Ένα διάγγελμα διαφορετικό

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Δεν επέλεξε αυτήν την φορά ως φόντο την Βρεφοκρατούσα του Παρθένη, αλλά μια εικόνα κήπου μέσα από παράθυρο (λογικά του Μαξίμου), στο διάγγελμά του για να ανακοινώσει την επόμενη φάση μέτρων για την αντιμετώπιση του υπό εξέλιξη τετάρτου κύματος της Covid-19. Και δεν επέλεξε το ύφος αυστηρότητας και τις υπορρέουσες απειλές («την προσέγγιση Νίκου Χαρδαλιά», για να συνεννοούμεθα), αλλά την προσπάθεια επεξήγησης του γιατί πρέπει πάση θυσία να προχωρήσουν οι εμβολιασμοί και να γίνει μια (ακόμη) προσπάθεια συλλογικής οικοδόμησης του τείχους ανοσίας («κάτι από την προσέγγιση Σωτήρη Τσιόδρα», αν και η πρόδηλη ενσυναίσθηση Τσιόδρα δεν προκύπτει εύκολα στο ύφος ενός πολιτικού.) Ακόμη και η αναγγελία της αναστολής στην οποία θα τεθούν όσοι δεν ακολουθήσουν την υποχρεωτικότητα εμβολιασμού εκεί όπου θα νομοθετηθεί (αρχικά για εργαζόμενους σε γηροκομεία, ύστερα για υγειονομικούς) – με ισχύ μετά τον Δεκαπενταύγουστο, όχι υποθέτει κανείς για να βάλει το χέρι η Χάρη Της, αλλά προκειμένου να έχει δοθεί ένα ακόμη διάστημα στην πειθώ… – δεν συνοδεύτηκε από την τιμωρητικότητα της περικοπής αμοιβής. Αφέθηκε να πλανάται ως ενδεχόμενο, ως πρόσθετη πίεση. Και κάτι ακόμη: δεν έγινε αναφορά για «προνόμια» και τα αντίστοιχα στους εμβολιασμένους, αφέθηκε να λειτουργήσει ως έκφραση το «να αποδοθούν στους εμβολιασμένους τα δικαιώματά τους». Επίσης, έλλειψαν οι υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί και τα επίθετα για το «ποσοστό πολιτών που ακόμη διστάζουν να εμβολιασθούν».

Αυτά όλα, μαζί με το συνολικό ύφος της τοποθέτησης, δείχνουν ότι συνειδητοποιείται από εκείνους που θα σηκώσουν το βάρος των ερχόμενων εβδομάδων και μηνών – και αυτή είναι η Κυβέρνηση, γιατί έτσι πάει το πράγμα με τις κρίσεις: όποιος κρατάει τα ηνία, αυτός και αποφασίζει, και με βάση τα όσα κάνει (ή παραλείψει) καθώς και την τελικά έκβαση, είτε δικαιώνεται/κερδίζει, είτε κατακρίνεται/χάνει – η αληθινή κρισιμότητα της κατάστασης. Όχι άλλη επικοινωνιατζήδικη λογική, όχι άλλη μετατόπιση ευθυνών: αποδοχή της ευθύνης με αποφάσεις και επικοινωνία των μέτρων. (Μην χαμογελάς, φίλε αναγνώστη: άλλο η επικοινωνιατζήδικη προσέγγιση, άλλο η ανταπόκριση στην ανάγκη επικοινωνίας).

Διόλου ασήμαντη λεπτομέρεια: και όταν ζήτησε, ως Πρωθυπουργός, την σύμπραξη των άλλων πολιτικών δυνάμεων για να προχωρήσει με βάση συσπείρωση όλων η εμβολιαστική προσπάθεια – η οποία έμεινε πλέον πίσω και γι αυτό χρειάζεται κόπος ώστε να ξεκολλήσει – το έπραξε χωρίς έντονες αποχρώσεις μετακύλισης της ευθύνης («υγειονομικό σαμποτάζ» ήταν μια έκφραση που ακούστηκε κάποια στιγμή), χωρίς υπορρέοντες σαρκασμούς. Εκείνο το «την σύγχυση σπέρνουν μόνον η διγλωσσία και οι αντιφατικές συμπεριφορές» ήταν βέβαια μια αιχμή, αλλά για τα τωρινά μας… αρκετά συγκρατημένη. Ενώ φρόντισε να μην ανοίξει μέτωπο – αυτήν την φορά – και με την Εκκλησία «που απομονώνει τις λιγοστές φωνές εναντίον του πλησίον». Συνολικά, επιχείρησε ο Πρωθυπουργός να σταθεί πίσω από τις εισηγήσεις της Επιτροπής Βιοηθικής: πρόσθετη προσπάθεια πειθούς, στοχευμένη. ύστερα κίνητρα. τέλος, μόνον ως ultimum remedium, υποχρεωτικότητα. Και αυτή, πάλι, με αναλογικότητα.

Όλο με όλο, ήταν ένα διάγγελμα διαφορετικό. Αρκετά διαφορετικό. Να δούμε την συνέχεια βέβαια…