Επιχειρήματα που ζημιώνουν τις θέσεις που θέλουν να στηρίξουν

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Στην Ελλάδα του 2022 – ας το πούμε αλλιώς: στην Ελλάδα προ των εκλογών του 2022-23, που κατά συνταγματική επιταγή δεν είναι δυνατόν να μην συμβούν σ’ αυτό το 16μηνο διάστημα – έχει καταλήξει κεντρικό άρθρο πίστεως της σημερινής Κυβέρνησης (και όσων, πολλών είναι αλήθεια) συμμερίζονται την άποψή της εν προκειμένω, ότι η εξασφάλιση της κυβερνησιμότητας της ούτως ή άλλως «δύσκολης» χώρας που είναι η Ελλάδα, προϋποθέτει αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος που αναδεικνύουν οι κάλπες.

Αυτήν την λατρεία της αυτοδυναμίας (που «απειλείται» από την ψηφισμένη απλή αναλογική) αποτυπώνει και η εξαρχής δεδηλωμένη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος άλλωστε επανέφερε με την στήριξη της σημερινής πλειοψηφίας στην τρέχουσα Βουλή σύστημα ενισχυμένης για τις μεθεπόμενες κάλπες, ότι θα προκηρυχθούν δεύτερες εκλογές αμέσως μετά τις πρώτες κάλπες (όπου με, έστω, 40% που ουδείς διανοείται ότι θα φθάσει με αναλογική, δεν θα είχε καν 125 έδρες), ακριβώς ώστε να εξασφαλισθεί η πολυπόθητη αυτοδυναμία – που αγγίζεται με 37-38%. Από κει και πέρα αρχίζουν σενάρια, που εκφεύγουν της στήλης.

Πλην όμως, ακριβώς προκειμένου να ασκηθεί πίεση ή/και πολιτική πειθώ προς την κατεύθυνση υπέρβασης της απλής αναλογικής – η οποία, γενικότερα κατά την Μεταπολίτευση, κατέληξε να θεωρείται περίπου ως η Ενδέκατη Πληγή του Φαραώ – αναφέρονται κάθε τόσο οι δυσοίωνες, αν μη καταστροφικές συνέπειές της. Η πλέον πρόσφατη απ’ αυτές: ο φόβος που (θεωρείται ότι) θα δημιουργούσε στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου το ενδεχόμενο ακυβερνησίας λόγω της απλής αναλογικής. Μέχρι προ καιρού, αυτή η επιχειρηματολογία ακουγόταν όσο πειστική ήθελε ο καθείς/η καθεμιά. Τώρα όμως  που οι αποδόσεις των Ελληνικών ομολόγων πήραν τον ανήφορο – σε σημείο να έχουν προσπεράσει σαφώς το μέσο κόστος του δανεισμού της Ελλάδας, έστω και με την χαμηλότοκη επιβάρυνση λόγω στήριξης ESM, τώρα που το εξωτερικό ισοζύγιο επιδεινώνεται όσο η ανάκαμψη προχωράει, τώρα η πιεστική χρήση του επιχειρήματος «πρέπει να φύγει από την μέση η απλή αναλογική, ώστε να μην φοβούνται οι οίκοι αξιολόγησης την ακυβερνησία (και να μην ενσωματώνουν/factor in υψηλά country risk/ασφάλιστρα κινδύνου χώρας)» άρχισε να ακούγεται ηχηρά. Όχι από την Ελληνική δημόσια συζήτηση, αλλ’ από τις ίδιες τις rating agencies.

Ενώ λοιπόν όλοι προσδοκούσαν ταχύτερο πέρασμα προς τελική ευθεία για απόκτηση από την Ελλάδα της πολυπόθητης επενδυτικής βαθμίδας/investment grade, τώρα… οι οίκοι αξιολόγησης αρχίζουν να θεωρούν ότι μια τέτοια εξέλιξη πριν τις επόμενες (και μεθεπόμενες) εκλογές δεν νοείται. Όχι μόνον αυτό – αλλά και «θα πρέπει» να περιμείνει η τελική αναβάθμιση μέχρι να σχηματισθεί (νέα) σταθερή Κυβέρνηση στην Ελλάδα. Σταθερή, βέβαια, όχι όπως βλέπει το πράγμα ο μέσος Έλληνας ψηφοφόρος, ή έστω τα Μέσα Ενημέρωσης, αλλά… οι σκληραγωγημένοι με Λατινική Αμερική κοκ οίκοι αξιολόγησης. Πιστέψτε μας: οι καλοί κύριοι που συμμετέχουν στις διακριτικές διερευνήσεις για την κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας, ήδη ακούν από τους «ξένους ενδιαφερομένους» το ερώτημα: «αλήθεια, πόσο χρόνο ΜΕΤΑ τον σχηματισμό Κυβέρνησης στην Ελλάδα αυτής της εποχής, θεωρείτε ότι θα έχει εξασφαλισθεί σταθερότητα;».

Κινδυνεύει η διαχείριση Κυριάκου Μητσοτάκη, με την επίκληση του φόβου ακυβερνησίας να ταράξει τους λάθος παραλήπτες του μηνύματος! Όπως προ πολλών – ήδη – ετών η διαχείριση της διεθνούς κοινής γνώμης από τον Γιώργο Παπανδρέου, με την αυτοκαταγγελία της «πιο διεφθαρμένης χώρας της Ευρώπης», έπεισε το διεθνές κοινό για τα αδιέξοδα της Ελλάδας. Καταστροφικά.