τραμπ αξιοποίησε το διεθνές αυτό βήμα για μιαν βίαιη φραστική επίθεση κατά της Κίνας, ως υπεύθυνης για την πανδημία του Covid-19. αλλά και κατά του ΠΟΥ τον οποίο περιέγραψε ως επηρεαζόμενο από την Κίνα και κινούμενο σε λάθος κατεύθυνση.

Η γραμμή αυτή της επίθεσης, έδωσε στον Κινέζο Πρόεδρο την ευκαιρία να πει – επίσης βιντεοσκοπημένα – ότι η δική του χώρα «θα συνεχίσει να περιορίζει και να επιλύει τις διαφορές με τους άλλους μέσω του διαλόγου και των διαπραγματεύσεων» καθώς και ότι «πρέπει να ενισχύσουμε την αλληλεγγύη και να ξεπεράσουμε μαζί [την πανδημία], να ακολουθήσουμε τις οδηγίες της επιστήμης και να δώσουμε πρωταγωνιστικό ρόλο στον ΠΟΥ». Ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουντέρες έκανε λόγο για το πώς «ο κόσμος μας δεν θα αντέξει ένα μέλλον στο οποίο οι δυο μεγαλύτερες οικονομίες θα χωρίσουν τον πλανήτη στα δυο, στις δυο πλευρές ενός μεγάλου χάσματος».

Βέβαια, όσοι καλλιεργούν την μνήμη θα ανακαλέσουν ότι και πέρσι στον ΟΗΕ,ο ίδιος Πρόεδρος Τραμπ κήρυσσε ότι «ο ελεύθερος κόσμος «οφείλει να ενστερνισθεί τα εθνικά του θεμέλια, όχι να προσπαθεί να τα διαγράψει ή να τα αντικαταστήσει». Και ακόμη: «Το μέλλον δεν ανήκει στους υπέρμαχους της παγκοσμιοποίησης , το μέλλον ανήκει στους πατριώτες».

Πιο κοντά στο κέντρο των Αμερικανικών πραγμάτων – που, ωστόσο, σταθερά «ξεχειλίζουν» σε παγκόσμιες επιπτώσεις – ο Ντόναλντ Τραμπ τις τελευταίες ημέρες επανήλθε στην προ-αμφισβήτηση του αποτελέσματος των Προεδρικών εκλογών του ερχόμενου Νοεμβρίου με βάση την δεδηλωμένη δυσπιστία του απέναντι στην επιστολική ψήφο. Η άρνησή του να δηλώσει (μετά από δημοσιογραφική ερώτηση) ότι θα αναγνωρίσει το εκλογικό αποτέλεσμα και θα επιτρέψει ειρηνική μετάβαση της εξουσίας αν χάσει τις εκλογές, έφερε αντιθέτους του ακόμη και γερουσιαστές των Ρεπουμπλικάνων (Μιτς Μακ Κόνελ, Μιτ Ρόμνεϊ, Μαρκ Ρούμπιο, Λίντσεϊ Γκρέιαμ).

Άμα προσέξει κανείς την λεπτομέρεια της θέσης Τραμπ, βλέπει ότι εκείνος θεωρεί πώς – λόγω αμφισβητήσεων σε Πολιτείες-κλειδιά – οι εκλογές θα κριθούν στο Ανώτατο Δικαστήριο. ( Γι αυτό άλλωστε και επιδιώκει άμεση αντικατάσταση της εκλιπούσας Ρουθ Μπέιντερ Γκώσμπεργκ ,με την άτακα «το Ανώτατο Δικαστήριο πρέπει να έχει την σύνθεση των εννέα δικαστών»). Οπότε, το να έχει οριστικοποιηθεί αποτέλεσμα μέχρι τις 20 Ιανουαρίου που ορκίζεται ο νέος Πρόεδρος θα κριθεί στο νήμα…

Μια προσφυγή στην – ιστορική, εδώ – μνήμη θυμίζει ότι τελευταία φορά που στις ΗΠΑ δεν αναγνωρίστηκαν οι Προεδρικές εκλογές ήταν όταν οι Νότιες Πολιτείες αρνήθηκαν την εκλογή ως 16ου Προέδρου του Αβραάμ Λίνκολν το 1860 (λεπτομέρεια: επικεφαλής των νεόκοπων τότε Ρεπουμπλικάνων…), με αποτέλεσμα τον Εμφύλιο του 1861-65.

Αν, τώρα, δείτε τον ρόλο που παίζουν /θα παίξουν τις επόμενες εβδομάδες και μήνες οι ΗΠΑ στην περιοχή μας , τις αναφορές στον διάλογο και τις διαπραγματεύσεις στις διεθνείς σχέσεις αλλά και τα περί λογικής αντιμετώπισης της πανδημίας με διεθνή συνεργία, θα διαπιστώσετε πόσο αυτά «μας αφορούν».