Εν τω μεταξύ, στην Γαλλία, μας προκύπτει υποψηφιότητα Μισέλ Μπαρνιέ…

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Μιλώντας χθες για τις Γερμανικές εκλογές που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής, αλλά και που επηρεάζουν σημαντικά τις συνολικές Ευρωπαϊκές εξελίξεις, δεν θα θέλαμε να αφήσουμε εκτός του ορίζοντα κατόπτευσης την άλλη σημαντική Ευρωπαϊκή εκλογική αναμέτρηση που βρίσκεται μεν αργότερα – Απρίλιο του 2022 – αλλά ήδη ασκεί αισθητή επιρροή. Πρόκειται για τις Γαλλικές Προεδρικές εκλογές, όπου ήδη προέκυψε πιθανή ανατροπή του σκηνικού, με την προσέλευση ως υποψηφίου του Μισέλ Μπαρνιέ. Δηλαδή του Γάλλου Επιτρόπου επικεφαλής των διαπραγματεύσεων που οδήγησαν την Μεγάλη Βρετανία εκτός ΕΕ, ο οποίος ανακοινωσε επισήμως ότι προσέρχεται στις προκριματικές για τον καθορισμό υποψηφίου της Δεξιάς για την Προεδρία.

Στην Γαλλία, μετά από αρκετά μεγάλο διάστημα όπου οι σφυγμομετρήσεις έδειχναν να προηγείται η (επ’ εσχάτων πιο συγκρατημένη…) Μαρίν Λεπέν, ήδη η υποψηφιότητα Εμμανουέλ Μακρόν είχε φθάσει στο ίδιο δημοσκοπικό επίπεδο – ενός 25% . Στο δεύτερο γύρο, καθώς έτσι λειτουργεί το Γαλλικό σύστημα άμεσης εκλογής Προέδρου, η πρόβλεψη μιλά για 56% προτιμήσεων σε Μακρόν, έναντι 46% σε Λεπέν (Στις Προεδρικές του 2017, το αποτέλεσμα στην κάλπη ήταν 66% – 34%).

Πάντως, ενδιαφέρον έχει να σημειώσει κανείς ότι απ’ όλους τους άλλους υποψήφιους για την Προεδρία, ο Ξαβιέ Μπερτράν – μιας πιο παραδοσιακής Δεξιάς, υπουργός δεύτερης γραμμής σε υπουργεία κοινωνικού χαρακτήρα σε διαδοχικές Κυβερνήσεις – ξεχωρίζει με ένα 17% προτιμήσεων μετά από αρκετά ανοδική πορεία, αρνούμενος πάντως να συμμετάσχει σε προκριματικές της Δεξιάς.

Αυτά σε ένα σκηνικό πολυδιάσπασης όπου π.χ. ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν της Αριστεράς («Ανυπότακτη Γαλλία») βρίσκεται μόλις στο 9%, ο Γιαννίκ Ζαντό των Πρασίνων στο 7% (το 2017 είχε αποσυρθεί υπέρ του Μπενουά Αμόν των Σοσιαλιστών), η Ανν Ινταλγκό, δήμαρχος Παρισίων και εκφραστής μιας «Αριστεράς της πραγματικότητας», στο 6%. Η εικόνα αυτή, από την οποία ουσιαστικά έχει «σβήσει» η Γαλλική παράδοση Αριστεράς – πλην αν φτάσει κανείς να καταγράψει στα αριστερά τον Εμμανουέλ Μακρόν, την στιγμή μάλιστα που ο ίδιος και στα θέματα ασφαλείας και σ’ εκείνα οικονομικής πολιτικής στρέφει το πηδάλιο συνειδητά προς τα δεξιά – ιδιαίτερα στην approche securitaire/στην υπό στενή έννοια ασφάλεια δια της καταστολής, μετά την εξέγερση των Gilets Jaunes και τώρα με το υπό δυσοίωνη εξέλιξη κίνημα αμφισβήτησης των επιλογών της καμπάνιας εμβολιασμών.

Το σκηνικό ακριβώς αυτό διαταράσσει πλέον εντυπωσιακά η κάθοδος Μπαρνιέ, που κι αυτός στοιχείται σε μια Δεξιά που επαναδιεκδικεί από τον Εμ. Μακρόν εκείνους που κατόρθωσε να ενσωματώσει στην δική του πορεία.

Επειδή όμως η Γαλλία συνήθως κινείται με τρόπους που δείχνουν περίεργα πράγματα από το μέλλον, μεγαλύτερη ίσως σημασία θα είχε να συγκρατήσει κανείς φαινόμενα όπως την ανοιξιάτικη «ανοιχτή επιστολή» απόστρατων στρατηγών – πολυάριθμων… – που περίπου προσφέρονταν να επέμβουν άμα η Γαλλία περιερχόταν σε κατάσταση χάους. Θα μπορούσε κανείς να την παραμερίσει την κίνηση αυτή ως εξωπραγματική, αν… μετέπειτα δημοσκόπηση δεν είχε δείξει 58% στήριξη στην θέση αυτή! Ενώ λίγο λιγότεροι από 50% έβλεπαν θετικά παρέμβαση του Στρατού – όχι αποστράτων… – σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Η πολιτική δεν γίνεται με δημοσκοπήσεις. Οπωσδήποτε δεν γίνεται από δημοσκοπήσεις. Όμως εκεί, στην Γαλλία, σιγοβράζουν μη-ευοίωνες καταστάσεις. Προς τα πού θα επανισορροπησει την κατάσταση η παρουσία Μπαρνιέ;