Εκλογές στην Ιταλία

H ιταλική πολιτική σκηνή μπορεί και γίνεται εκπληκτικά πολύπλοκη. Πέντε μεγάλα κόμματα και πολλά μικρά θα βρεθούν αντιμέτωπα μεταξύ τους στις εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου. Πρώτα, όμως, θα συνεχίσουν να διαμορφώνουν έναν μεταβαλλόμενο αριθμό εκλογικών συνεργασιών. Πάντως ήδη η μάχη για αντικατάσταση της κυβέρνησης Ντράγκι που κατέρρευσε καταλήγει σε ένα κύριο ερώτημα: μπορούν οι αντίπαλοι της Τζόρτζια Μελόνι, της επικεφαλής των ακροδεξιών Αδελφών της Ιταλίας (FdI), να κάνουν οτιδήποτε ώστε να μην γίνει αυτή η επόμενη πρωθυπουργός της Ιταλίας;

Το κόμμα της Τζ. Μελόνι είναι μέρος ενός συνασπισμού που συμπεριλαμβάνει την εθνικιστική Λέγκα του Βορρά, τη Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και μερικά ακόμη μικρότερα κόμματα. Οι δημοσκοπήσεις του Αυγούστου έδειχναν ότι αυτή η ομάδα θα μπορούσε να κερδίσει πάνω από 45% στις κάλπες – δηλαδή αρκετές ψήφους για να έχει την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Έχει υπάρξει μεταξύ τους συμφωνία ότι ο αρχηγός του ισχυρότερου σε ψήφους κόμματος θα γίνει πρωθυπουργός: οι FdI προηγούνται κατά 10 μονάδες της Λέγκας, κατά 15 μονάδες της Φόρτσα Ιτάλια…

Το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα (P.D.), με ηγέτη τον πρώην πρωθυπουργό Ενρίκο Λέτα, έχει περίπου την ίδια δημοφιλία με τους FdI. Και οι δυο μπορεί να λάβουν περίπου 23% των ψήφων (βλέπε Διάγραμμα). Όμως οι προσπάθειες του Ε. Λέτα να χτίσει έναν ευρύτερο συνασπισμό έχουν προσκρούσει σε ύφαλο, εν μέρει επειδή τα προοδευτικά κόμματα φαίνονται ανίκανα να γεφυρώσουν τις διαφορές τους.

Το κεντρώο κόμμα Azione του Κάρλο Καλέντα μπορεί να συνδεθεί με την Italia Viva, μικρή κεντρώα ομάδα υπό τον Ματέο Ρέντσι. Ο Ε. Λέτα δεν μπορεί να συγχωρήσει τον Ρέντσι επειδή τον έριξε από την πρωθυπουργία το 2014 – οπότε δεν δέχεται να εντάξει την Italia Viva στη δική του συμμαχία.

Όμως, απουσία της Azione και της Italia Viva θα σήμαινε ότι ο συνασπισμός αυτός θα κλίνει ευθέως προς τα αριστερά, πράγμα που μειώνει την ελκυστικότητά του προς τους κεντρώους ψηφοφόρους. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μπορεί να καταλήξει με 30% του συνόλου των ψήφων. Σύμφωνα με τον δημοσκόπο Αντόνιο Νότο, «μόνος συνασπισμός της Κεντροαριστεράς με αληθινές πιθανότητες επιτυχίας θα ήταν εκείνος που θα περιλάμβανε και το Κίνημα των 5 Αστέρων».

Η υπό τον Ρομάνο Πρόντι Κεντροαριστερά είχε κερδίσει τις εκλογές του 1996 και του 2006, νικώντας τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που ήταν τότε επικεφαλής της Δεξιάς. Όμως ο Πρόντι δεν είχε να υπολογίζει με το ιδιόρρυθμο Κίνημα των 5 Αστέρων […], που και σήμερα δεν μπορεί να ενταχθεί εύκολα σε καμιά κατηγορία. Μπορεί τα 5 Αστέρια να έχουν υποχωρήσει από το 32% που είχαν λάβει, αλλά και πάλι βρίσκονται με ένα 10%. Ο Ε. Λέτα θεωρεί ότι ο ρόλος τους στην πτώση της κυβέρνησης Ντράγκι τούς αποκλείει από τον συνασπισμό του. Χωρίς αυτούς όμως, η Κεντροαριστερά δείχνει καταδικασμένη σε «προαναγγελμένη ήττα».