Εορτασμοί διετίας, σε χαμηλούς τόνους

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Ενδιαφέρουσα η επιλογή που έκανε ο ίδιος ο «εορτάζων» για την νοηματοδότηση των 2 χρόνων από την νίκη στις κάλπες η οποία έδωσε την σημερινή Κυβέρνηση: Για όποιον δεν το σημείωσε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε στο Κέντρο Υγείας Κερατσινίου («θα καλύψει τις ανάγκες δεκάδες χιλιάδων συμπολιτών μας, από το Κερατσίνι, την Δραπετσώνα, το Πέραμα») ώστε να μιλήσει για την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, για τα διδάγματα από την πανδημία, για την προτεραιότητα τού «κοντά στους αδυνάμους».

Βέβαια, η ροπή προς αυτοαναφορική ανάγνωση των πραγμάτων δεν έλλειψε: ο ίδιος – ή όσοι οργανώνουν την παρουσία του και τον δημόσιο λόγο του – έκρινε επάναγκες να εξηγήσει ότι «δεν θα μπορούσε να φαντασθεί πιο συμβολική επίσκεψη» (για την ημέρα αυτή). Όμως… την νίκη στα σημεία, του την έδωσε – κι εδώ, πάλι στο συγκεκριμένο επεισόδιο –  η αντιπολιτευτική «απάντηση», ότι δηλαδή το Κέντρο Υγείας Κερατσινίου ήταν ήδη σχεδόν έτοιμο επί της προηγούμενης διακυβέρνησης, αλλ’ επίτηδες τώρα εγκαινιάστηκε (και μάλιστα με υγειονομικό προσωπικό δανεικό, που αποσύρθηκε από άλλες δομές υγείας).

Το επεισόδιο είναι πλήρως χαρακτηριστικό αυτής της φάσης που περνάμε, όπως άλλωστε αποτυπώνεται στις κατά καιρούς δημοσκοπήσεις («φωτογραφίες της στιγμής», ωστόσο όταν ανάλογες φωτογραφίες δείχνουν την ίδια περίπου κατάσταση κάθε τόσο, δημιουργείται μια πραγματικότητα), όσο κι αν αποτελεί υπερβολή η δήθεν αναλυτική διατύπωση «δικομματισμός του ενάμιση κόμματος». Μια διατύπωση που θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ εγκατεστημένο στην αντιπολίτευση, με την Ν.Δ. Κυβέρνηση σε ασφαλή πρωτοπορία και μονοπώληση της πρωτοβουλίας.

Τι εννοούμε; Ότι η αντιπολίτευση περισσότερο παραπονείται ή σε άλλες περιπτώσεις εξεγείρεται, στάση που – στα Ελληνικά μας πράγματα, θυμηθείτε Κώστα Καραμανλή έναντι Κώστα Σημίτη, ιδίως μετά το 2000. θυμηθείτε και Ευάγγελο Αβέρωφ έναντι Ανδρέα πρώτης περιόδου – όχι απλώς δεν αποδίδει, αλλά ενισχύει όποιον προπορεύεται. (Η κουλτούρα αποστροφής από τον αδύναμο). Το γεγονός ότι – δημοσκοπικά, πάντοτε, αλλά δημοσκοπικά σταθερά! – η σημερινή Κυβέρνηση συγκεντρώνει κοντά ή και πάνω από το ποσοστό που κατέγραψε στις κάλπες του 2019, ενώ η Αξιωματική Αντιπολίτευση καταγράφεται να έχει υποχωρήσει αισθητά, οι δε «μικροί» του πολιτικού συστήματος να έχουν μείνει κολλημένοι σε μη-χρήσιμα ποσοστά, δείχνει προς μια κατεύθυνση όπου ακόμη κι αν όλοι οι αναποφάσιστοι δρομολογούνταν εναντίον της σημερινής Ν.Δ., οι επόμενες εκλογές «θα της ανήκαν». Και ο χειρισμός των διπλών εκλογών, προκειμένου να πνιγεί εν τη γενέσει της η απλή αναλογική, μπορεί να είναι δύσκολος για την Κυβέρνηση Ν.Δ., όμως θα είναι μάλλον δυσκολότερος για την συνολική Αντιπολίτευση με ένα ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ να αλληθωρίζει κεντροδεξιά, ΚΚΕ και ΜέΡΑ25 να χαίρονται την ιδιαίτερη γωνία τους.

Η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να φέρει στο προσκήνιο συγκροτημένη πολιτική πρόταση με αφορμή την (διαδικυτιακή) Πανελλαδική Συνδιάσκεψη που προσέκρουσε στην γνώριμη, εγκατεστημένη πλέον αδυναμία του να σπάσει την μηντιακή ψυχρότητα έναντί του. Ενώ υπήρχαν κάποιες αιχμές στην συνολική συζήτηση που έγινε, το σχήμα Τσίπρα – «Να στρίψουμε Αριστερά για να κερδίσουμε το Κέντρο» – δεν κατόρθωσε να περάσει προς τα έξω, πολύ περισσότερο να δημιουργήσει δυναμική. (Οι αναλογίες με Μπάϊντεν χρειάζονται πολύ-πολύ περισσότερη επεξήγηση). Το γεγονός ότι ακόμη και στα αδύναμα σημεία διαχείρισης της πανδημίας από πλευράς της Κυβέρνησης (και τώρα, πάλι), η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν κατορθώσει να αρθρώσει «απέναντι» λόγο πειστικό (μονοπωλεί συνήθως την προσοχή η. τελευταία έκρηξη Πολάκη, που μόλις τώρα έγινε προσπάθεια να αποσυρθεί…) είναι επίσης χαρακτηριστικό. Ενώ, εν τω μεταξύ, η δημοσιονομική και συνολικά οικονομική στήριξη που έγινε εφικτή με την χαλάρωση μετά από 12 χρόνια περιορισμών (οι 11.700  διορισμοί μονίμων στην Εκπαίδευση χαρακτηριστικό παράδειγμα, καθώς ξεπερνούν την λογική των μέτρων αντιστάθμισης της πίεσης από την πανδημία) έχει επαναφέρει το στερεότυπο των χρόνων της Μεταπολίτευσης: όποιος μοιράζει υποσχέσεις είναι καλός, όποιος μοιράζει χρήμα και διορισμούς είναι καλύτερος.

Στα 2 χρόνια νέμησης της εξουσίας, στην τωρινή φάση η Κυβέρνηση κυρίως από την τάση της να βάζει τρικλοποδιές στον εαυτό της μπορεί να απειληθεί. Κάθε τόσο το επιχειρεί, ιδίως σε θέματα ύφους, αλλά για την ώρα δεν το κατορθώνει! Η ίδια η επιλογή να κρατήσει χαμηλούς τόνους στους εορτασμούς της διετίας «της», δείχνει ότι γνωρίζει πάντως να φυλάγεται.