Έφθασε και η ώρα της Άτυπης Πενταμερούς για το Κυπριακό

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Όπως προ ημερών παρατηρούσαμε, μετά την έντονη τοποθέτηση Νίκου Δένδια στην Άγκυρα στα πλαίσια της συνέντευξης Τύπου με Μεβλούτ Τσαβούσογλου, η συνέχεια είναι που θα έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Δηλαδή το αν θα συνεχισθούν οι Διερευνητικές Ελλάδας-Τουρκίας (αναμένεται η πρόσκληση). αν θα υπάρξει συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν (ο Κυριάκος, συνεντευξιαζόμενος στον Alpha, άφησε να φανεί ότι κάτι τέτοιο βρίσκεται επί θύραις) . αν η Ελλάδα θα μετάσχει στην Άτυπη Πενταμερή για το Κυπριακό στην Γενεύη, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και με προσωπική ανάμειξη/συμμετοχή του Γ.Γ. του Οργανισμού Α. Γκουττέρες.

Η τελευταία αυτή στάση των πραγμάτων βρίσκεται ήδη σε απόσταση αναπνοής: η Αθήνα θα μετάσχει, παρά τις έντονες επιφυλάξεις που δημιουργεί η δεδηλωμένη πλέον στάση Άγκυρας και Τουρκοκυπρίων για λύση δυο Κρατών/δυο κυριαρχιών στην Μεγαλόνησο, όσο κι αν Αθήνα-Λευκωσία αλλά και τα Ψηφίσματα Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ μιλούν για διζωνική-δικοινοτική βάση. Όχι δε μόνον αυτό, αλλά από την Άτυπη Πενταμερή ο συγκαλών Γ.Γ. του ΟΗΕ απέσυρε την πρόσκληση προς την ΕΕ, η οποία θα αποτελούσε το «+1» της Πενταμερούς, προσφέροντας ενδεχόμενες θεσμικές διεξόδους σε ζητήματα όπως η κυκλοφορία των προσώπων ή/και η ελευθερία εγκατάστασης στα πλαίσια μιας λύσης. Η «προθυμία» με την οποία – μην αυταπατώμεθα! – η διαδικασία της Πενταμερούς δέχθηκε την Τουρκική άρνηση συμμετοχής της ΕΕ… κάτι λέει. Όχι ευχάριστο.

Ήδη ο διεθνής παράγων – δηλαδή ο ΟΗΕ με Αμερικανική/Βρετανική επίνευση -προετοιμάζει, λέγοντας ότι εκείνο που προέχει είναι να ξεκαθαρίσουν τα μέρη, ΕλληνοΚύπριοι και ΤουρκοΚύπριοι, τι θα θεωρούσαν δεκτό ως στοιχείο λύσης, όχι να επαναλάβουν «κόκκινες γραμμές». Ενώ Αθήνα, Άγκυρα και Γηραιά Αλβιών να δείξουν τι θα στήριζαν (π.χ. ως άρση του καθεστώτος εγγυητριών δυνάμεων και κυρίαρχων Βάσεων, αλλά και ως συμμετοχή σε σχήμα συλλογικής εγγύησης μιας λύσης), η δε ΕΕ που θα περιφέρεται στην Γενεύη για διμερείς επαφές (με την σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για Τουρκία σε δύο μήνες…) να δοκιμάσει την χρησιμότητά της ως φορέα «καλών υπηρεσιών». Ας τις έχουμε αυτές τις παραμέτρους υπόψη, όταν θα δούμε – στην Αθήνα – να αναλύονται, να «αναλύονται» και να ενσωματώνονται στην ΕλληνοΕλληνική πολιτική αντιπαράθεση οι εργασίες (και οι διαρροές) της Πενταμερούς.

Θα άξιζε, εδώ, να καταγράψει την τοποθέτηση/προειδοποίηση του Γιώργου Παπανδρέου (στα ΝΕΑ): «Όλες οι πλευρές που θα συμμετάσχουν στην Πενταμερή έχουν ευθύνη […] Η λογική της εναπόθεσης ευθυνών στην άλλη πλευρά δεν θα αποτελέσει άλλοθι σε περίπτωση αδιεξόδου».

Kατά τα άλλα, με δεδομένη την πύκνωση αστοχιών των δηλώσεων από πλευράς της Ελληνικής Κυβέρνησης (τις εντελώς τελευταίες ημέρες) για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, καλό θα ήταν να υπάρξει μια σοβαρή προετοιμασία για μετά την Άτυπη Πενταμερή. Όπου, στην Αθήνα/στα Ελλαδικά μήντια, δεν είναι πάντα σαφές ότι… εν προκειμένω μιλούμε για υπόθεση τρίτων – των Κυπρίων – οι οποίοι μάλιστα πολλές φορές έχουν «πληρώσει» Ελλαδικές στάσεις (τραγικά με την προδοσία του 1974, πλήν όμως δεν υπάρχει έλλειψη άλλων αστοχιών όπως π.χ. το να αχθεί το Κυπριακό στον ΟΗΕ επί Παπάγου, ή να προχωρήσει και εν συνεχεία να ανακληθεί ο Ενιαίος Αμυντικός Χώρος Ελλάδας-Κύπρου). ενώ ακόμη και ο ρόλος της εγγυήτριας δυνάμεως είναι δυσάρεστος για την Ελλάδα – όθεν και η υπερπροθυμία να τον αποδιώξουμε στις διαδοχικές Πενταμερείς.

Γιατί όμως μιλούμε για πύκνωση αστοχιών; Διότι, π.χ., η δήλωση της Κυβερνητικής Εκπροσώπου Αριστοτελίας Πελώνη, προ ημερών (18 Απριλίου) «το περιστατικό αφορά την γαλλική πλευρά», ότι δηλαδή η παρενόχληση από Τουρκικό πολεμικό πλοίο του Γαλλικού Ερευνητικού L’ Atalante εντός Ελληνικής ΑΟΖ ήταν υπόθεση των Γάλλων, ανετράπη πανηγυρικά όταν η Ελλάδα, μετά από μόλις 2 εικοσιτετράωρα έκανε – πάλι καλά! – έντονο διάβημα στην Άγκυρα.

Ενώ η τοποθέτηση του ΥΠΕΞ Νίκου Δένδια στο Arab News στα πλαίσια του ταξιδιού του στην Σαουδική Αραβία (20 Απριλίου), ανθρώπου που το γνωρίζει δα ! το προσκήνιο των δημοσίων δηλώσεων, ότι «Η Ελλάδα δεν θα αρχίσει να σκάβει τον βυθό της Μεσογείου για να βρει αέριο και πετρέλαιο» και ότι «το Αιγαίο είναι ένας παράδεισος που δεν σκοπεύουμε να μετατρέψουμε σε κόλπο του Μεξικού» χρειάστηκε (και χρειάζεται ακόμη) επώδυνες διορθώσεις/επανατοποθετήσεις.